4113 resultaten.
Stamtafel
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.611 Stamtafel
(postuum eerbetoon aan de Groningse dichter Jaap Pijper)
Steeds nog aan dezelfde tafel bijeen,
een ieder in zijn eigen ritueel gevangen,
maar stilzwijgend vertelt hier elk een
dat jouw gezelschap niet is te vervangen.
Om deze vertrouwde ronde tafel heen
zitten mensen die nog steeds om je geven.
Zeer beslist wordt hier door iedereen…
OP JONKVROUW ISABELLE LE BLON
poëzie
3.6 met 11 stemmen
4.868 (Overleden de 28 van Zomermaand 1636)
Hier sluimert Isabel le Blon,
Die, als een roosje met de zon,
Blijgeestig op haar steeltje stond,
En riep met een bedauwde mond:
Wat is de schoonheid? wat 's de roem
Der jongheid anders als een bloem?
Dit was haar eerste en laatste leer,
Toen zweeg ze stil, en sprak niet meer.…
die fiereheit ( iegene taole )
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.583 ut is stille
in diese nagte
veur mie sterfe
ene mensch
in verslete kragte
mee durfe siede ghie
die doot anne
ghie bluuf immer
dich selfe
unne werme ende
fiere manne
oltiet praot ghie
mee dene laghe
so gul ende sterreck
in't fandaoge
ende surge ghie feur
haore sigtbaore piene
tu draoge…
In één nacht
gedicht
3.0 met 80 stemmen
54.058 In één nacht, tussen twee infarcten in, zegt ze hem
nog gauw waar hij de sleutel van haar kluis
kan vinden. Hij had een treffender laatste zin in huis.
Maar zij kent hem beter. Doodgaan is niets, maar al
die paperasserij. Hou jij je maar bezig met erven,
ik met sterven.
Hoe noem je iets wat je niet meer bent, een zoon of zo? Pijn?
De deur…
bij een urn
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
3.075 dat ik jou het kruis moest geven
in een kerk in Hoboken, met een glimlach
bedacht hoe slank je geworden was
net als iedereen na het louterend vuur
Andrea Bocelli “Con te partiro” zong
de blinde bard van wie jij veel had
hoe iedereen als lichtje begon
eindigt als onzichtbaar infrarood
Bach met “Air” mij op “Exception” bracht
de jaren Zestig…
Vaarwel mijn lief
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
1.757 Ze heeft zo’n moeite met de dood,
daarom wil ze niet dat je gaat
ziet je bent in ademnood
en nog wil ze niet dat je haar verlaat.
Ze wil niet dat je die grens overgaat,
de grens naar dat soort
niemandsland en haar
zo heel alleen hier achterlaat.
Maar ze weet er is niets in te brengen
tegen ’t onherroepelijke
alsook ze weet je te moeten…
Klankbord
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.543 Een dichter is gestorven
zijn leven werd ontkracht
doordat het einde onverwacht
z’n laatste adem heeft verworven
de man nam alle woorden mee
die hij door zin verheven
poëzie had willen geven
maar helaas het is passé
de mensheid leest gerichter
zijn nalatenschap; zijn werk
en concludeert: dat is toch sterk
van verre is hij zelfs nog dichter…
Uiterste wilsbeschikking
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
2.040 mij is een kort leven beschoren
wil herdacht worden naar behoren
lees mijn testament
mijnheer de recensent
niet droogweg worden gecremeerd
maar graag breeduit uitgesmeerd
met lovend literair betoog
een autopsie onder kundig oog
van schrijvers die weten
welke jambe niet te vergeten
breng mij niet naar een columbarium
leg mij…
Als er niets meer is
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
2.844 Ik zocht akkoorden
waarmee ik een melodie
kon componeren
klanken
vragend dragend klagend
vloeiend tot een waardig
afscheidslied
ik hoorde
maar verstond het niet
ik zocht naar zinnen
waarmee ik tekst
zou kunnen schrijven
woorden klinkers letters
die mijn onbegrip
konden weerleggen
maar ik zweeg
wist niets te zeggen
Ik zocht…
as icke sterfe ( iegene taole)
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.988 As icke meuge sterfe
Ick sieje aol werumme
Ende sie freugt ende piene
In haort ende lieve geprieme
So mien jung, moei kieke
Ungelieke ende so rieke
T'is recht unne gaeve
Hunne siele te laeven
Al dieje mense, o so tere
Gelieke vao ende mien mude
Maoke mien so mere
Icke sou so gere die lefe kere
As icke meuge sterfe
Ende alle werumme…
Geen tijd voor de dood
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
2.716 stilstaand bij mijn doden
werd ik al ingehaald
door nieuwe doden
de wereld draait door
wie heeft nog tijd
wie gunt je nog verdriet
wel duizend kaarsjes
wilde ik aansteken
maar kwam niet verder
dan één enkele
en zelfs die
waaide bijna uit…
Dood
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
2.750 Hij is dood
Weg
Voor eeuwig en altijd
Spijt
Van niet willen luisteren
Van niet willen praten
Reden
Om te huilen en te denken
Hoe het had kunnen zijn
Tranen
Van woede en onmacht
Leegte
Na vannacht…
De stervende christen
poëzie
4.4 met 8 stemmen
5.631 Goede nacht! goede nacht!
‘k Heb mijn levenstaak volbracht,
En mijn uurglas is verstreken
‘k Voel mijn wenende ogen breken;
‘k Voel, o dood! Uw ijzeren macht,
Goede nacht, goede nacht!…
’t Is voorbij, ’t is voorbij,
Al wat mij aan deze zij
Van het graf ooit vreugd kon lenen
Ook ’t verdriet dat mij deed wenen.
‘k Ben aan ’t eind der woestenij…
Geestschrijver
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
2.367 Op deze grijze dag
het is bijna half elf
verhuis jij van de boekenkast
de vrijheid tegemoed
de blauwkartonnen doos,
waarin jouw as gevat is in een urn
verpakt in canvas tas,
wordt door de jongste zoon
gehangen aan het stuur
zo fietsen jullie samen
nog één keer langs de weg
die vroeger zo vertrouwd was
wanneer het visseizoen begon…
repetitie
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.633 ik ken het scenario ,
eerst sterven
dat moet nadrukkelijk eerst
en dan de reis
vanonder het witte laken
naar een kist
als alles meezit
-want die is duur,
ik vond die van de Paus knap zie je-
verder blijf ik gewoon rustig dood
en de begrafenisondernemer helpt
altijd
daar kan ik op vertrouwen,
de stoet ook,
en toch…
LANGS MOEDERS GRAF
poëzie
4.3 met 21 stemmen
6.325 ’t Was de eerste thuiskomst na haar sterven;
Wij haalden hem van boord.
Hij pakte en kuste ons honderd werven,
Maar sprak geen enkel woord.
Een tijdlang stond hij in gedachten,
En zag ons zwijgend aan;
Op eenmaal kreeg hij moed en krachten,
En zeide “Laat ons gaan!“
Het kleine Stijntje werd gedragen,
Ik bij de hand gevat;
Opeens de Kerkstraat…
Woestijnwoorden
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
2.090 In het schrale licht, ingeklemd
tussen de winternachten
lig ik naast hem op het marmeren bed
dieper kunnen we de slaap niet vatten
zo ijl zijn de afstanden
onraakbaar dichtbij gedachten
van weleer, gevangen in de weigering
om volwassen te worden
een koperen voorhoofd weerkaatst
de voortjagende donderwolken
rond het wegvluchtende levenslicht…
Lieve mama en papa
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
2.151 Vergeef me, dat m'n levenskrachten staakten.
Ik ben nu in m'n eigen utopie
en ben je dankbaar, lieve ouders, die
gedreven mij het leven prettig maakten.
Ik kon je met een glimlach vaak verblijden,
al moest ik soms ook vechten voor m'n leven.
Wat is me toch een fijn geschenk gegeven:
't is heerlijk, dat ik niet meer hoef te strijden.
Geen…
Sterven
netgedicht
4.5 met 46 stemmen
2.539 voor hen die sterven
laten er
paradijzen zijn
waar geliefden spelenderwijs
opnieuw verrijzen en
gezamenlijk zachtjes zweven
als witte zwanen met
late avond droommuziek…
Nog steeds bij ons...
hartenkreet
4.0 met 29 stemmen
3.389 Je bent er al zo'n tijd niet meer
En toch verschijn je telkens weer,
Als iemand even aan je denkt
Of je een moment aandacht schenkt.
Niemand zal je ooit vergeten
We hielden veel te veel van jou.
We zullen altijd weten,
Dat jij ons nooit vergeten wou...…
tot dan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.981 je hoort bij me
nu ik je ken,
dood
je was een vreemde
en ik was bang,
dood
blijf nu maar
en troost me,
dood
ooit zal ik
jou
achter me laten…
Eindeloos
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
2.370 Het oude houten hekje kreunt
zijn matig onderhouden luid
als ik hem traag achter me sluit
toch lijkt het of de stilte leunt
tegen bejaard gebogen bomen
die knikkebollend tijd verdromen
ik zie de jaren vaag vergaan
uit vergeten grijs verleden
en in marmer vers gesneden
nadenkend blijf ik even staan
bij hetgeen jouw rustplaats is
maar…
Zelfmoord
hartenkreet
3.2 met 18 stemmen
4.129 Je nam je leven
in een klap
sloeg de hand aan jezelf
zij die achterbleven
zitten met een map
vol vragen.
Je nam je leven
in je eigen hand
niemand die nu
begrijpt waarom
het was te zwaar
dus geen koude
dagen meer.
Je nam je leven,
had er recht op
vond je zelf
en in dit geval
stond jijzelf voorop
je koos voor een keer
voor jezelf…
Gevecht in kleur
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.730 Aan het einde van de zwarte nacht
werd het blauwe maandag
Het regende paars tot in de rode ochtend
De lavendelkleurige mist
gaf het gras zijn oker
Macabere wolkenpartijen domineren de dag
en gaan een gevecht aan met het licht…
OMRING ONS MET UW LICHT IN DEZE NACHT
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
2.378 Omring ons met Uw licht in deze nacht
waarin wij gaan; wij zien geen hand voor ogen
en struikelen in eigen onvermogen,
U geeft wat zwak is ongekende kracht,
een schouder om te huilen,
een hart om aan te schuilen.
Al scheurt de dood het leven hier uiteen
en zaaien wij de korrel in de aarde;
U geeft de vrucht voor eeuwig nieuwe waarde
dwars…
Zo ver
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
2.742 Het is, zover
ik, ontwaak
een droom
ik geloof
herinner, de ogen
het vuur, mededogen
de strijd, over leven
de macht, het vergeven
van zijn kracht, ontdaan
ik zie, oneindig
zo, dichtbij
kan ik niet, blijven
waar, ik ben
voorbij, gelegen
voor, het wezen
achter, zijn
waar, ik was
om, het even
bij te blijven
wat, te weten
wat, te zijn…
Wouter
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
2.905 God kan de pest krijgen
het schurft en de tyfus
Laat Hem het zuur krijgen
de pokken, de tering
God kan de griep krijgen
de pleuris, kolere...
Laat Hem kanker krijgen
maar vooral leukemie
wat Wouter van Hem kreeg
en toen Hij zijn zieltje kreeg…
OP HET KERKHOF
poëzie
3.5 met 10 stemmen
3.827 Zij liggen rij aan rij de grijze zerken,
Omwonden met een band van dorrend lover;
Gevangen in des winters doffe tover
Slapen de wilgen en de bleke berken.
En op de koude wind is het als stoof er
Hij mij voorbij met zijn getakte vlerken,
En zoekend waart hij om die droeve merken,
Tellend hun tal, de strenge Levens-rover.
De dode blaren stuiven…
Liefdesgedicht
gedicht
3.4 met 61 stemmen
43.532 Ik weet dat je mooi
dood zal gaan.
Met een glimlach
om je lippen b.v.
of met een bloem in je hand.
En in de volgende dagen
zal het stof wat dikker liggen
op de vensterbank.
Het zal heel mooi weer zijn.
Mooi en hard blauw.
Ik zal rondlopen
met vreemde gedachten
en het hoofd
nog dieper tussen de schouders.
Dan komt er een troostend woord…
Meneer de directeur
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
3.326 Meneer de directeur,
Je was achter glas één alomvattend oog.
We waren bang, we dongen naar je gunst.
Wonderen grepen plaats.
Een kantje haring op de stoep of tante
die aanbelde in ‘t aak'lig zwart en zowaar
een handreiking deed. Jouw werk!
Op het laatst huisde je aan het eind
van de gang en schrok op als ik klopte.
Je vouwde de krant…