Netgedichten over liefde

in een ogenblik bloeit een herinnering open als wat ooit is geweest immer zal zijn een werkelijkheid die vol in zicht het voortbestaan van liefde bloesemt…

mijn lief is de rust die te lezen valt op jouw gezicht mijn lief je straalt waardoor jouw schoonheid tot zijn recht komt…

ik heb het bed met twijfels afgehaald ramen wijd geopend de zon weer toegelaten met zijn licht en warmte wij hebben daar te lang geslapen het samen bleek gelaagd te zijn met onverenigbare elementen toch beleefden wij ondanks de zorg en pijn tal van gelukzalige momenten met bloemen groet ik jou omdat jij al die jaren mijn maatje bent…

het zijn de wolken die schaduwen werpen op de berg die ik beklommen heb die me de heelheid van licht en schaduw leven heeft leren omvatten een gevoel van geborgenheid waarbij liefde zich in mij openbaart zonder maar één innerlijke versluiering een droomwereld waar ik op verslingerd raak…

ik voelde je al in wijkende tijd op weg naar momenten van gelukzalige eeuwigheid weer tasten we af het rakende woord al bij voorbaat gemeden in porselein van het heden onontkoombaar gaan ogen minnekozen ontspant de lach lijnen die ik vroeger niet bij je zag weer stroomt bloed in uitbundig kleuren geen verhitte discussies maar een…

Aangezien ik een nachtdier ben, mijn Assepoester, bestaat er voor mij geen hoger licht dan te vrijen met jou in de hitte van een rode vlam ligt het wapen tegen duisternis als bijen die naar nectar smachten zweven mijn gouden gedachten naar het bloemenveld van pure liefde in jouw gezicht, je ogen blauw je lange, zwarte haren sluiten…

ik herkende de kleuren van stenen die jij legde op mijn pad vaak bijzondere vormen waarvan sommige verborgen in het hoge gras voelde hoe wind jouw woorden langs mij waaide lieflijk als een spelend kind je zinnen bloeiden diep van binnen schoonheid in hun kwetsbaar zijn je lach ontdekte ik pas toen ik voor het eerst jouw kleine…

ik herinner me nog zo'n dag als deze 't zachte regenlicht overeind getrokken door de roos in het perkje naast het zomerhuis een vlinder die voorbij trekt niet groter dan de vingertop waarmee ik een cirkel teken op het raam om het vergezicht te openen de weg tussen zandhaver, de oude duinen en het heideveld dat stil wacht op het…

of niet te zijn bevestigd datgene wat jou tot nu toe op de mouw was gespeld vandaag weet je het zeker je bent…

wij speelden met woorden schreven ze in het zand omdat niemand ze hoorden zo schiepen wij onze band maar het strand was helaas al geschapen liet zich slechts raken door water in zijn eeuwig corvee golven wisten de tekens overspoelden ze een voor een in een dierbaar herinneren aan ons eindeloos dagje zee later zijn wij terug gegaan…

Als jij voor mijn lens verschijnt De lucht immer te donker Het brandpunt exact uitgelijnd Dan flits ik En vang je…

ik componeerde jouw beeld uit mijn hartmuziek toen speelse tonen uit de hoogte kwamen sprankelden je ogen in een passioneel meeslepend bewegen danste je de melodie waarvan ik de ronding in contrasten schilderde op het doek weergaloos waren je passen in een met mes beschreven uitdaging ik zie je nu komen op de boulevard…

heb je hand gepakt maar jij wilde niet meekomen samen zijn wij blijven staan in het landschap van mijn dromen ik goochelde met sterren en een vage maan jouw glimlach liet mij gaan koos later bloemen en wat groen voor jou om steviger te aarden maar jij verwijlde verder in de ijlte steeds meer van mij vandaan heb je losgelaten…

we golfden volgden de beweging van eb en vloed in totale ontspanning stilte en rust werd de hemel gekust steeds trager kabbelde dood tij wij draaiden opzij zagen de schepping wonderen oogsten hun conceptie voorbij we zijn opgestaan voelden intuïtief het nieuwe leven in samen verder gaan…

De golven rolden heen en weer tussen mijn blote voeten en mijn opgerolde broek bovenaan mijn kuiten. De zee nam mijn gedachten mee naar onbekende landen. De wind waaide de wandeling in een onverwachte richting toen ik je zag. Vanaf je strandlaken keek je me aan met de ogen van een man, de wimpers van een vrouw, en het hart van…

niet voorbereid op wat leven me zou brengen wanneer ik je midden een vuurgloed van beleven vond verliefd als ik was passie voelde branden toen jij mij in een oneindig duren ter verwelkoming kuste voeling kreeg met wat liefde heet in je bezieldheid vergroeide tijdloos één…

als men mij niet zoekt niet wordt gemist gevangen zit in de tijd die te stil te vluchtig is om te verdromen laat me dan doodgaan herontwaken naast wie mijn werkelijkheid bemint…

Zij begroette mij onder een sterrenhemel en danste voor mij met een lach als een vallende ster wandelde zij waar wij jaren afzonderlijk sliepen overdag zij praatte met weinig zinnen maar deelde kostelijke woorden we leefden als een God in Frankrijk waar we duurzaam woonden elke vers schreef zij met melodie en zong dit als een nachtegaal…

als je doof zou worden zal ik je oren zijn als je blind zou worden zal ik voor je zien als je niet kan lopen zal ik je geleiden als je niet kan ruiken zal ik je roos zijn als je doolt in duisternis gaan we samen op weg naar het licht als je stervensuur gekomen is breng ik je naar de veerman…

Toen ik wakker werd vanochtend hing er een tinteling van vreugde in de lucht. Vanavond kom ik naar je toe vrolijk fluitend in de wagen: vanavond wordt het feest! Als porseleinen honden speelden wij te lang het stugge spel van talmen: steriele dialoog: stuifmeel op plastieken bloemen. Want woorden zijn slechts wrakhout dat strandt…

de dagen zijn voorbijgegaan in vele lagen van bestaan natuurlijk was er groei de grond geploegd geschoond van stronk en steen langs elkaar heen in een verdeling die seizoen en rol gebonden was tot eigenheid wat ruimte kreeg en verder woekeren bleef het samen schouwen leek op houden van liefde bleef faalangstig bang tijd rijgt…

dat ene moment toen twee harten samen beseften dat ze nooit alleen zijn geweest nooit alleen zullen zijn vanwege verbondenheid waaruit hun kracht schuilt stroomden verlichtende tranen als een stortvloed vol emoties uit hun ogen ze namen hen mee van dat ene stukje blauw naar veel meer hemel waar liefde leven en nog zoveel meer beheerst…

Ik kan niet meer zwaarmoedig schrijven het zwarte wolkenpak wist jij te verdrijven gewoon die keer dat ik jou zag dansen op de wind licht als een veertje, een glimlach als van een spelend kind gewoon iedere keer als onze lijven zacht tegen elkaar aan wrijven lach ik stil.…

ik zwaaide draaide me om herkende de wereld weer het deed alleen zo godvergeten zeer nog bloei je steelde lang als knop lenteschoonheid die alleen de zon ontbeerde wat ik ook probeerde wij zijn zomer aangegaan in lange lichte dagen zelfs stilte bracht geen vragen wij genoten van een innig samenzijn maar de vergezichten bleven…

Harry Kuitert schreef: 'Alles wat wij over boven zeggen, komt van beneden'. Mensen weten niets over God. Alles wat God over ons mensen weet, komt van Boven. Daarom zwijgt God in alle talen. Socrates wist al dat hij niets wist. Blijven geloof, hoop en liefde, schreef Johannes.…

weer is stilte gebroken door duizend vlagen wind geluidloos waaien woorden op vleugels weg wat ik ook zeg er zit geen draagkracht meer in zinnen zij lijken hol van binnen als echo’s in gesprek de wind monoloogt luwte dwarrelt letters zonder hoop…

Liefde is eigenlijk een raar gevoel, variërend van " houden van" tot de voorliefde van... liefde is onmetelijk, ongrijpbaar, onaantastbaar en toch: is houden van LIEFDE met vlinders in je buik, met gefladder in de benen, met slapeloze nachten met: van alles verwachten. Liefde is: raar maar geef mij gewoon de liefde maar!…

gewapend met hark gaat hij de strijd aan met een dennenappel langzaam ademt tijd aan hen voorbij of toch achter de vrouw in de rolstoel pronkt het graf van een meisje zij werd slechts twee jaar…

Jouw afdruk ingebrand in de balkonstoel een heleboel liefde bleef daar kleven ook al scheen de zon maar even.…

nog weet ik de erupties het gloeiend stromende venijn de vulkaan in mij dacht even machtiger dan de wereld te zijn onverwacht tot uitbarsting gekomen in het groene landschap van mijn dromen waar zon en vruchtbaarheid weer het paradijselijke van ooit hadden bereikt ik voelde mij de schepper van elementen zonder te denken aan de mensen om…