Alle inzendingen over verdriet

u weet wel zij ik die hier altijd samen kwamen ze friemelde zo lief met haar laarsjes terwijl ze in tolkien las we woonden in de baarsjes u weet toch wel jullie zeiden poeslief lekkerding die ik op het surinameplein opving terwijl ze haar gezicht kwijt was met al haar spulletjes om het er weer op te doen u weet wel de schat voor wie…

jij bent nog steeds in mijn hart maar jij laat mij niet los en ik weet niet meer, maar jij blijft toch altijd bij mij hoe ik alles wend of keer jij blijft bij mij als een stukje van mijzelf ben jij van mij en ik laat jou toch nooit meer gaan ook al ben je van mij weg en ziet niemand jou meer ik hou van je...…

Mijn wereld viel uit elkaar Toen jij mij zei dat het over is. Je was voor mij niet meer bereikbaar. Ik ben voor jou enkel een leuke belevenis. Slapen is er niet meer bij. Er is niks meer om wakker voor te zijn. Want dat van ons is voorbij. Want dat tussen ons was enkel schijn. Ik schreeuw maar heb geen stem. Ik kijk om me heen met m'n…

Kijk naar me, ook al zie je me niet. Kijk naar me, en zie het verdriet. Kijk naar me, ik weet dat je niet meer van mij houdt. Kijk naar me, want ik weet dat jij me nog wel vertrouwt. Kijk naar me, ook al doet het pijn. Kijk naar me, en ik zal bij je zijn.…

~~~ mag het donker blijven vannacht en mag het duren tot de avond van de volgende dag zodat het licht niet kan verraden dat ik eigenlijk te bang ben om morgen onder ogen te zien laat de dag voor één keer aan mijn neus voorbij gaan zonder verblind te worden door valse schijn ~~~…

ik hou van jou jij bent diegene aan wie ik mijn leven toe vertrouw lang heb ik gewacht dag en nacht terwijl ik dacht aan jou en aan hoe onwijs veel ik van je hou ik heb nog nooit van iemand zo gehouden terwijl ik deze woorden schrijf laat ik een traan vallen zonder jou ben ik verloren mijn leven is vergald geen cent meer waard zonder jouw liefde verdrink…

Ik sta er nooit bij stil Geen enkele tel van de dag Liever vlucht ik in een lied Want echt, ik mis je niet Het leven gaat zijn gangetje Ook nu jij er niet meer bent Het doet me toch geen biet Heus lieverd, ik mis je niet Ach, die eindeloze tranen Wat heeft het toch voor zin Om te zwelgen in verdriet Geloof me, ik mis je niet Maar als…

Ik voel je... niet echt, maar in gedachten, je woorden, die mij in verwarring brachten, je pijn, die ik met je wil delen, zonder opzettelijk met gevoelens te spelen, het verdriet, waar je nooit om hebt gevraagd, maar wat je wel al jaren met je meedraagt, Lisa, ik voel je.... geloof me En ik zie je.... levensecht, wat jammer dat jij…

Mijn innerlijke pijn, mijn gekweste gevoel Staat boven alles, het beïnvloedt mijn gedachten en mijn lichaam het laat mij denken op een anderen manier op een manier die ik niet kan vertellen Omdat jullie het niet zullen begrijpen Al jaren lang met hetzelfde probleem het groeit en groeit.. en langzaam val ik uiteen mijn gevoel gesplitst in twee…

Ik ben een beetje stil vandaag, vandaag houd ik mijn mond. Ik ben een beetje stil vandaag, ik voel mij niet zo gezond. Ik ken jou al je hele leven al is dat veel te kort. Vandaag zie jij mij voor de laatste keer omdat je straks niet meer wakker wordt. Uiteindelijk was jij al vertrokken, hebt ons verlaten nog voor je afscheid nemen kon. Jij…

Mijn hart gebroken In duizend stukjes Drijvend in de rivier Die mijn ziel is Golven zwaar klotsend Die de stukjes vermenigvuldigen Langzaam vervagen ze Totdat de donkerheid ze heeft opgeslokt…

Hou me vast wanneer de dag naar schemer drijft de avond langs mijn lippen strijkt met huiverende vleugels en als het duister stilte brengt omarm dan ook de angst die je ontbloot in ogen ziet want jij alleen verwarmt de kilte de nacht is blind voor het verdriet…

Wat moet ik nou zeggen Wat kan ik nou doen Een arm om je schouder,een zoen. Het lijkt allemaal zo zinloos zo triviaal. Hoe kan ik je nou troosten, wat kan ik nou geven, het lijkt allemaal zo banaal. De pijn, het verdriet,de onmacht ik kan ze niet wegnemen, laten verdwijnen,als een boze droom tijdens een onrustige nacht. Was het…

Ik heb je nooit mogen zien, nooit mogen horen. Het is te vroeg, te wreed, we hebben je verloren. Ik had een plek voor jou, hier diep in mijn hart. Maar het mocht niet zo wezen, niet zo zijn, nu is die plek gehuld in zwart. Je zou mijn kleine jongen of meid zijn, ik zou van je houden, je in mijn armen sluiten. Je beschermen en je tante…

het was een heel diepe sprong de diepte was haar niet bekend maar groot was de liefde die haar vangen zou ze hoorde de echo sterven de kinderen die ze achterliet mama, mama, mama...... ontredderd, angst en verdriet er was geen terugkeer mogelijk ze zweefde in een vrije val daags daarvoor was hij gestorven die haar nu vangen zou groot…

vroeger toen het ook al anders was hoewel tevens wel veel gewoon was schoon ik nog niet aan coma toe was in mijn pan nog niet gebroken was soms plots heel wat lachers op mijn hand had heremetijd van vrind kleinejan bij wie ik in een veilingjas wijn schonk van 't vat bij opbod en afslag in boeken deed van blubberbas die jan die nu al…

mag het alvast morgen zijn zodat vandaag voorbij is geen pijn meer en vergeten wakker worden met de zon op mijn gezicht niet meer weten wat gisteren is gezegd…

Op it Amelân hear ik hieltyd wer it roppen fan Rixt fan 't Oerd: har lûd klinkt tsjin de skombrekkers, dy 't bûnzjen tsjin 'e dyk. Rixt, ochearme, dou hast dyn bern ferlern yn in wylde stoarm, dy't raze oer it Amelân, mar wy koene neat sizze ta treast for dy, sa machteleas. Nou rinst eltse dei opnei, ferwyldere oer it sân, wy hearre…

Hij fluistert lieve woordjes genegenheid als excuus voor de naïeve bloedgeld voor de ziel Hij paait en zaait gif in ogen van onschuld duivels verlangen engelengeduld Hij smoort de wellust en de schreeuw ... stilte geboden zwijgen in verstikking Verkramping in twee harten hemel en hel vallen samen verstrengeld in elkaar…

Vroeger spraken haar ogen En vertelden zo hele verhalen Van liefde, onuitsprekelijk geluk Badend in een zee van zonnestralen Slechts één blik in haar ogen Gaf een ultiem gevoel van zielerust Deed zorgen moeiteloos verdrinken In een bruisende bron van levenslust Niets of niemand kon vermoeden Dat haar ogen ooit zouden zwijgen Of het boek…

Die avond trilt de telefoon zet in beweging die al gaande was maar in bedekte termen stikt terwijl de avond op de toppen van opgewarmde afkoeling terrasvolk op zijn bodem heeft vergaat een wereld, wordt de meter weer op nul gezet…

Als ik eindelijk in slaap gevallen ben Dan droom ik van je hand En dat we samen lopen In Hoek van Holland aan het strand Mijn lief ik mis je oh zo zeer Wat rest dat zijn de dromen En herinnering aan jou Mijn tranen blijven stromen…

eens waren ze blauw daar wil ik in geloven ondanks het grijs dat je laat zien sinds mijn allervroegst ontwaken eens waren ze bezield zonder het verlangen naar eeuwige rust eens waren ze niet zo gebroken als nu als jij als mij en ooit waren ze blauw daar wil ik in blijven geloven…

Mijn binnenwereld heeft vele deuren waarvan er soms maar eentje open gaat de rest blijft dicht er kan mij niets gebeuren toch laat ik er wel eens een paar open en mag de buitenwereld binnen lopen maar die is vaak schijn dan sluit ik snel m'n deuren en bescherm mij tegen pijn Ik ben in m'n eigen kosmos gevangen in m'n verdriet en is er niemand…

De eerste zonnestraal die de wolken doet vervagen, leidt tot een glimlach op mijn gezicht. Na al deze donkere dagen, komen er nu weer dagen vol licht. Licht als een teken van hoop, dat na wát er in de donkere dagen ook kan gebeuren, Het besef dat er na verloop, altijd weer dingen gebeuren die het leven kleuren.…

Ik vind haar niet aardig. Maar dat begrijpt ze niet. 't Klinkt ongeloofwaardig, maar 'k ben haar favoriet. 'k Wil haar geen pijn doen. Maar hoe moet het dan? Hoe houd je je fatsoen? Wat als ik het niet kan? Hoe moet ik het haar zeggen? Doe ik haar geen verdriet? Hoe moet ik het uitleggen? Ik weet het niet.…

woorden komen moeizaam verstopt achter verdriet wat ligt als een steen op de maag om de hals op het gras met scherpe randen ruw en grof tijd en tranen de pijn, geschuurd is mooi verdriet geworden…

Een leegte Niet te vervullen Met mijn tranen Misschien Eens zo vol Van leven en geluk Bruisend en nu Een leegte…

De tsunamie van het leven Overspoelde mijn persoon De modder klitte zich vast, aan mijn anders zo gelukkig bestaan. Het water baande zich een weg in de eens zo mooie ogen. Stukken hout werden als pijlen door mijn hart gepriemd. Lucht was er niet meer, ondergedompeld in de smerige ellende. Ik trachtte mij vast te grijpen aan mijn…

Zwijgend zweten Beter weten Beter beeld Niet gedeeld Zwijgend zweten En vergeten Is je lot Te zot De geest komt los Wil verlichten Pijn door gedichten Los die tros Zweven over water Van de zoete geest Weg die kater Letterfeest Van woorden en zinnen Liefkozend beminnen Het werk van je hart Taal getart Streling der zinnen…