start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (2068)
adel (45)
afscheid (1488)
algemeen (1893)
bedankt (116)
biologie (53)
dieren (570)
discriminatie (94)
drank (200)
economie (66)
eenzaamheid (1334)
emoties (4191)
erotiek (595)
ex-liefde (539)
familie (245)
feest (175)
film (62)
filosofie (1924)
fotografie (105)
geboorte (172)
geld (57)
geweld (194)
haiku (2393)
heelal (222)
hobby (65)
humor (1131)
huwelijk (208)
idool (84)
individu (1014)
internet (75)
jaargetijden (1269)
kerstmis (382)
kinderen (677)
koningshuis (55)
kunst (505)
landschap (376)
lichaam (298)
liefde (7889)
lightverse (871)
limerick (313)
literatuur (726)
maatschappij (696)
mannen (123)
media (18)
milieu (128)
misdaad (116)
moederdag (44)
moraal (390)
muziek (451)
mystiek (475)
natuur (2467)
ollekebolleke (68)
oorlog (550)
ouders (291)
overig (1137)
overlijden (1036)
partner (183)
pesten (56)
planten (85)
politiek (279)
psychologie (2499)
rampen (126)
reizen (465)
religie (1072)
schilderkunst (217)
school (97)
sinterklaas (88)
sms (16)
snelsonnet (563)
songtekst (52)
spijt (145)
sport (270)
sterkte (77)
taal (702)
tijd (1216)
toneel (67)
vaderdag (19)
vakantie (221)
valentijn (82)
verdriet (997)
verhuizen (44)
verjaardag (162)
verkeer (85)
voedsel (122)
vriendschap (429)
vrijheid (715)
vrouwen (339)
welzijn (351)
wereld (433)
werk (137)
wetenschap (122)
woede (176)
woonoord (272)
ziekte (602)

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 1775):

Zoektocht

Ik droomde dat ik stond op welke boot
niet wetend waar wij voeren, was
dit water het verleden, wat nog komen moest
of intermezzo nu?

Mijn vader op het voordek trok
zijn jas uit hoewel het goot van de symbolen.
Samen gingen wij schuilend samenscholen.

Grootvader rommelde in het ruim
naar kisten en ik giste vaag naar
diepere betekenissen, want het was
alles zo globaal en onbekend
als zoektochten soms zijn.

Misschien zo droomde ik
speuren wij af naar namaals land.

Toen kwam gevaren van de overkant
ons tegemoet een boot, een oude man,
met ogen strakgespannen op het lood, hij
vierde touw, mat diepte, wuifde toen
naar ons: het was de dood.

Grootvader stapte in een kist,
mijn pappa trok zijn jas weer aan
en ik schreef op wat ooit
zal worden uitgewist.

Schrijver: Theo van de Wetering, 07-03-2003

snodan1attiscali.nl



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: filosofie

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 607 keer bekeken

2/5 sterren met 6 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)