Alle inzendingen over afscheid

ga maar gauw voordat het bestaan je verder kwelt ga nou word geest word stof word niets ga dood ga…

Het verlangen naar jouw armen blijft stof nu, je wilde immers gecremeerd uitgestrooid in een rivier en in een zee Jouw heengaan bracht een stoet van overledenen op gang naar mij troostend als een verstikkende deken De afstand naar de hel blijft mij vaag als hemelse harpmuziek en gefladder op zoek naar vleugels of een ladder…

Wanneer jij stil jouw handen vouwt de dag aan weer een nacht toevertrouwt geen honderden schaapjes meer telt maar wel talloze boze geesten velt mag ik dan even naast je liggen wanneer jij dons als tijdloos kiest geen uren wint alleen maar verliest de zon weer langzaam op ziet gaan moeizaam ademt tot weer een maan mag ik dan even naast je…

Vertrouwen was weg, alles kapot. M'n hart sloot zich af, het ging weer op slot. De muur stond er weer, groot, hoog en dat deed zeer. Vertrouwen, kom terug! Waar is toch die brug? De brug tussen jou en mij maar ik kon niet vergeten wat je zei. Vertrouwen blijf weg! Het hoeft nu niet meer, ook al is het hard en ook al doet het zeer. Voor…

Als dan de grote stilte valt en het onomkeerbare Het einde net zo is als het begin Pas dan zal ik het weten Het antwoord op mijn vragen Als ik het geweten had had ik mij dan veranderd? De dingen anders benaderd? De mensen anders getroost? Het grote niets of is het alles? Zij zal het nu wel weten en hoop dat zij mij…

Wat zeg je als je iemand niet goed kent wat zeg je ten afscheid wat zeg je, als je van iemand niets weet wat zijn de laatste woorden? Tot ziens? Wat denk je als je iemand ziet lopen al jaar en dag, al 15 jaar lang wat denkt een mens dat is te hopen dat ze bij ons blijft heel erg lang Tot kijk? Wat denk je over iemand, als die persoon…

Verstild in volle vaart en ren Gesprongen naar de andere kant Gisternacht nog in ’t aardse land Nu ademloos, maar nog warm Trouw en vrolijk, zestien jaren Zo voorbij, maar toch zo lang Samen met elkaar nooit bang Met haar riem aan mijn arm Zie haar hondenogen zielloos staren Of rent ze terug, springt ze hoog? Mijn armen in, over de hemelboog…

De laatste dagen van je leven waren moeilijk om aan te zien, moeilijk te geloven om iemand zo hard te zien vechten voor hooguit twee dagen nog misschien wat was het moeilijk om te weten en me tegelijkertijd weer af te vragen een lange tijd vol onzekerheid nog hoeveel uren? hoeveel dagen? en dan zit ik weer aan haar bed een stilte, mijn gevoel…

Je veerman houdt zich in en nog steeds de wacht, heeft het meertouw nog niet losgelaten, gelaten lopen in het laatste spoor op het jaagpad van de nacht, wat reeds z'n oude glans verloor en een milde dood je wacht, al vertrouwd met de tocht, misschien wacht mij hetzelde veer, om je aan de overkant weer in de ogen te kunnen zien.…

Sus maar, niemand hoort je ziet de kringen van de jaren niet ritselbla'ren, fluisterwoorden sus maar, zachtjes ebt verdriet Koninklijk, je trotse houding steelse blikken, bleke man blauwe luchten, stille zuchten sus nu maar en wees niet bang Vermoeide ogen, mededogen zo heel breekbaar, ga nu maar stralend licht, jouw mooi gezicht jij…

met mijn vader ging ik graag koetjes kijken tussen de middag op weg naar een weiland zongen wij niet soms ga ik zachtjes zoemend op zoek naar dit gebied…

vreemd hoe beiden het toeval deelden zonder woorden gelijktijdig de plaats ontmoetten alsof ze voelden hoe de doodstrijd langzaam binnensloop het lichaam zich klaarmaakte voor de reis van eeuwig zijn er kroop angst in hun gemoed nu ze de verduistering zagen (dit was anders dan de andere dagen) en wolken die het zonlicht verstopten voorspelden…

zo af en toe wat vaker dan voorheen overschrijd ik mijn jaren welke gedachten of gevoelens heb ik nog gemeen als grijs nijgt naar zwart en het ademen mij slechts mee laat varen achter een masker, zo lijkt, verstilt de geest van schoonheid en toekomst het meest af en toe nog vaker dan voorheen verlaat ik mijn jaren heb…

Een laatste blik en uitzicht voelt zo irreëel Wil nog zoveel doen graag waarschijnlijk veel te veel Zal ik ooit echt wel klaar zijn met het leven hier Heb ook genoeg geklaagd, hoor maar had ook veel plezier Nu lig ik hier te wachten totdat het einde komt Afscheid van al mijn vrienden en de muziek verstomt Het moment is nu dan toch…

Een land zo golvend groen voorbij alle leed en zorgen Wat je ervoor moet doen is opstaan in die nieuwe morgen Last van wetten? Praktische bezwaren? Niet alleen zul je zijn Geliefden gingen voor Troost voor alle pijn Blij gelach in ‘t grote koor Wat kan je beletten? Welke mitsen, maren? Dat de keuze er echt is geeft rust, maakt vrij…

Trein verlaat station ra(a)mpje tussen jou en mij allebei eenzaam…

Duistere stilte, lichte stilte Foto´s komen tot leven Foto´s van oudooms En van oudtantes Ik wil slapen in de wind Tv kijken in de lucht Met op de achtergrond De foto´s die door de lucht zweven Zweven door elkaar Om de minuut zie ik een andere foto De mooiste foto en de bijzonderste Foto lacht naar me…

De sterren en ik. In ’t donker kijk ik naar de lucht stilte om me heen, de lichtjes flikkeren, stiekem een voor een. In ’t donker stilte alom denk ik bij mezelf, die lichtjes daarboven, zouden ze me zien, zou men op aarde geloven, dat de sterretjes in werkelijkheid de mensen zijn die we hier verloren. Er komt een wolk voor de lichtjes…

vandaag is de laatste keuze de natuur had hun dagen nog niet geteld toch werd het lichaam onbewoonbaar verklaard gisteren was het Bevrijdingsdag beslissing genomen naar de overkant te gaan strijden had geen zin meer morgen is er even aandacht voor hen de onbekende krabt ongelovig in zijn haren naaste familieleden kampen met een schuldgevoel…

het sprankelt in mijn hart zoals de bubbels in je glas je grote bruine ogen staren diep in mijn ziel ik voel me ontdekt in de eindeloze verte betrapt in de snoeptrommel van zinnenprikkelende lust het mes beeft in mijn hand mijn vork aarzelt voor mijn mond ik voel de angst nabij in woorden te verslikken in leugens te verstrikken…

Je was een bloemblad zo bros, daarop waren je tranen opgedroogd waarom liet je het leven los, niet in oordeel te worden gedoogd, je verdween in de boezem van een eeuwige bruid, de bloem van jouw gedicht, de bron van kiembaar zaad, te vroeg geoogste vrucht, ik haat wat ieder daarover zegt, verlaten door een gekozen vlucht. je…

Even nog, heel even, misschien dat ik dan ga, ik wentel me in je leven, zodat je weet, dat ik besta. Verlangen is zo pijnlijk, niet weten waar en hoe, tekort, de tijd, waarschijnlijk, zelfs denken is taboe. Even, echt heel even maar, het leven één geheel, seconden lijken uren daar, het verlies, is mij teveel.…

Ooit ontkiemt klein en teer, een wereld die je opent. Stevig geworteld, reikhalzend strek je je onwankelbaar uit. Je groeit en bloeit, takken zwaar bevrucht. Een last even en dan loslaten. Je krimpt ineen de wind waait verhalen door je bladeren. Je schudt ze van je af ? Of laat ze met de regen zachtjes gaan ? Is er…

het gonzen in de malle uren de weerklank van een wekker een schepping zingt ons wakker vandaag is vroeger gekomen dan verwacht, de linde schudt haar vocht tegen de ruiten, wij verzoenen ons even tussen veren de regen slaat een laatste groet voor ons beiden en we bereiden een ontbijt op kaal eiken, de randen zijn verweerd, het blad stamt…

Het is vandaag 29-10-08 de dag van 2 jaar geleden. Dat ik in haar ogen keek, en dacht.. Is dit nou echt het laatste.. Laatste woord... Laatste blik.. Laatste aanraking.. Voordat ik afscheid moet en zal nemen? Het geloven van is een besef van machteloosheid. Kan niet meer terug.. Zal het moeten doen met herinneringen van toen en nu.. Voel…

lieve mama, Een lege plek veroorzaakt groot gemis Een lege plek dat is wat er nog is Maar toch vond ik 't fijn dat jij lieve mama mijn moeder mocht zijn…

Donkere wolken Een aanraking en een zoen Regen op mijn huid…

licht zegt ze geef mij je licht zodat ik het meenemen kan naar het zwart zwart zegt ze zou ik je nog kunnen zien mijn lief in het donkere licht, schemer zwemwater van mijn moeder troebel zegt ze geef mij je geef mij je…

Nog even laait het rood en geel in oude eiken eer de bladeren vallen; ik tel ze niet, - weet niet van hun getallen maar zie dat het er wel heel veel zijn, die dan andere taken krijgen: ze worden humus voor een nieuw begin, zo vinden zelfs de bladeren een diepe zin en hoeven niet voorgoed te zwijgen. Hoe zal het dan wel met de mensen gaan…

Ik laat je los nu, liefste mama. Dit doet vreselijk veel pijn. Maar jij en ik moeten nu voort. Ik met mijn leven en jij verdwijnt achter de hemelpoort. Jij begint nu aan een volgend hoofdstuk En ik wil komaf maken met dit verstikkende verdriet. Een loodzware opdracht, we zien wel of het lukt. Maar dat ik verdrink, dat wil jij zeker niet.…