Netgedichten over actualiteit

nog altijd stuiteren emoties in een hart dat op hol slaat onder jouw warme blik jij raakt waar ik het meest kwetsbaar ben wat onvolgroeid niet helemaal volwassen jouw ogen zien kijken door de onvolkomenheden heen jouw blik schenkt mij de laatste spurt misschien nooit ben ik volmaakt geweest maar onder jouw handen voelt het…

Ik geloof dat ze je Tulipifera noemen Je verheft je trots aan het eind van de straat Eens droeg ik je bloem op mijn vest In een lang-vergeten jaar Van onschuld, ongeschondenheid, gaafheid Tulipifera, je staat weer in bloei…

jij had iets met wit ik prefereerde zwart als sterk contrast jij lichtte op waar je ook kwam scheen altijd het tintje meer in blik en lach ik donkerde samen in kleine groepen die zonder veel woorden tot elkaar werden geroepen jouw vluchtigheid was vrolijk van aard die in passeren blijmoedigheid met warmte opschaalde in…

als ik op mijn PC werk voel ik mij soms als een hond met parasieten in mijn vacht en aan mijn kont hackers met beperkte sociale kwaliteiten wroeten als vlooien in je mobiel en pc pikken je inspiraties, foto's, werk geld, contacten en creaties mee voor hun eigen infantiele rariteiten hun onnozele argument is: 'omdat het kan' de vrijbrief…

ik zag je aura kleuren tegen het mat van universa diepste zwart jij kwam naderbij en tegelijkertijd interfereerde jij onbedoeld oplichtend in mijn spanningsveld samen kwamen wij tot exquise kleuren die schitterend verslag deden van dit gebeuren nog is ons fenomeen kleinschalig maar de uitgaande stroom fotonen lichten al…

zij heeft mij al haar dromen verteld ook die ik nooit zou willen horen een levensechte blauwdruk van het leven in haar geest waar wij nooit zijn geweest waar zij de hoofdrol speelt en als regisseuse zelf alle touwtjes nog in handen heeft het is niet na gespeeld omdat het toneel maar een vloer heeft waarop de dromen…

van heel ver klokte vrede een onbekende melodie voor gespitste oren uit een donkerrode stenen toren zacht omhulden tonen de tik die agressie geladen was en toch zijn boodschap gaf in verrast ontvangen nog waren zij niet klaar met hun onderling getwist de boze blik die werd geworpen met ach stik generaties hadden elkaar…

jij hebt mij ooit jouw winkel van magie laten zien zonder mij de weg te wijzen de voorgevel wat teruggetrokken geklemd tussen twee andere blokken de bijzondere sfeer verbaasde mij door de uitstraling van talloze energiebronnen de toonbank met zijn vele aura’s die jou moeiteloos passen ons in kleur verrassen de vitrinekasten…

nogal handig sleutel vergeten gisteren deden heden doen goed pensioen visionair literair theatraal tralies kolder kolibrie polder polderen dollen afbrokkelen rokkenjager nulpunt duizendpoot avondrood koorddanser kousenband sereen obsceen luchtvochtigheid eenzaamheid dralen verdwalen verwateren tranendal waterval vallen opstaan ontdaan…

Hoe mooi die menigte hoe in de zon ze wachtten Ik in schaduw in een steegje, in de koelte mensen sprak leuzen las van keuzes Een vrouw liep langs met kind aan hand in d'andere de Nederlandse vlag Dan bewoog de stoet Een juichen, opzwepend Véél rood wit blauw, Veel rode harten, Véél 'k hou van jou Gezonde goede mensen die ergens voor…

voorzichtig knabbelen wij de randjes bij van de grote maatschappelijke taart over smaak valt niet te twisten maar de brokjes die wij op weten te vissen smaken voortreffelijk in de nasmaak zit een passionele gloed die ons culinair stukjes paradijs beloven van hemelse hoogte wij zijn even gestopt kijken elkaar diep in de ogen…

comodovaraan commode modegril honnepon rollebollen kookstel bindingsdrang opwindklok onomstotelijk bewijs waterdicht patrijspoort koorzanger afdankertje kolengruis betonrot sterallures appelgebak paksoi kapsel sojasaus pauzemoment ritme lansen breken belangen delen baanbrekend onderzoek zoekraken raaskallen kiloknallers voortschrijdend…

ik heb in je sporen bloemen zien bloeien hun harten kleurrijk oplichtend in tal van vormen voluit waar jij in een teder moment het kleinste bloempje in je handen liet groeien bloeien nu struiken de bermen uit donker ruizelen reuzen hun weemoedig refrein want jij was hier en zij willen zo graag ook hoog bij je zijn…

ik heb lijnen zien verharden in gezichten die niet meer willen praten waar in groeven schroeven steeds vaster worden aangedraaid in stilte die roest het enige dat entropisch woekert is het eigen gelijk zonder bijval hard als ijs maar massaliteit is geen bindende kracht waar ieder voor zich gaat en de god voor ons allen helemaal…

langzaam vervaagde de hand die mij eens gekoesterd had verliezen herinneringen de indrukken van het bijzondere contact dat de aanrakingen mijn jeugd geschonken had waar wij in samen de onuitwisbare close harmony vergaarden die niet alleen op genen stoelden maar ook de zielsverbanden van de eeuwigheid bedoelden in de oneindig…

In Zandvoort is de goudkoorts opgelaaid Wie tijdens de Grand Prix naar Max wil turen Zal er een onderkomen moeten huren Waarna men je beleefd een oor aannaait Je kunt met vrouw en kind plus de bagage Voor duizend piek per nacht in de garage…

je lange slanke vingers manipuleerden behoedzaam de tijd met magie en vergetelheid hun verlokkend wenken gaf ruimte en vorm aan een nieuw creatief denken waarbij intuïtie aangesproken werd die zonder taal zijn eigen verhaal regisseerde je miste routine maar een artistieke re-birth opende wegen sloeg nieuwe paden in waarbij…

zacht streelde je het magisch blauw over wit zingende krullen koelde met donker diep de warme lagen in hun eigen huid die zich oplichtend golvend blootgaven je lach had de kracht van de zomer was warm als de liefde van menig dromer de armen gespreid in het omvatten van eindeloos veel in zonstralende vrijheid jij alleen op…

je bent geen clown je tranen vloeien rijkelijk in jouw warme liefdevolle kijk op de wereld om ons heen waar samenhang scheurt en rafels pijnlijke plekken laten zien in onoplosbare situaties waarin wegkijken de pijn ontkennen is dan gaan handen uit de mouwen worden getrouwen tot eenheid gesmeed waar men van een samen weet die…

ik heb ze geteld de duiven aan de overkant rustig naast elkaar zittend op de dakrand wachtend op de gulle hand die voer strooit op straat kijkend en koerend loeren naar het zo bekende gebaar in glijvlucht naar beneden waar heden hen toelacht ieder op zijn beurt zonder schreeuw en gepik naar elkaar scharreltijd is aangebroken…

Het lied van de angst dat zwarte gaten slaat De explosie Een geluid dat snijdt door botten en vlees Vanuit de lucht? Op de grond? De mens als speelbal van de waanzin Een zwarte vogel stijgt op van aarde Getallen worden handen vol bloed…

waar satijn ons scheidt is de grens al open voor langere tijd verpakt in feest kleurt liefde muziek in talloze refreinen waarbij het zachtjes deinen stilaan gaat verdwijnen in spannend gaan en satijn de drijvende kracht blijkt te zijn in een frictievol bewegen zacht dekt zij ons toe als wij de bloem met een intieme zoen…

ik zag je beweging in de herschikking van je gewaad toen ik de zaal binnenkwam keek jij mij meteen aan gereserveerd met veel geschiedenis in je ogen een lichte blik met intens maatschappelijk vermogen en kracht stilte ademde spanning in deze kunstmatige pracht waar geschilderde emotie zich losmaakte uit vensters waarin…

ik heb je de kleuren laten zien uit een veelvoud van pigmenten streel penselen rond en plat waar hard en zacht reflectie geven op het dagelijks gebeuren voor het grote vlak lijkt de spuitbus een betaalbaar gemak maar milieu vervuilend om van te huilen als precisie hulp werkt voor mij het mes in scherp doortastend steekgedrag…

het buiten was kapotter dan je dacht had meer beschadigingen dan je zo op het eerste gezicht zag we weken van van het nog niet goed gebaande pad dat door slechts een handvol mensen redelijk en gebruiksklaar was platgetrapt de sfeer was niet zo warm als weleer toen wij de bomen raakten en grappen met hen maakten over de gewone…

jij hebt de zomer gedanst uitbundig met de zon gesjanst tot regen je verkoelde en gras nog groener voelde jij kleurde met lage mist het eerste ochtendrood verbaasd staarden de koeien naar de donkere sloot die geen spiegel had jij ontlokte aan de zich openende bloemknoppen een voorzichtig kleuren met liefkozing de eerste geuren…

vaag zit nog de magie van het rijke roomse leven in mijn dagen verweven op een soms bizarre manier ik was de oppas thuis en het werd snel donker en later in huis om mijn wanhoop nog de baas te blijven ben ik alle heilige beelden gaan bekijken heb hun harde en zachte lijnen bekeken hun ogen wilden mij spreken omdat ik de stemmen ben…

jij lachte hij paste nog even in kleine kringen liet jij ogen dromen alleen kijken zonder woorden begrijpen in zachte tonen begeleidde je stem de beweging die langzaam zijn expressie vond in de aanleg van zijn eerste lach waar jij beloning straalde bepaalden jullie samen het einde en begin van deze bijzondere ontwikkeling…

Een initiatief dat elk jaar in straat met overvloed van dingen die heel lief en goed en lekker en gezond en waar creaties van onszelf, daar op een markt bijeengeharkt Kom, kijk, proef en voel je thuis veel van dat alles met een doel: We willen een nieuw huis om samen stil te mediteren onbevangen rust ontvangen angst en chaos om te keren…

je kleedde de mensen op de foto’s met hun gegevens uit het dossier hun sferen waren gebruikt een neerslag van ontmoetingen na een nerveuze hand jouw indrukken zijn gekleurd door antwoorden op vragen uit de intakelijst jij kent degene die ze schrijft nog onbevangen verwerf jij kennis en weeft een beeld van iemand van wie jij…