5945 resultaten.
Getoonde tranen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.294 Bladeren en kreupelhout
dekken het grafje dat
hij vormde met zwart zand
want - zo vindt mijn kleine kerel-
de uit het nest gevallen merel
had het koud
en hadden wij z’n zusje niet
ook met aarde toegedekt
toen de dood het jonge leven
zwarte vleugels had gegeven
ik buig het hoofd diep in verdriet en
hoor mijn eigen tranen huilen…
Pijn
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.201 kapot gemaakt
vloeiende gedachten
snerpende angst
scheur in een wit blad
verwrongen
stroom van pijn
druppels verdriet
warm vocht
uit een koud hard
beschadigd
leven vol eenzaamheid
schreeuw zonder geluid
rode tranen
over je eigen huid
leeggestroomd
en langzaam
gaat alles wet
blijft er alleen nog stilte
en een litteken…
ter overwinning
netgedicht
2.4 met 34 stemmen
11.350 ze slaapt, de slaap
der onschuldigen straalt
vanaf haar verheven gelaat
de nachten van haar zijn
jong en fris, zonder rancune
ze weet slechts lief te hebben
hij loutert zijn geest
dwingt zich ook lief te hebben
een ander is een ander
is elkander, hij vecht
de degen in zijn hart
vecht koud terug
komt de ochtend
hem verlossen, het is…
Sneeuw
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
871 sneeuw
Grijs aan alle kanten
Geen mensen
Geen geluiden
Alleen de sneeuw, de sneeuw en ik
Af en toe zie ik de sporen
Van iemand anders
Plotseling houden ze ergens op
Of ze gaan door maar ik verlies
ze uit het oog
ik weet niet waarheen maar ik loop
door
ik sluit mijn ogen
genoeg voor vandaag
maar ik voel de
vlokken op mijn gezicht
koud…
Gebed van Maria
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
1.365 Wie ben ik, dat ik hem mocht baren
In dit koude, verre oord?
Al kan ‘k Uw bedoelingen niet verklaren:
Heer, mij geschiede naar Uw woord.
Eens zal mijn zoon Uw rijk gaan bouwen
Een baken zijn voor ieder mens
Maar hem nu aan mijn hart te houden…
Dat is, mijn Heer, mijn liefste wens.…
Zon en water golfden
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
629 ik brak
de spiegel
van het water
met een eerste stap
zon en wolken golfden
toen ik verder trad
en mijn houvast verloor
na altijd vaste grond
ik zakte weg in
zuigend slijk de koude greep
krampachtig naar mijn lijf
het was gedaan met mij
de golven rolden terug
de kring sloot zonder lucht
de spiegel scheen haar volle maan
niemand…
Het verlangen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
682 Die sluipende stilte voelt,
Als een koude deken,
Om je heen sluitend tot hij fluistert. Ik voel het steken.
Dit verlangen is onbedoeld,
Let niet op zijn gebreken.
De gewetensvolle gevoelens zijn bedrogen.
Door de aanblik,
Van je ogen totaal leeggezogen.…
In fases gestremd II
gedicht
2.5 met 10 stemmen
8.467 de dingen zijn niet beter nu ik je ken
een plek om te schuilen wordt koud
er wordt wat halfnaakt geglimlacht
steeds onduidelijker steek je armen uit
heel vaak wil ik je niet sluiten
toen stortte in viel het glas om toen het leeg was
zuur vreet verder dan de motten vreten
gaten wat niet is zal hechten niet
(room stremt zuur van citroen…
ijsmeer
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
989 haar vuur kent geen uur
van sterven of een flakkering
geen doven onder naaktheid
hemel biddend smekend
geen koude taiga strekt zich
uit onder haar weemoed
het meer weerspiegelt slechts
sneeuwvlokken uit het hart
haar trillen is niet dat
van het riet aan de poel
waar bedorven water kleeft
aan de klauwen van de hebber
meer dat van de…
Meningloze woorden
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
837 woorden zijn als rozen
als je niet uitkijkt zijn ze een messteek in je hart
als je ook maar kijkt naar iemands lippen
zonder de woorden te verstaan
zie je wat ze echt bedoelen
ze zeggen wat ze niet menen
Een band
vaak gesmeed van een glimlach,
Van koud staal
slechts een eerlijk woord
smeedt een band
stevig en onfeilbaar
en slechts gesmeed…
Een slimme haan
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
1.578 Zelfs de haan kraait niet
En zit op stok
Warm tussen de kippen
In het te kleine hok
Een slimme haan
Die begrijpt
Dat mensen het liefst
Naar bed willen gaan
Om te kukelen is het te koud
Een sneeuwlaag dik
Bedekt het dak
Hij vrijt nu liever op z'n gemak
Alle dieren
Groot en klein
Kleumen van kou
En houden ook van zonneschijn…
sinds jij
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
776 sinds jij bent weggegaan
is de aarde niet meer blauw
maar eerder koud en kil
leeg en stil
sinds jij weg bent
zonder rede zonder doel
zonder betekenis zonder goals
sinds jij weg ging
draaide de aarde door
samen met de maan
maar sinds jij weg bent
gegaan
is mijn wereld blauw
maar zonder naam
anno....…
The morning after
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
930 ik ben wakker en weer terug op aarde
jouw koude rug
zegt alles…
Schreeuw
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
695 De pijn viel als een
natte deken
zwaar en koud
de ogen waren gesloten
de roze bril werd zwart
Tussen de lakens van
het verdriet
denderde de gedachte:
een groot stuk van mij
zal ik vaak moeten missen
een schreeuw ontsnapt
van binnen…
herfstweefsels
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
586 verschenen lichte huizen; vol van zon
een overvloed aan witte draden spon
hun sprookje in de bomen
hoe dood toch schoonheid weeft
in weergaloze rondingen, doorschoten met die pijn
om wat verloren lijkt
als dan herfst in volle kleuren prijkt
verliest die glans de euforie
van immer jong en levend zijn: de evenknie
van lente
sluimert
in dat koude…
ZOMER & HERFST
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
808 De onstuimmige herfst
erft iets of minder van
de zonnige zomer
maar vertrouwt vooral
de koude winter
blind op haar
lieve lente ogen
die de komende zomer
weer zal doen stralen
tot de daarop volgende herfst
Recensiegedicht nav het concert "Zomer & Herfst" door het Kamerkoor Vocoza o.l.v. en opgedragen aan Sanne Nieuwenhuijsen, Haarlem 27…
weggevlogen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
816 ik had je op mijn hand gelegd
probeerde toch die warmte even
maar jouw kleine leven–
kwam er niet voor terug
ik weet nog hoe je wandelde
je vleugels strekte en heel zacht die
ruisgeluidjes maakte
langs de vezels van de mat
in vierkant licht uit koude deuren
liep je enigszins verdwaasd en bracht
wat lente in mijn hart
maar nu je zomaar…
Liefde op een hoger plan
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
596 heb de aarde
keer op keer
de helling opgedragen
met blote handen
uit het dal gehaald en
om de wortels heen gevlijd
jouw koude regen
gaf het hechten in
de bodem veel te weinig tijd
jij plaatste liefde op
een hoger plan maar op de
stenen kam wilde niets groeien
sta nu met lege handen
de zon zal onze wortels
een voor een verbranden…
Belofte
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
495 Hemel beluister
de doodskreet van je kinderen
hoor de geboortelach
en voel het gefluister
goedemorgen dood
goeiemorgen leven
huis vol lege kamers
en ruimte
pijnlijk vol
gedroomd op melodie
van de eeuwigheid
kinderen neuriën
aan open graven
adios mijn leven
adios mijn dood
en warmen verlangend
hun koude lichamen
aan het eeuwig wachten…
Voorbode
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
703 een Poolse vrieslucht
waait binnen
de tijd vertraagt
wanneer een kale boom
driehoog
mij oud aankijkt
zijn takken zijn dofgrijs
en zwart
aan de randen
alsof hij treurt
en me wil waarschuwen
voor wat komen zal
ik ril
om reeds gevallen schaduwen
en knik hem toe
hij heeft het koud
in zijn marmeren huid
vol huiver
ik ween…
Komen om te gaan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
484 het is niet warm
koel of koud
maar verschroeiend heet
zoals jij liefde geeft
in je ogen
smeult het vuur
van hartstocht als wij
brandend elkaar raken
hoger loeien vlammen
als wij langzaam
zonder te ontspannen
komen om te gaan
in het uitgeblust en nat zijn
lijkt de brand weer meester
maar je ogen vragen vochtig
om een nieuw refrein…
in het huis
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
580 dat ik je gaf
is geworden tot overbodigheid
en nu ik mezelf kleed
met gedempte wind, de uren van herfst
overhoop haal
verliest elk geluid een naam
mijn naam
die als een afgewezen groet
tussen houten lippen hangt
verzwakt
door de duizend splinters
van huiverige gezichten
ik val, onzichtbaar, uit dit geheel
mijn handen te koud…
BIJ EEN WINKELPUI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
447 Ogen in kassen
Waarvoor het licht te fel
Pupillen, speldenknoppen
Op het punt te verdwijnen
In dik matglas, lichtblauw
Geen spoor van glans
Doffe doodsheid en nee
Vooral geen ellende van
Anderen
Hij bespaart haar zijn verhaal
Ternauwernood, omarmt haar
Magerte en daarmee weer de dood
Hij is koud uit het graf verrezen
Met zo vers…
Tóch...
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
514 Dit jaargetij doet ons kond
dat nieuwe vreugd is opgestaan
vanuit koude dode grond
treedt nu weer leven aan.
De aarde opent het kille graf
van alles wat gestorven leek
maar in zaad bewaard, achteraf
in moederschoot toch levend bleek.…
treuzelend
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
591 winterkleren hangen treuzelachtig voor ramen
als oude vrouwen ,met lege zakken
weerspiegelend in blinde tijden
wordt ze door de huiskamer omarmt
mouwen rijmen op muren als
koude littekens op het behang
maar nu zijn wij groene bladeren
waarin wij ontwaken in een verre lente
de kou houdt niet meer stand
in een schaars verheven licht
wordt…
Jouw kouwe kant
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 In het begin
kwam je nogal koud over
moest er wel aan wennen
maar langzamerhand
werd je wat lieflijker
natuurlijk ben jij de laatste tijd
het onderwerp van gesprek
omdat bijna niemand je zo kent
begrijp heus wel dat iedereen
kan veranderen
niet dat jij nou expliciet
de oorzaak bent van je eigen
wispelturigheid
maar neem wel aan dat…
Nog is er niets verloren
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
517 ik was
weer even thuis
hoorde het subtiele kraken
dat mijn gang naar boven maakte
rook de geuren
die in kamers woonden
zag gezichten van passanten
in hun vroeger gaan en komen
raakte aan herinneringen
in het stof op zolder
werd bedolven door
mysteries uit mijn jeugd
angst en vreugde kwamen
terug in koude rilling op de rug
nog…
OPGEWARMDE (K)OUDE KOFFIE!
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
608 Alhoewel ik moeder niet meer mis,
het was mooi en genoeg geweest,
zou ik wel en graag juist nu
met wijlen mijn moeder een kopje
opgewarmde (k)oude koffie willen drinken
Een van haar rijke levens-crisis-toepassingen;
ik doe het nog dagelijks met een knipoog naar haar:
oude koude koffie nog effe opwarmen
Ze zou ongetwijfeld meer overlevingstips…
de zwaarte van het licht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
490 de dood van mijn dochter
is een rode draad
zijn laffe daad -toen hij haar nam
kwam onverwacht; mijn gram
voor altijd durend
na zoveel dagen nog haar geest
in duizend meisjes zien
blond en lang geschouderd bovendien
verwaait door mijn verlaten zien
tot goud
ik voel me oud
als ik haar jeugd in stilstand weet
het glas is koud, maar…
Tussenwereld
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
671 Door de stille straten
van het kleine stadje
waren wezens rond
vinden slechts koude
en gesloten deuren
op zoek naar warmte
Gevangen tussen dag
en laatste uren nacht
figurerend dominerend
in een vale schouwburg
tussen schijn en zijn
De schijn van schimmen
zonder verse schaduw
verdwijnt pas uit zicht
als de zon verschijnt
aan de grijze…