3651 resultaten.
WILDZANG
poëzie
3.8 met 27 stemmen
8.869 Op de Hofstede van ‘De Hinlopens’, buiten Naarden.
---------------------------------------------------
Wat zong het vrolijk vogelkijn,
Dat in de boomgaard zat!
Hoe heerlijk blinkt de zonneschijn
van rijkdom en van schat!
Hoe ruist de koelte in ’t eiken hout,
En vers gesproten lof!
Hoe straalt de boterbloem als goud!
Wat heeft de wildzang…
Valse hoop
netgedicht
3.3 met 94 stemmen
6.433 De nacht verkracht door valse hoop
op vlezig dij of bil.
Hormonen vieren dronken feest
in menig lichaamsdeel.
Gespannen spieren, kloppend bloed
het vlees geërecteerd.
Als in paraatheid voor de daad
doch door moraal vaak genegeerd.
De nacht verkracht door valse hoop
op benen, bolle borst.
Liters zaad door lust en wanhoop
in tissuepapier…
Doods-gebed
poëzie
4.6 met 9 stemmen
2.066 Heer, als ik sterf
op een december-dag;
in het ziek laken dat ruikt,
en mijn gezicht: geel als een raap,
mijn baard verwoest door het zweet,
terwijl mijn hand vol angst in het kussen plukt,
Heer, houd dan voor mij, arm schaap,
houd uw barmhartigheid gereed.
Want gedurig was ik lui en dom,
onkuis, hovaardig en zot,
ik was gulzig aan bier-…
Op ons weeshuis
poëzie
3.8 met 13 stemmen
5.460 Hier treurt het weeskind met geduld,
Dat arm is, zonder zijne schuld,
En in zijn armoe moet vergaan,
Indien gij 't weigert bij te staan.
Zo gij gezegend zijt van God,
Vertroost ons met uw overschot.…
aards goed
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
1.634 Jouw ogen liggen in mijn schoot,
zo nabij, een gaaf gezicht.
Voor meningen is geen plaats,
onze monden zijn fijn gesnoerd.
Een zwangere zee van stilte
baart rijk omrande dromen.
Wij bewegen licht geroerd.
Mijn hand rust op je golvende dij,
jij raakt mijn verheven tepel.
Aarden in het hemelse bestaan
geeft ons vurige zonnegloed.
In de volheid…
De verwijdering
hartenkreet
4.4 met 46 stemmen
2.781 Als het einde in het zicht is,
leven bijna uitgeblust
kan een mens soms zijn geliefden
heel veel pijn doen, onbewust.
Dan zijn ruzies, leugens, boosheid,
onberedeneerd gedrag,
ergernissen en getreiter
aan de orde van de dag.
Kan het zijn dat deze mens dan
in zijn eigen duisternis,
diep van binnen, met zijn ziel al
aan het afscheid nemen…
De telefoonpaal
poëzie
3.1 met 22 stemmen
3.754 Langs het eenzame spoor
de telefoonpaal.
Hij gonst.
Er is geen ander geluid
langs het eindeloos spoor.
Een wolk drijft over hem
en is onverschillig.
Het landschap "gaat zijn gang"...
Toch gonst de telefoon-paal dag en nacht,
onder de hemel.
Het is een verlaten pijn,
een onophoudelijke klacht...
Als wij hem horen:
ons hart breekt, in zelfpijn…
Vertroostinge aan Gerard Vossius
poëzie
3.9 met 21 stemmen
6.111 Wat treurt gij, hooggeleerde Vos
en fronst het voorhoofd van verdriet?
Benij Uw zoon de hemel niet.
De hemel trekt, ay, laat hem los.
Ay, staak dees ijdele tranen wat
en offer, welgetroost en blij
de allerbeste vader vrij
Het puik van uwe aardse schat.
Men klaagt, indien de kiele strandt,
maar niet, wanneer ze rijk gelaân
uit de verbolgen…
Aarde
netgedicht
4.4 met 38 stemmen
1.540 Voel de aarde, woel de aarde
ruik de aarde om je heen
zoen de aarde, zoek de aarde
Maak je met de aarde één.
Aai de aarde, zaai de aarde
Maai de aarde, één groot feest
Wroet de aarde, voed de aarde
Vang de aarde in je geest.
Leef de aarde, geef de aarde
Zie de aarde: rood, bruin, zwart
Schep de aarde, schenk de aarde
Sluit de aarde in…
waterkou
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
897 wat doet een mens
met het verdriet van bomen?
ze raapt het op en
droogt het in een boek
ruikt natte rozenbottels
wrijft ze langs haar broek
weemoedig weet ze niet
waar dit gevoel vandaan komt
het jaargetij verspert het pad
met weefsels ze rilt en trekt
haar rits iets verder op…
waden in beelden
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
1.054 het bed is een polderland
molens draaien op volle toeren
lakens worden vermalen
en te bleken gelegd
sloten vallen droog en lopen
over het matras het zakt in
op een, soms twee plaatsen
ik trek mijn laarzen aan
de molens zijn gestopt en
de regen blijft komen maar
ik kijk omhoog en baad
in weelde…
Schouwburg-rijmen
poëzie
3.0 met 19 stemmen
6.947 Aº 1637
I.
(OPSCHRIFT VAN BUITEN)
De wereld is een schouwtoneel,
Elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel.
II.
Geen kind de schouwburg lastig zij,
Tabakspijp, bierkan, snoeperij,
Noch generlei baldadigheid;
Wie anders doet, wordt uitgeleid.
III.
Toneelspel kwam in ’t licht tot leerzaam tijdverdrijf,
Het wijkt geen ander spel noch koninklijke…
een van hen
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.144 de dames in het kippenhok
gaan weer tekeer van tok tok tok
gaat het om een korrel graan
of indruk maken op de haan?
eentje trekt zich terug op stok
met verongelijkt gemok
ze wil er zo graag boven staan
en hier zover als ...... vandaan
ze krijgt er pijn van in haar kop
en denkt: hoe los ik dit nu op?
ik loop hier telkens tegenaan
en wens…
beltoon (vier haikus)
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.072 lange dunne man
grijpt naar zijn eigen billen
hoorde telefoon
zijn handen dansen
betasten zijn hele lijf
waar is dat ding toch
mager lijf beweegt
totaal theater op straat
geluid uit zijn zak
voorbijganger lacht
ontvangt schouwspel als geschenk
lichtpunt van de dag…
doorbraak
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.038 als je alle kruizen
op een hoop gooit
zie ik een brandstapel
een oudere vrouw zegt
dat iedereen toch
het eigen kruis pakt
geslapen als een os
gewerkt als een paard
geslapen als een os
met mijn blote voeten
op het ijskoude beton
maak ik een foto
een bedruppeld web
tegen de gesloten hemel
achter de tralies van het balkon…
ben je boos?
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.441 ze verzetten zich
met handen en voeten
maar bij kop en kont
pak ik ze op
doe ze in een doos
verzegel die met kop-dicht tape
en zet hem op het spoor
in een platte wagon
naar de horizon
kleiner wordt de doos en kleiner
gedachten proberen uit te breken
ik zie ze beuken maar
het tape houdt stand
klein
wordt de trein
en verdwijnt…
Op de Vijf Zinnen
poëzie
3.5 met 21 stemmen
7.661 ’t Misbruik der zinnen werkt in ’t einde pijn en smart,
Doch ’t redelijk gebruik vernoegt des mensen hart;
Dat ’s aardse zaligheid. Wie wenst hier groter goed,
Als, in ’t gezonde lijf, een gans vernoegd gemoed?
HET GEZICHT.
De blinde, die weleer aanschouwde ’t lieve licht,
Kan tuigen, wat het zij* te missen het gezicht,
Te wroeten, als de…
Grafdicht op Jonkvrouw Isabelle le Blon
poëzie
4.4 met 14 stemmen
4.983 Wie hoor ik op mijn graf?
Gij minnaars gaat er af.
Wat koomt gij rouwe dragen
En mijne dood beklagen?
Ai, staakt uw droef gesteen*:
Schep moed, en wees tevreên,
En wens mij niet op aarde
Bij u te zijn in waarde.
De wereld die is doch
Vol valsheid en bedrog.
De mens leeft met bezwaren
Om schatten te vergaren:
Daar alles, wat men ziet,
Veel…
de blauwe rivier
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
772 van Gaasperplas
naar Weesperplein
vloeit inkt
dan berg ik mijn pen
stroom met de massa
de roltrap op
steek de Amstel over
en loop naar kantoor
op die plek stroomt
bruine vloeistof in een beker
ik richt mij op een scherm
licht valt over mijn gezicht
met de kussens van mijn vingers
stort ik woorden in emmers
werkwoorden
en persoonlijke…
Een sombere droom
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
3.798 Droevige momenten
in een sombere nacht
Met tranen
heel zacht
Momenten van buien
vol pijn en verdriet
Toch met wat liefde
omdat iemand het ziet
Een iemand
die troosten kan
en jou uit jouw
sombere droom laat ontwaken…
KINDERLIJK
poëzie
4.2 met 117 stemmen
24.246 Constantijntje, ’t zalig kijntje
Cherubijntje, van om hoog,
D’ijdelheden, hier beneden,
Uitlacht met een lodderoog.
Moeder, zeit hij, waarom schreit gij?
Waarom greit gij, op mijn lijk?
Boven leef ik, boven zweef ik,
Engeltje van ’t hemelrijk:
En ik blink’ er, en ik drink er
’t Geen de schenker alles goeds
Schenkt de…
DE JACHT VAN CUPIDO
poëzie
3.5 met 46 stemmen
8.215 In het zoetste van den tijd,
Als Zefyrus Flora vrijt,
Als Febus, met helder stralen,
Taurus snel ging achterhalen,
Kwam Cupido, Venus’ zoon,
’s Morgens tot zijn moeders troon,
Eer Titons bruid, met verlangen,
Vertoont haar bloeiende wangen.…
Doodshoofd (1643)
poëzie
4.2 met 68 stemmen
5.307 Arme mens! wat zijt gij trots?
Ziet gij ’t zwaard niet opgeheven
Van de strenge Engel Gods,
Dreigende u de slag te geven?
Schat noch rijkdom kan u niet
Van een snelle Dood bevrijden,
Die gij voor uw ogen ziet,
In dees droeve en vege tijden.
Nu u God nog leven gunt,
Beter u, terwijl gij kunt!…
KERSTLIED
poëzie
3.7 met 54 stemmen
8.896 O wat zon is komen dalen
In de Maagdelijke schoot!
Zie hoe schijnt ze met haar stralen
Alle glanzen doof en dood.
Ai, hoe schijnt dit hemels kind,
Aller zielen licht en hoeder,
Zon en maan en sterren blind,
Uit de schoot der zuiv're moeder!
Eng’len, daal van ’t Paradijs:
Zing de hemel eer en prijs,
En met vree de harten kroont,
Waar een…
Zomer
netgedicht
3.0 met 21 stemmen
9.665 Horen
Spaanse schetsen
Roken
Amerikaanse sigaretten
Hollandse biertjes lessen
Onbenullig kletsen
Verlangen naar langer
Terwijl staren naar sterren
Gevoel van geluk
Melancholie tegelijk
Onderuitgezakt in tuinstoel
De koning te rijk…
Op het verongelukken van doctor Roscius *
poëzie
3.8 met 14 stemmen
5.533 Zijn bruid t’omhelzen in een beemd, bezaaid met rozen,
Of in het zachte dons, is geen bewijs van trouw;
Maar springende in een meer, waar ’t water stremt van kou
En op de lippen vriest, zich te verroekelozen,
Dat ’s van twee uitersten het uiterste gekozen:
Gelijk mijn Roscius, beklemd van druk en rouw,
In d’armen houdt gevat zijn…
Zing een ode
gedicht
3.0 met 28 stemmen
14.759 Zing een ode aan een wijder uitzicht.
Nee, geen ode. Kom tot nader inzicht
in de abdij, bijna onzichtbaar in het
dal van Ter Kameren. Vraag in dit dal
om inzage in het kamermuziekje van je
ziel, terwijl het verkeer om je heen
voortraast van nu naar nooit. En heb
geen haast, maar gun je dit kort
durende oponthoud en één maat rust.
Schraap een…
Het wederzien
poëzie
3.3 met 9 stemmen
3.743 Het is of ik me-zelf bezoeken kom.
Hier woonde ik op twee-hoog
in de korte Prins-Hendrikstraat:
het was oorlog.
Aan het schuif-raam fladdert een stof-lap;
die doet me denken aan een kapelle.
Ik hoor ook een stofzuiger 'lux'
en ruik het stof.
Ergens een matje nijdig klopt
en een piano pingelt studeerachtig,
o, zo studeerachtig in de warme…
Motief op reis
gedicht
2.3 met 21 stemmen
21.845 Het motief was het moe
maar een patroon te zijn
in het vloerkleed. 't Wou
de wijde wereld in, en ging
als een klimoprank in het
ijle. 't Rekte zich, op zoek
naar een verband, dat er niet
was dan in het kleed. Dapper
steigerde het motief tegen
de hemel, helmboswuivend.
Omweef nu, hand, met wand,
met warme kleur en klank,
die wandelende…
Nostalgie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
657 Vertrouwen
Toebehoren van de
meeloper
Conventies
uitgevonden door
Pastoors
Moraliteit
de zorg van
Kinderverwekkers
Echte stielen
Ware debielen
Het heden
Het leven
Is
de onwil
van een
Romanticus…