64955 resultaten.
zag zee op rotsen breken
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.356 het kleine afscheid dromen
iedereen is weer gekomen
om te zeggen wat er speelt
de zon het strand de zee
ik neem hun woorden mee
als dadelijk de golven brullen
dan kijk ik terug
zal me met bruin omhullen
ja, ja mijn brede mooie rug
weeg woorden die gesproken zijn
in het kabbelen van de vloed
hun warmte deed me goed
in koude onderstromen…
Scheuren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.449 Geboren zou ik niet meer zijn dan
de schaduw die ik ben
in de woorden die scheuren
omdat ze overwinnen wat de stilte
nooit
zal kunnen baren
als
de liefde
voor de dood
mij slechts
eenzaamheid
schenkt.…
Jij
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
1.675 Jij kwam in mijn leven,
M'n rust is voorbij.
Door jou kwam ik tot leven,
met jou aan mijn zij.
Aan jou geef ik het leven,
Aan jou geef ik mijn ziel.
Al moet ik je het mijne geven,
Ik ben degene die voor je viel.…
verloren ziel
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
847 turend langs je wangen
naar de zachtheid
van je gezicht
praat ik met je ogen
waarmee het hart
beroeren kan
gevangen in je ziel
kijk je vragend
of ik je helpen kan
geef me je hand
want met één vinger
kan ik niet spelen…
voel de pijn
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.797 in elk licht verschijnt je lach
verscholen achter zo veel pijn
je hart gekraakt
nog meer dan dat je liefde kent
weggeëbt van al jouw bloed
waar tranen vloeien
pijn, pijn, wat een pijn
zie die kinderlach
gevuld met tranen
weg lach, zie de pijn
kun je nu nog lachen?…
zij lachte
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.078 zij lachte
op die manier
van pak me dan
als je kan
zij lachte
van ik speel met je
speel je mee?
verlangens
zij lachte
omdat zij wist
dat ik zou happen
dit aas te mooi
te laten liggen
zij lachte
hemelsbreed
einde van de avond
ik was weg
van haar
zij was weg
van mij
en toch
wij vonden iets
maar niet
elkaar…
duik mijn slotgracht in
netgedicht
3.3 met 54 stemmen
44.733 verslaving aan te pappen
treed in het koninkrijk van
zeven geesten, zij willen geld
zorgen voor mijn beesten
tot wij door honger zijn geveld
ik heb het opgegeven
dit leven is een spel dat wordt
gespeeld door wezensvreemden
ik duik mijn slotgracht in, vaarwel…
je oogde soms een vage lach
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
785 ik heb je hand gepakt
we liepen onze eigen weg
en droomden van een horizon
die we zelf hadden neergezet
wegen die eerst helder bleken
bogen af in flauwe bochten
we liepen niet meer naast elkaar
alsof we dat niet mochten
wat je mond met woorden gaf
hielden je handen zachtjes af
je oogde soms een vage lach
die ik in je lichaam niet meer…
ijle bloem op hoge wind
netgedicht
0.0 met 2 stemmen
802 een ijle bloem op hoge wind
alsof de zon voor even schijnt
in de blijdschap van een kind
de dagen zijn uniek
in de uren klinkt het leven
zingen mensen nu het hoogste lied
of dirigeert een ander de muziek…
bloedrood op de muur
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
757 ik schilder
snachts mijn dromen
bloedrood op de muur
ik schreeuw en hijg
angst en waanzin zijn
penselen in het donkere uur
schemering toont
mij de wonden die
gapen in het eerste zicht
ik heb de dood
niet overwonnen in
beweging zucht het leven licht…
Gisteren had ik al spijt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
890 een kamer met uitzicht
ramen vol groen
de weg als een film
mensen met honden
een rustig plantsoen
je kijkt langs je tranen
een mistiger beeld
de donkere huizen
zeil en plavuizen
op straat werd gespeeld
in meubels en dozen
het leven van toen
de oogst van gedachten
van jarenlang wachten
van hopen en doen
een kamer met uitzicht…
woorden zwartten keer op keer
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
845 ik zoek je in de schaduwen
in hoeken waar het licht
niet uitgenodigd is
waar wind de bladeren jaagt
het vuil zich ophoopt in de goot
je geeft je niet gauw bloot
je kent de achterbuurt
waar niemand komt omdat de
messen scherper zijn na zessen
je ziet de snede niet, overleeft
daar in agressie en verdriet
omdat je nergens sporen achterliet…
heb je zon beloofd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
804 ik heb je zon beloofd
maar de stralen
breken in je ogen
tot een valse glans
woorden krijgen
nu geen kans
handen trekken
schaduw aan
ze boeien licht
waarheid kijkt
onaangedaan
vervuld van plicht
je vreet weer energie
omdat de verte
andere dingen ziet
geen rust om stil
te staan je angsten
vallen anders aan
ga met de zon naar…
in tegenlicht van zon
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
761 ik ben de berg opgelopen
in het tegenlicht van zon
de helling heeft voor mij
veel paden afgesloten
zonder dat ik weet waarom
door links en rechts te kijken
verloor ik nooit het zicht
het gras leek groener waar
de wegen zijn verdwenen
omhoog gaan was verplicht
ik ben veel uitgegleden
verloor een tijdje mijn houvast
duikelde toen…
de raadsels in je ogen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
794 je kleurt de
raadsels in je ogen
met blauw omkransd
ontsnapt in groen je blik
wat lichtelijk verschrikt
omdat ik naar je kijk
ik zie de verte
in je zorgelijk staren
een rimpel gaat spontaan
gedachten baren die je lijf
laat huiveren en je lippen
woordenloos doen fluisteren
mijn handen luisteren
op je wang en voelen
in de zachte…
vannacht
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
774 mag ik
je dromen
bewonen
in je
herinnering
komen
je sussen
in slaap
liefde
bedrijven
en over je
schouders
wrijven
als het even
niet gaat
de nacht
met je
delen
tot morgen
mag ik
dit dromen
vannacht…
lacht je zacht gezicht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
771 je kijkt naar mij
maar bent mijn
horizon al lang voorbij
doolt in onbekende verten
ik voorgrond niet
in een wereld waar
de waan het spook verscheurt
en vreemde geesten krijsen
toch wil ik
bij jou blijven
als een laatste draad
voor je ons voorgoed verlaat
ik pak je hand
je kijkt verschrikt en
voelt ineens je eigen ik en
lacht…
maskeerde mijn littekens
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
717 ik had geen
masker op bij jou
wat crême maskeerde
mijn littekens, gegevens
uit een vroeger tijd
door niemand meer te lezen
tot jij het grillig wit
weer zichtbaar kuste
en de gehechte wanden
waar agressie rustte
en tot leven bracht
in zachte roze huid
jij heelde wat ik
steeds verborgen hield
was de spiegel die beviel
mij duidelijk…
weerbarstte het blauwzwart basalt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
796 jouw raadsels
granieten mijn zachtheid
verkillen mijn ogen
als ik je zie
het koude in
azuurblauwe ronding
parelt indigo
jij was eens mijn amigo
jij weerbarstte het
blauwzwart basalt
je stem deed me splijten
door zijn vrouwelijk alt
ik toonde mijn kern
nog maagdelijk door vuur
jij spoot ijs in mijn aders
doodde de zachte…
Koud water
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.964 Of je nog van me hield
ondanks al het feilen
van de mens, het vlees zo zwak
me aankeek of ik het wist
terwijl ik slechts kon kijken
naar het ijs van de fontein
luisteren naar het zacht fluisteren
van kouder wordend water
met voeten zinkend naar later…
morgen voorbij is gegaan
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
719 warmte in blikken
vingers die schikken
in elkaar draaien
handen die aaien en
van vandaag even schrikken
haar uit je ogen
speels zijn de vlagen
die lokken verleidelijk
langs je hoofd laten jagen
beteugel mijn storm
ik zal bedaren
boei met je liefde mijn
handen en kus de gevaren
tot we de tijden vergeten
niet meer weten…
u goddert al mijn krachten
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
807 ooit zal ik
een épos schrijven
waarin ik magistraal
arena's zal betreden
u zal smeken om uw zegen
voor mijn strijd
u goddert al mijn
krachten de torso
zo gewild schouderspier
en bovenbeen zijn aan
wilde dieren echt verspild
maar ik wil schrijven
om uw gunst
geef mij uw minnaar
ik verander zo zijn kunst
jengelbengel is altijd…
wandeling met jou
netgedicht
3.9 met 29 stemmen
2.354 we liepen samen uit het lawaai
de stilte in, een vogel zong
er was een hond die blafte
er waren stemmen in het ritselen
van bladeren, toekomst voorspeld
verleden ontrafeld, ik deed
mijn schoenen uit en jij kon niet
achterblijven, hing de jouwe
de veters aan elkaar geknoopt
met een zucht om je nek
op het breder wordend pad
kwam je naast…
zal niet naamloos gaan herrijzen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
876 en
het kruis gesloten houdt
roepen zinnen
om vervulling van verlangen
door voor jou te hangen
bind mij met beloften
die de tijd heeft afgeperst
de voetensteun was scherts
doorsteek me met een toekomst
die me schijndood houdt
sterven is me al vertrouwd
ik zal niet naamloos gaan herrijzen
wel de mooie jaren op gaan eisen
die het leven…
je vingers op mijn huid
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
751 ik voel je vingers
op mijn huid in het
passeren van oneffenheden
ze masseren die er uit
in lange lome halen
je ontlokt me de verhalen
die verborgen zijn
opent zo de lijn tot
spreken omdat ze onderhuids
mijn harmonie verbreken
ik wilde ze vergeten
niets meer van hun
pijnen weten om
vandaag te kunnen leven
zonder die herinnering…
in de dwarsstand van je ogen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
654 stilte ruist
legt gedachten uit
in rust die spreken
overbodig maakt
je bent geen bijgeluid
iets op de achtergrond
ik voel je huid de zachte
lippen op mijn mond
ik proef de kilte van
afscheid in je zoenen
je schenkt me warmte maar
leegte kun je niet verbloemen
ik neem je glimlach mee
in de dwarsstand van je ogen
uren zijn…
je ogen dromen vager
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
633 zonder vragen
je hebt de strijd nog niet
verloren in het weten wie je was
je draagt alleen de kleding
die een ander niet meer past
jaren gaan te snel voor jou
je ziet alleen contouren
je haast je niet er is geen gauw
vandaag kan je niet meer beroeren
stilte is je metgezel
je ogen dromen vager
uren slaan voor jou nog wel
maar het leven…
in dwars kunstlicht van de zon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
641 contouren
een blik die horizonnen
breekt in vage tinten die de
dag vervloeien op het doek
van een palet met schaduwen
doopt duister zich in licht
en kleurt een vale schemering
met donker wordt
het wit van grijs naar
zwarter dan de nacht gebracht
een handpalet met rood
waarmee het bloot weer roze
kleurt van warmte uit de schoot
liefde…
die rozen witter maakt dan sneeuw
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
684 ik zag de rode bal
kon haar niet ontwijken
zij ging langzaam over lijken
rolde als een draad
langs wegen die ik
volgde in mijn leven
ik kwam haar ook vandaag
weer tegen terwijl het rood
alleen gebruikelijk is voor overwegen
we botsten heftig
in een kleur die rozen
witter maakt dan sneeuw
ik denderde maar door voelde…
een wereld zonder ogen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
747 je was hier pas en dacht
de wereld vriendelijk
voelde je als gast in
een omgeving die verraste
ze zagen uit de verte
dat je een vreemde was
geen vriendinnen had
dat je je schaduw haastte
ze hebben je alleen gelaten
omdat je niet voor slijmen koos
ze waren niet echt boos
er was gewoon niets te bepraten
stemmen irriteerden…