Alle inzendingen over natuur

je fladdert vrij en elegant in pracht van kleuren je kust de bloemen op de hei in al hun geuren je vliegt gezwind doorheen de wijde blauwe lucht je gaat voor bijna alles wat niet stil is op de vlucht je spreidt je vleugels en begint sensueel te zweven je laat me dromen en mooie momenten beleven…

onder een gele deken met een groene rand onder een blauwe hemel met een oranje band knisperen de aren opent zich het korte kaf springen volle korrels op het nieuwe leven af met wat vocht met wat zon op de grond waar het begon…

Zijn ferme vleugels brachten hem op juiste hoogte, zoekend naar een prooi het oog gericht op alles hem tot leven. De cirkelgang steeds lager ingezet een noodzaak brak de wet, behoedt je zelf, een doel te zijn. Zijn waakzaamheid nog amper ingedaald de scherpte van een dof geluid een golf die raakte, snijdend binnen. En vallend zag hij…

Ver van lawaai en herrie, drammers en gedruk, van te weinig met teveel op een te klein stuk. Streel ik verre zichten waar het weids de zon verwaait, en haar waterlanden nog weten van geluk.…

Augustus opent de deuren, die veel fruitsoorten zomers doen kleuren. In rood, paars licht-blauw of fris roodachtig zomergroen geuren de vruchten in hun nabetrachting van een zomers succesvol fruitseizoen. De pruimen, de kersen en de aard- beien uit het voorseizoen vinden hun voortzetting in een perfectie, die de zon met het fruit in de…

zijn groen wordt bruin vele takken gaan sterven ik zie reeds je kruin je bladeren gaan zwerven. de wind neemt ze mee heel hoog in de lucht een reisje naar zee met een tolvrije vlucht. de eik die blijft thuis alleen met zijn droom enkel nog een muis die schuilt in zijn boom. de lente lacht breed de eik straalt verlangen een frisgroen…

Bomen kunnen groeien op onmogelijke plaatsen vanuit innerlijke kracht. Ik zag een boompje, hoog in een schoorsteen, alle elementen overwinnen. Dag moedig boompje. Dank voor je voorbeeld. Wees gegroet!…

Wat een gedonder door het gehele vooronder Donar smeet zijn hamer weer eens door de lucht in haar bliksemschicht Godin Hete bliksem vluchtte van het ene op het andere moment 'terugkomen doe ik zeker' schreeuwde ze!…

De jongen met de herdersstaf, onder de sterrenhemel, richt zijn ogen naar een sterren- beeld; oordeelt met een speelse blik over wat met zijn fantasie speelt. De herdersjongen in het veld; niet weggelegd voor het grote geld, peinst over het geluk voor hem tussen de sterren verborgen. Staan de sterren vanavond goed; voorspellen zij zijn…

nu de zomer doet alsof ze pas gestart is grijpen groene bladeren hun kans om zich helemaal vol te zuigen met leven zodat de landing, voor wanneer ‘ie dan ook geplant staat, aanzienlijk zachter zal zijn…

jij kwam uit de wolken opnieuw begonnen een lange weg zelf beklommen hem met jouw liefde bedolven de aarde draait en slijt zich rond water drijft land verder van ons zand werd bevrucht en vormde een grond krachtig en prachtig behoorlijk gezond ijsbergen smelten langzaam aan bomen laten hun bladeren gaan dieren stierven langzaam geen mens…

Vanaf de aanplant was er blad van 't grootste tot de allerkleinste onopgemerkt bleef het, in ieder jaar. Naar stam en takken ging de aandacht uit dragers van schaduw in de zomer een koele plek voor rust, of bij avond, feest te vieren. Mensen, van jong tot oud somtijds groot en sterk, de boom hij zag ze, gaan en komen. Seizoenen daarentegen…

voorbij het schaduwrijke loof van eeuwenoude eiken zindert zomerse hitte over geelkleurende korenvelden naar kerktorens in het verre land stilte markeert de vlucht van een spaarzame vogel die hard schreeuwend de koelte verlaat geschrokken door een plots springende haas wind ruizelt het blad krijgt houvast in spiralend zand op het uitgelopen…

Zomaar opeens ontvang ik zielservaring door een ontmoeting met een werkelijkheid waarvan ik het bestaan nooit heb vermoed maar een gevoel geeft te mooi om te benoemen opgetild word ik uit buitensporigheid doordat de zon die zich veel te vaak achter wolken verschuilt me juist vandaag opnieuw laat verstommen bij haar opkomst…

Wat een rot weer wat een naar weer wat een gaar weer wat een klaar weer onbestendig vochtig koel en zwoel weer sof en idioot weer regen tegen noodweer wanneer schijnt de zon nou weer een keer ja het wordt al het heter morgen nog snikheter maar straks gaat de zon weer korter schijnen gaat het weer eens vriezen iedereen…

Even danste de vlinder Verliefd een duet Met zichzelf voor De spiegel in de tuin, Voor hij verder vloog Met lichte vlinderslag.…

de zee, het zand, het strand een hand in een hand schoenen rusten voor even voeten voelen het natuurlijke leven de wind blaast, raast in parelschelpen eb en vloed spelen een spel er is geen verliezer, geen winnaar elementen vinden elkaar rust schrijft het verhaal van de dag in een gloed aan de horizon letters dansen aan een vliegertouw…

geboren uit de wetenschap dat geflirt tussen zon en mist juweeltjes van kleuren schept verzameld in een druppel, hangend aan een tak, worstelend met zwaartekracht, zomaar naar beneden valt. …spat!…

gloedvol piekt je haar in warme jachttinten het is de tijd van het jaar dat harten sneller kloppen jij lacht smakelijk alle aandacht weg na het oogsten van hun blik beweegt met gratie en natuurlijke souplesse tot hun grote schik ze dollen dagen uit scheppen op over hun toekomstige buit spieden al naar ogen die toegeven…

Wanneer de meteorenzwerm aan het einde van de zomer langs onze hemel raast dan stel ik me de aarde voor als balletje in het heelal. De aarde is niet groter dan een stofje in zijn schoot. Ik lig op het gazon en zoek de hemel af naar flitsen van de zwerm. In beide palmen voel ik nu de koele sprietjes kriebelen. Miljoenen moleculen…

ik heb wind contouren gevraagd van het land waarover hij net heeft geraasd hij dwarrelde wat ergens in de luwte sprak ik met hem af benieuwd naar ontmoeten hij streek neer in een vlaag onverwacht maar ik wist dat hij het was hij bulderde niet vloog nauwelijks op maar was heel bedaard zo dicht bij aard hij omvatte mij liet zijn…

ik eigen blauw als basis voor helderheid en kou het donkere geeft diepte in mysterieus verdwijnen door het lichte sprankelt zon zijn magisch schijnen op pril groen en later schaduwrijk koel zomerloof dat herfst belooft in vrucht en kleur een volle rijke oogst groen en blauw daartussen parelt leven als schitterend gegeven…

kort gesprek kom binnen pas op je hoofd de afhangende goot de losse dakpannen de lange brandnetels ik kan vallen ik ben al oud voer strijd tegen de tijd ondanks mijn bladders mijn scheuren mijn verrotte hoeken houd ik het hangen wel vol kom binnen schuif de pen, pas op de tanden van de tijd kunnen gevaarlijk zijn geniet van de…

De rechter zware arm van fraaie Wilgenboom langs de schors gescheurd wordt straks geamputeerd haar schoonheid ligt nu kreunend in het gras lichamelijk is zij aangedaan treur in alle naaktheid zelfs de wind kermt mee hier treft hem geen blaam wiegen kan ze daar wel laten dat richt zich naar de sterke kant…

was het weer bar en boos hing er gedonder in de lucht grimassen liepen samen met buien van mijn buurvrouw die ineens weer opvrolijkt neem nou voorbijdrijvende wolken een lust voor het oog van het ene moment op het ander ineens weer lieflijk verbonden en opgaan in een kus…

Ik heb jarenlang geploeterd met bloemen, aardappels, aardbeien, frambozen, uien, courgettes, rode en zwarte bessen, pruimen, appels, peren, bonen, rozemarijn en peterselie. Na al die jaren staat het volkstuinhuisje op instorten en is de bodem zo goed als onvruchtbaar geworden. De winde en onkruidwortels vieren feest en de grond is of kletsnat…

Het licht van hemel niet in 'n dicht .......te vatten De zon speelt met wolken verstoppertje? tikkertje? als in het nauw: katten in straten, stegen op daken door laat licht ......beschenen Is het middag? val van avond? of ergens tussenin? Hemel ontbloot zich even -schuchter- voor ons aangezicht.…

Sierlijk zweeft de frêle vlinder Cocktailvol van bloemerij. Hier zijn duifjes en daarginder Eitjes van de honingbij. Paars de heide in de zomer. Pareltjes in de voorjaarswei. Ieder seizoen schud ik de dromer: Noem dit Eden aan zijn zij, Gans het lusthof... zo nabij!…

Toen ik struikelde lag ik met haar op de grond zij eerst beweegloos we krabbelden overeind samen liepen we verder…

koel rollen de golven om hun kuiven vallen voor een heldere zon ooit hebben zij met vliedende vloed in een noordwesterstorm verwoestend toegeslagen toen joegen afvalhout en losgeraakte stukken puin langs het steeds verder afkalvend duin wie nauw luistert hoort berouw in het zacht gefluister over dit extreem geweld hun schoonheid…