4410 resultaten.
minnen en muzen
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
768 laat me niet achter
mijn lichaam is de zee
uit vrije wil, voor jou
ik wil gedragen worden
boven alles uit, nog meer
in kleur, rond of
door
praat met mij, lichtblauw
en herhaal dat
met het leven dat het onze is
vandaag en morgen
zoals gefluisterd
op dit ogenblik
en als je dan luistert
naar mijn golven, door onrust gevangen
bemin…
Disbalans
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
515 Was het jouw hand
die in de mijne gleed
toen disbalans
mij deed wankelen
voelde ik jou daar
op de rand van de brug
of was het de wind
die mij wiegde
mijmerend over
hoe alleen, alleen zijn
werkelijk is, voelde
het koud tot op 't bot…
Hond aan de riem
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 Als gedachten niet
Langer zuiver zijn,
Als ze worden
Verdrongen door emoties
Die nooit tot hun
Recht gekomen zijn, en
Onverwerkt verdriet alleen
Somberheid ten goede komt
Dan constateer ik dat
Ik zo lang ik leef
Aan mijn eigen leiband
Loop - hond aan de riem
Met te weinig speling…
Mat gezet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
510 Ik ben in een script geboren
regie heb ik niet nodig,
ik speel een soevereine held
in elk verhaal, rolverdeling
lijkt overbodig, isolement
van de verbeelding deel ik
met elk primitief hart.
De wieg stond op een
onbewoond eiland van
verlaten kunst, cursief
omringd door de golven
van het alfabet, in de
getijden van geluk herrees…
De weg kwijt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
531 Sinds ik mijn pen
te leen heb gegeven
is 't zin geven
zoekgeraakt
wolken zijn
verstrikt geraakt
in hun geschied –
schrijving
evenals de druppels
die omhoogvallen
nu niets meer is
zoals 't lijkt…
slechts toegankelijk
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
716 mijn hart is stil
alsof het overweegt
om weg te gaan
en jou achter te laten
op mijn wang, aangevreten
door het zilt dat oogleden van liefde sluit
hoe zou het afscheid zijn
als een stap in een zuilengang van echo
waar boete beelden maakt en de reis aankondigt
met het hoofd tegen de muur
zou het dan mijn stem zijn
die de weg tot stof…
Nee
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
546 toch mis ik
liefdevolle handen
kroelend door mijn haar
nee, ik zeg niet die van jou
de warmte
van een heerlijk lijf
verstrengeld met 't mijne
nee, ik verval niet in herhaling
wat rest
is 'n vage glimlach
dobberend in 'n immense leegte…
tot dan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
569 zij draagt haar naam naar de bekentenis
dat ooit haar bloem weer open bloeit, in paars
en witte tonen
nu nog wonen er twee luiken
in een zwaar gebroken hart -ze blijven dicht
totdat zon opnieuw haar doorzicht geeft
aan zwak beschenen kieren
eerst dan -kunnen we vieren
dat er ooit
ook leven was…
Voetafdruk van mijn jeugd
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
510 PASTORIETUIN
Kastanjes in volle
Bloei die het leven
Vieren in het
Vriendelijke ochtendlicht
Geur van nu te ruiken
In de voetafdruk van toen
Van mij als vijfjarig kind
Dat aan het begin
Van zijn mensenleven
Dezelfde bomen meemaakte
Met takken die als
Slingerplanten dienden om
De pastoriegracht over
Te steken - en die samen…
tussenkomst
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
470 als ik een vlinder leven laat
door slechts haar vleugels uit te vouwen
in pastel
dan schijnt geluk door ramen
en mijn open deur
laat lichte uren binnen
daar dan teken ik
een ziel in broze schetsen
tot de glimlach van de tijd
ons bij elkaar brengt
in de dromen van vandaag
och
wat zie ik graag
een zomerbloem in wintermaanden…
Bevrijd mij
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
488 ik leg al mijn zorgen
in de veilige handen van morgen
en kus gisteren vaarwel
lang genoeg heb ik mezelf verstopt
mijn diepe gevoelens opgekropt
ik heb genoeg van dit spel
gooi de ramen, van mijn ziel, wagenwijd open
voel hoe regendruppels over mijn gezicht lopen
en weet ik zeker, ik kom er wel…
Niet te bevangen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
462 gebonden beloften
geven verstrengeling weer
evenals vervlochten
haren in de wind
zonlicht weerkaatst
de tinten van het immense
bloemenveld waarin
ze als snel verloren loopt
als een jas valt
de nacht om de dag
wiens schoonheid
niet te bevangen lijkt
zo ook zij zelf…
Schoorvoetend
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
463 Schoorvoetend sla ik
Deze bladzij van
Mijn leven om
Nog niet wetend
Of ik de volgende
Eigenlijk wel lezen wil -
Angst doemt op aan
De rand van het
Blad dat hier en daar
Met ezelsoren verrijkt is
Verder moet ik, altijd maar
Verder, terwijl de grens
Al lang bereikt is…
Waterhoofd
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
503 Hoe kan het toch
Dat mijn lichaam
Vanaf het moment
Dat ik geboren werd
Elke dag veroudert
En elke seconde die
Ik ouder word zijn oude
Zelf verliest - terwijl
Mijn hoofd met de dag
Voller wordt en overloopt
Van onverwerkt verdriet…
Troosteloos
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
520 ik raap tranen van de straat
en bewaar ze in mijn hand
tot ik opvlieg
vergeef ze aan de wolken.
die nog lang niet
grijs genoeg zijn
en zal ze blijven vergaren
tot ik uiteindelijk verzadigd
ben…
Intrusie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
508 Onschuldig ter wereld
Gekomen, open van geest
En blank van ziel
Is de mens die in
Puurheid geboren is -
Zich niet bewust van
Goed en kwaad
Dat zich net als
Zijn hersens nog
Ontwikkelen moet -
Spelenderwijs steekt
Hij onbewust de grenzen
Over zodat ook het kwaad
Zijn ziel binnensluipt…
zonnegroet
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
521 (ik zag kraaien witte vlinders vangen)
de zon brak uit de dag
omhooggeheven langs haar eigen licht
scheen ze groter toen de middag kwam
en kleine bloemen in het veld kusten mijn ogen
ik liet mijn blik voor wat ze was
teruggetrokken tot een stil moment
alles wat je bent -zei ik-
ligt weerloos aan je voeten
toen viel de zon terug
ze…
toevlucht
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
500 het is middernacht
muisstil
wijzers vallen samen
in het slot van de deur
zij staan daar, de jongens
zoals zij het zelf willen
ogen en handen om haar heen
zij verlaat zichzelf in het schreien
in de angst dat oren kunnen zien
en stelt zich een wereld voor
onderweg naar wolken
wat als zij weer komen
vanaf dat punt
zij is maar een meisje
met…
De diepste droom ?
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
462 Vlak voor het sterven ben ik gewekt
uit een onbegrensde niemandsland,
de uitnodiging van de dood - voor
poorten van de waan – voor mij als
diepste dromer in baatzucht geleerd
om toch maar af te slaan, kenmerkend
voor het hele traject, de droom graveert
met scherpe naald de duizend teksten van
z’n gedachten in het geaderd marmer,
mijn…
Staat van ontbinding
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
528 Lichaam dat krom voorover
Gebogen loopt, stramheid van
Pezen en spieren door medicijnen
Muurvast aan elkaar gebonden,
Geest die nog wel in de
Woning van het lome lijf
Verblijft maar zich in staat
Van ontbinding bevindt
En tevergeefs probeert
Mee te komen in het tempo
Van de tijd…
Gered?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
481 Nachten lag ik stil te luisteren
hoorde mijn hart en de
klokken niet meer slaan, de
dood had mij dus uitverkoren,
ik had het goed maar ook de
pijn en angst verloren, wakker
worden in een benauwde en
hermetisch gesloten kamer, ik
wilde dat ik op kon staan uit bed.
Waarom mijn vrienden storen over de
leugens waarop ik met hen had ingezet…
na vier mei
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
552 ik zie gezichten
verzonken in de vorm van het moment
sommigen lachen, een ander kijkt
naar het gezicht van toen
een zoen verbreekt de kou
je bent
en blijft gewond…
Woorden gingen verloren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
499 verloren in de wind
't was niet dat zij haar
niet kon bekoren
dit lieve kleine kind
dansend in roze regen
die eerder niet bloesemen wou
nu zwierend over vele wegen
'n schoonheid waar ik zo van hou…
dodenherdenking
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
535 (ik had me óók verzet
als onrechtvaardigheid voor rechter speelde)
in de verloren hoop van dode ogen
school de kracht van duizend verzen vrijheid
en de moed van zuivere gewetens
daar, op vlaktes of in bos
tegen muren, wanden, op de grond
bloedde toen een grote wond
in uitgestrekte harten
honderd smarten zeiden niets
maar de eerste…
Onwezenlijk
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
467 vage beelden
scheren voorbij
vrij van gevangenschap
penseelstreken
vertolken emoties
die onoverbrugbaar lijken
de wind huivert
krult zich veilig geborgen
in de schoot van de morgen…
in de helderheid van wind
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
776 waarom schrijf je dan nog,
vraag jij
het is mijn groet,
antwoord ik
aan gezichten in de ramen,
veranderlijk in het stilstaan tussen nieuwe en oude
bomen
zonder ochtend, avond of
eindbestemming
zo ben ik ook jou
en wat we weten, weerloos
achter het dunne vlies van woorden
en in vrije kamers van verte
waar dagen aan de grond…
Veiliger haven ?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
629 Het glijdt uit de gedachten
in het ruime water, de ziel
waarvan de kiel al vroeg werd
neergelegd, gebreeuwd door
jarenlange boeien, brullend in
een wisselend tij en waar een
scheepsadem aan de wallenkant
z’n stemgeluid langzaam en
gestaag z’n weg laat vloeien.
Vloten vol schaduw ebben weg in
flarden mist als de vlotten zich
traag voortbewegen…
er is altijd een overkant
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
592 zie de zwemmer
hij is daar en wacht op vloed
dagen om te begrijpen
wat hem doet drijven
duinen krabben
het lichaam zonder water
heeft hij dan niet gevoeld
niets dat als een rivier begon
spiernaakt
de brug is hoog, hoger
dan de honderd nerven
in het zand
een laatste ark
kokhalst splinters uit het stof
nog van de tijd over…
Vele gieters
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
494 vele gieters huilt ze vol
waarmee nieuwe aarde
besprenkeld wordt
totdat uiteindelijk
de immense grijsheid
open knalt
tezamen
met haar kwasten
beteugelt zij de broosheid…
gebroken wit
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
641 en de stenen dragen
mijn stille stem
zij zijn handen
vertragen het licht
en leiden me naar iets
wat ik nog niet weet
ik ben mond
moeilijker dan de waarheid
mismaakt door gifpotten
in het nachtelijk huis
is er een aards paradijs
of een open oog
om oneindig lief
te hebben
de stenen
blijven, dat wil ik geloven
binnen bereik…