43953 resultaten.
jij was zo ooit en onverwacht
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.722 Jij was zo ooit en onverwacht
alsof de schepping nog beginnen
moest.
Misschien was je te laat,
een dag teveel, een achtste,
toch heeft god jou
mijn leven ingesmoest
En nu je bij mij wegijlt, uit
een scheppingsweek verlangen
berg ik je op in genesis
Wij, eerste mensenpaar
Wij, eigen slangen en gesis……
Op natte hondenneus
poëzie
3.3 met 19 stemmen
3.305 Waarom is een hond
Toch zo gezond? -
Die er niet op gevat is,
Zegt: 'Omdat zijn neus zo nat is.'
Doch iemand die logica leert,
Zegt terstond: ''t is juist omgekeerd.'…
avond na jou
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.040 Zo had ik je nog niet vermoed:
ontroerd door knipsels van
het kind dat ik ooit was. Er kwam
zachtheid in je stem te liggen
en ach. Je zei: waarom heb jij
dat allemaal bewaard?
Toen je weg was en het glas
gloeiend aan mijn lippen lag
kwam er iets van wee en antwoord,
dat toeval niet bestond
o.i.d.…
Een aap
poëzie
3.5 met 29 stemmen
4.120 Een aap,
Schoon kleiner dan een schaap,
Is echter een veel verstandiger knaap
En zou zich niet zo gemakkelijk laten scheren,
Als een schaap doet, in zijn wollen kleren.
Een aap is zeer amusant,
Vooral in zijn geboorteland,
En heeft in zijn jeugd veel grappiger manieren
Dan de meeste jongelui onder de dieren.
Het klimmen en klautren doet hij…
Terug op jezelf
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.886 1
Zijn moeder, een handvol onzekerheid,
voerde een ijzig regime
dus hop in de kast in het donker:
zo werd hij hard, de ogen
zo lang als het kon hield hij droog.
Uiteindelijk kende hij elke conditie
waarop hij de hel mocht verlaten.
2
Zo zag hij terug al die dagen van vroeger:
steeds vaker steeds voller met smoesjes
van neem me niet…
zonder titel
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.039 Straaljagers schrijven een omgekeerde
v-formatie tegen de trek van vogels in:
ik vrees dat er een grote leegte
in de lucht komt hangen.
Jij die de lieve zomer lang
voor mij de wonderlijkste geuren weefde, luister:
sluip als de kou neerdaalt maar even binnen
in de mouwen van mijn winterjas.
Het is altijd de samenwarmte die geneest.…
Op vergevingsgezindheid
poëzie
3.6 met 9 stemmen
2.811 Ik wil, zei Jan, nu ik verhuis uit dit leven,
Heel gaarn aan Piet alles vergeven
Wat hij jegens mij heeft misdreven.
Maar zo hij 't met eksterogen op mocht doen,
Dan wens ik hem alle daag een wandeling in een nauwe schoen.
----------------------------------
uit: Puntdichten (1859)…
De laatste dagen
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.881 Hij murmelt, stamelt, kreunt en fluistert tegelijkertijd,
graaft, graait en grabbelt naar de juiste woorden,
die verpulveren tussen zijn magere ongeringde vingers
en als afgevallen bladeren doelloos alle kanten opwaaien
Het meer van woorden waaruit mijn vader put
is aan het verdrogen en het water is troebel en donker.
De laatste vissen happen…
De onverbiddelijke tijd
netgedicht
3.0 met 20 stemmen
2.183 Een hoopje schroot in een oude rolstoel duw ik voort
Zijn beenderen omspannen door een witte doorschijnende huid
De wind laat zijn slappe huid wapperen als een losgeslagen dekzeil
Een heuvellandschap van rode tumoren op zijn magere hoofd
Gieren wachten in kale bomen op het onvermijdelijke
Hoog boven de heuvels spreidt een adelaar zijn vleugels…
een soort sonnet
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.510 En als het dan stil wordt, ’s avonds
wachten wij beiden op de maan
en weten dat geluid vaak ver is.
En als het zo stil wordt, ’s avonds
dat de bomen niet meer ruisen
dan weten we God fluistert
zachter dan anders
En als tenslotte niets meer ritselt
geen krekels meer, geen kikkers meer
het drijvend blad van de waterlelie zwijgt
dan weten…
erotisch
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
2.311 Jou met zwart gelakte nagels
een eitje zien pellen eet
lustopwekkend
Jou zien goochelen met plastic
toverballen zo vreselijk
vleselijk
En altijd maar die handen
waarin het zacht liggen is
als je maar klein genoeg
zou zijn
Het zijn ogenblikken
waarop zelfs de weemoed
die zich rond mijn hart geslingerd
had zijn greep verliest…
Weer gaat het vege licht der asters bloeien
poëzie
3.7 met 20 stemmen
3.206 Weer gaat het vege licht der asters bloeien;
weer naêrt een herfst. - En dit doorhunkerd hart
waar smokend 's zomers toortse gaat vergloeien,
wordt huiverend, en mart . . .
- Ik, in wiens hand de zoele vruchten wogen
maar wie de zoen ontzegd werd van de beet;
die, naar 'k u weet, o herfstig mededogen,
me des te allèner weet;
eeuwige…
Lege hemel (wanneer verschijnt de ster?)
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
851 Jij mijn lege hemel,
ooit stoeide daar
het absolute licht rond,
want zoveel ruimte….
Jij mijn lege hemel
er was een tijd
dat elk denkbare maan
afnam of aanwies ….
Jij mijn lege hemel
eens straalde in
de vele van je sferen
een evenaar aan kleuren ….
Jij mijn lege hemel,
nu zijn er alleen nog
puntjepuntjes
aan een verdwijnhorizon…
crossroads (niet van Clapton)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
702 Mijn wegen gingen
als ze gaan,
tot jij zei tof,
dat vind ik jou,
van wie ik hou;
toen kwam ik op
een kruispunt aan.…
uitersten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
751 Ik kan je liefhebben tot de einder dood,
de einder van die einder: het vergaan of
daar de einder van: het niet-bestaan.
In het ultiem moment voorbij de grens
zullen onze minnen elkaar opheffen
zodat we kunnen worden opgeteld
tot een volledig mens.…
Kleine oorlogsanalyse
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
862 Ga mens, vooruit,
de oorlog duurt maar kort,
benut je kans,
schiet vijanden aan gort
Snuif kruitdamp op,
verduister regenbogen
en spuug omhoog
tot in je eigen ogen.…
Einde verhaal?
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
889 Jij, mijn verhaal,
nog altijd niet af.
Het plot ongerijmd
mist een slot.
Jij, mijn sonnet,
nog steeds onvoltooid:
acht regels vraag
en zes regels
antwoord verwaaid.
Het is niet zo erg,
als ik je maar schrijf
om je handen,
je haren,
je ogen,
je lijf.
Het is niet zo erg
zolang ik jou zoek,
open eind,
open boek.…
Puls
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
4.474 Grootvader is een fuga want
rots valt uiteen tot steen
steen erodeert tot zand
en zand wordt klei
hij raakt verstrikt
in mij
het coda maakt ons een:
voren in een akkerland.…
Als een belofte (die blijft...!)
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
1.135 Ik zou je willen voelen op mijn huid als
een bui van bijna:
strakke droogte,
verwachting.
Ik zou je willen horen in mijn oren als
een tel rust :
een maat die stil valt,
aankondigt.
Een proeven dat nog om
de mond zweeft een geur
die nog hoogte moet krijgen
zo zou ik je suikerzacht
zou ik je vluchtig...…
sirene
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.216 Na vieren zit je nóg. Er komen dromen.
De lege klas: een wijde oceaan;
het blauw linoleum gaat zachtjes stromen
en komt zijn branding aan je tafel slaan.
Iriniserend zonlicht door je haren.
Kleuren, gewimperd op je smalle hand.
Ik voel: ik moet dit leeg lokaal dóórvaren
en schipbreuk lijden aan jouw waterkant.
Lukt het je echt, aanbiddelijke…
In Libessart
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
6.952 Wij
in dit doodstille huis
herboren uit landwijn en gedempt lamplicht
of uit wat van het houtvuur ooit rook was,
wij horen nog alleen elkaar ruisen.
Ik
in de dood van de drank
hoor jou zacht slapen
Jij
in de dood van een droom
hoort mij drinken,
het stelt niet veel voor.
Maar wacht,
straks gebeurt het,
eenmaal dronken…
Najaar
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
770 Al breekt de herfst
nog zo hardhandig los,
ik voor jou:
klein schild van licht,
Al slaan depressies
nog zo stormalarm
ik voor jou:
wind in de rug,
hulpmotortje van je fiets,
duwtje.…
Nijhoff & ik
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.062 Hij ging naar Bommel en zag daar
de brug en hoorde op een schip
zijn moeder zingen. Hij werd zijn eigen kind
dat daar toen dichtte wat nog kwam
in vergezichten die te vangen zijn
in één woord: terug en in een
ander woord: herinneringen.
En zo bereisde ik een land
hier niet zo ver vandaan.
Er waren boten, bruggen, bouwterreinen
vervelend…
Den Haag, een ode
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.046 Den Haag, je bent geboren
uit het feest van een graaf,
in zijn bossen, zijn vijver, zijn duinpan.
Den Haag, je werd stad van het water,
de singels, de grachten, het Spui
en de beek bij Tuschinsky’s,
nu niet meer zo vaak
Den Haag, je bent nog altijd de wind
van het strand af de stad in
waar wappert de vlag met de vogel,
de éénpootsvogel…
Bezoek aan Den Haag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.283 wat mij verontrust
is niet dat het regent
maar wel dat de regen
verzuipt in de putten
het water terechtkomt
de beek bij de bioscoop
onder de grond duikt
en niet meer te volgen
is enkel weer bovenkomt
bij het noordeinde
de hofvijver voedt
en langzaam verdampt
en over de stad kruipt
mismaakt wordt
wat mij uitermate
verontrust is de regen…
Time not on my side
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
1.047 De wijzers van de klok
schuren niet langs een plaat
maar vijlen wel en wee
uren na uren 1 wordt 2
En zo kan liefde duren
jaar na jaar
totdat
En ja wie raakt
er ooit geschokt
door het doven
van ontstoken vuren
jij?…
Shells
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
2.060 We searched the beach for shells
especially these dark
twins bearing random
pale eyes of white chalk
on their backs.
And when we found I asked
Dad, will they ever match
again, thus wide apart
yet so closely connected?
They will not fit, he said
Just let them be for
they have been silenced
in death.
They are as soon will…
Zoektocht
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.028 Ik droomde dat ik stond op welke boot
niet wetend waar wij voeren, was
dit water het verleden, wat nog komen moest
of intermezzo nu?
Mijn vader op het voordek trok
zijn jas uit hoewel het goot van de symbolen.
Samen gingen wij schuilend samenscholen.
Grootvader rommelde in het ruim
naar kisten en ik giste vaag naar
diepere betekenissen,…
Massale dood
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.146 Onvermoede Dood kom dichterbij,
herinner Elcerlyck zijn pelgrimage er is
een invallende winter er zijn
veel eksters op het land
Tekenen waarvan ook al weer…?
Vanuit besneeuwde woestenij
en vanuit water bereiden snelle vogels
trektocht voor. Ze stijgen op,
met licht geladen en met dodelijke
regenbuien op weg naar steden explosief
Elk…
ik vroeg je: hoe vaak...?
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
757 Ik vroeg: hoe vaak herlees
je wat we schreven?
Je zei: o, niet zo vaak maar
wel vaak even en voorbij
als vogelvlucht
Ik vroeg: hoe vaak begrijp
je liefde onvervuld.
Je zei: alleen de jouwe,
onbedreven, onbedorven
als water, zuiver als scheppingslucht.
Toen zijn we opgestaan
en buiten samen herfst
gaan vermoeden.…