Inloggen
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 1744):

Nijhoff & ik

Hij ging naar Bommel en zag daar
de brug en hoorde op een schip
zijn moeder zingen. Hij werd zijn eigen kind
dat daar toen dichtte wat nog kwam
in vergezichten die te vangen zijn
in één woord: terug en in een
ander woord: herinneringen.

En zo bereisde ik een land
hier niet zo ver vandaan.
Er waren boten, bruggen, bouwterreinen
vervelend braakgelegen.Ik ben daar
naar een stadsrivier gelopen
om aan zijn kaai en waterkant
te overdenken:

Onder de zon niets nieuws:
altijd ruimte waar water is
en waterland, daar
zoeken uit een diep gemis
aan verte toch nooit
worden bevrijd
uit plaats en tijd
van alle oude dingen…

Ik keerde in verwarring
weer naar Nederland.
Toen hoorde ik daar
in een roeiboot op het meer
van Zoetermeer
mijn eigen dochter
vrome liedjes zingen.

Ik denk sedert
aan Nijhoff,
keer op keer.

Schrijver: Theo van de Wetering, 28-02-2003

snodan1attiscali.nl



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: tijd

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is nog niet eerder bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Sylvia Schrijen
Datum:27-03-2003
Emailadres:sylvia_schrijenatmsn.com
Bericht:Theo,

Ik zou de laatste strofe weglaten en ook de titel,
mijn sobere mening.



Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)