1696 resultaten.
Granada: droomstad
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.449 De straten van Granada waar in 't donker
Gitaren gonzen en van 't lang gefluister
Van minnaars aan de traliën de duister
Nacht warm wordt, - gaan met graden naar 't geflonker
Van 't sterrenbeeld. En op de top wat wonk er
Rode lantaarn van het Alhambra? ruiste er
Wening uit rode muren? of wel, huisde er
Morenkoning nog eens en wat zo klonk…
Kol-abri
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
666 Denk jij
tot in het oneindige
met je eindeloze tong
in kelken te kunnen tasten
en bij je kroning
tot kleurige koning
garen te spinnen
door eeuwig
honing te winnen?
Dat had je gedacht.
Wij leren je wel vasten
en zetten je voor altijd in de wacht.…
Ik heb mijn hart ú tot een huis gewijd
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.445 Ik heb mijn hart ú tot een huis gewijd,
En midden in het binnenst heiligdom,
Waar de outerkaars in 't donker gloeit, verbeid
Ik u, mijn lief, mijn zoet sieraad alom!
Ik sloeg mijn ziel dit zoete donker om,
Alleen om ú te ontmoeten, die me altijd
Belooft te komen, in 't geheim, na stom
Eerbiedig beiden ene kleine tijd.
O kom, mijn lief,…
Ik ben een dichter en der Schoonheid zoon
poëzie
3.9 met 10 stemmen
2.814 Ik ben een dichter en der Schoonheid zoon.
Alles wat schoon is, is me een vreugd altijd.
Mijn hart is menslijk, maar of 'k lach of lijd,
Mijn lachen en mijn leed zijn beide schoon.
Ik heb de macht dat ik wat schoon is toon
Aan andren, door de taal die ik belijd,
Zodat wie leest bedroefd wordt of verblijd,
Maar zich bedroevend vreugd smaakt…
De boom
poëzie
2.6 met 14 stemmen
2.344 Er was een boom in een vervallen tuin.
De netels wiesen om zijn voet uit puin.
Eerst hier, toen elders was zijn erf bemuurd
Met steen waarlangs zijn krimpend lover schuurt,
Totdat één tak opnieuw de ruimte won,
Zich rekte en uitschoot naar de morgenzon.
Er was weer wind die in zijn blaadren greep
En vreugde in 't ruisen van zijn loversleep…
Stille nacht
poëzie
3.6 met 10 stemmen
2.754 Er zijn zo hoge tonen
en zo lage
Dat mensenoren
Ze niet horen.
Mogelijk wonen
In bos of hage
Vogels voor ons verborgen
Zingende tot in de morgen.…
Wie in de loopgraaf ligt...
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.117 Wie in de loopgraaf ligt, wie hoop op leven
En liefde en lust voor goed heeft opgegeven,
Kan zich niet langer troosten met de droom
Dat door zijn dood hij land en volk zal baten:
Want alle volken, alle staten
Zijn één als golven van een stroom.
Het leed, de vreugd van d'een doorcirklen d'ander,
Bloed, hier gestort, kleurt ginds de spiegling…
Zo!
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.680 Zo barstensvol de wolken aan de hemel te vangen,
de aren de aarde in te lezen
en te verkruimelen tot goud omdat ik van je houd,
van je stilte,
van hoe je de nachten tegemoet
met immer welterusten
met een kus in mijn rug
en je keren naar jouw kant vlug.
Hoe je kunt slapen,
tot in de diepste sluimer je taken verzaken,
terwijl mijn handen over…
Schuif op naar ‘t graf
poëzie
2.9 met 16 stemmen
2.504 Schuif op naar ‘t graf: uw huis moet leeg.
Een nieuw bewoner staat ervoor.
Hij is nu jong en gij zijt veeg.
Zijn voet volgt in uw spoor.
Benijd hem niets: de tijd is kort.
Een ander volgde alweer zijn stem.
Ge ligt nog nauwlijks of hij stort
U na en wacht op hèm.…
Aan het venster te Ulm
poëzie
3.3 met 7 stemmen
1.838 Ik zat aan 't venster waar de Donau vloot
En op mij aankwam aan mijn rechterhand
En onder mij verdween. De donkre rand
Van den en loofhout die hem schuilplaats bood
Scheidde mijn berg en voorgrond van de schoot
Van 't volle en tintenrijke en golvend land:
Akkers, veld, dorpen met geboomte omplant;
En kim blauwde achter kim, die 'k diep genoot…
Nieuwe reis
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.341 De zilvren eilanden van Denemarken,
In 't zomers-vroege licht waar ik ze zag,
Lagen als perken in de waterparken
Waardoor ik voer bij 't opgaan van de dag.
Geen morgen was ooit lieflijker, ooit reinder.
Een pasgeslepen wereld toonde nog
In land en water en verborgen einder
Haar vreemdheid…
Een koud vermoeden rilt mij door het brein
poëzie
2.6 met 16 stemmen
2.448 Een koud vermoeden rilt mij door het brein:
Ik zie mijzelf en weet thans wie ik ben:
Ik ben Erinring van veel boeken en
Een Macht, waarmee 'k mijzelf en al mijn zijn,
Gedachte en daad, gelijk maak aan de schijn,
Die 'k daarin schoonst vond: - onbewust gewen
Ik me aan dat artiest zijn; - soms zelfs ken
'k Mijn schijn, die groot is, niet van…
Millenniumnacht Akkrum
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
646 Door grootse vreugdevuren te ontsteken
willen de meesten het duizendtal doorbreken
opdat het goed in de memorie wordt geëtst,
maar voor hotel `De Oude Schouw' niets van dat al;
daar heerst eerder de ingetogenheid van kerst.
Jij bent Maria in een zwarte jas.
Het kind staat sterretjes te branden
en neemt slissend door tekort aan tanden
de…
Ik kom
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
801 Ik kom door een landschap van regen,
bomen verrijzen schimmig rondom.
Sommige jong nog, zonder veel ringen
en andere die door al het noodweer gingen
om te staan tegen een loodgrijze lucht.
Het druipend wiegen in de wind ...
Wees met mij
en laat die herfst buiten maar dood
om tegen een wereld donker en groot
zij aan zij
bij het licht van…
`Blijven'
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
862 Pas door zelf ook woordeloos te zijn
lokte ik je uit je tent.
Met jezelf in die kwetsbaarheid herkend
mocht het licht over je dagen
en legde daar een zachtheid bloot
die tot dan verborgen was.
Je kussen gingen uitgebreid over mijn ribbenkast
en van mijn hart telde je de slagen.
Met het `blijven` dat je op fluistertoon gebood
na het van…
Heilige Schriften
poëzie
3.0 met 6 stemmen
2.107 Heilige Schriften zijn die waaraan niemand een sylbe verander,
Godlijk, naar letter en geest -
Goede gedichten zijn zo, zij dan hun bron de Skamander,
Jordaan of Noordzee geweest.
----------------------------------------------
uit: Het zichtbaar geheim (1915)…
Akropolis
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.151 Zo af en toe
zie je God zijn hand
achter een wolk vandaan
om zijn troetelblokje schieten
om het te gebruiken
in een hemels Lego-spel
en tot hij het weer terug zet,
is er niemand
die 't tempeltje van Nikè mist.…
Winter
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
806 De takken van de rozen werden staken,
de bottels zijn tot zwarte vellen verdroogd.
Sneeuw roetsjt omlaag langs de daken
en heeft zich op de tuintafel en stoelen gehoogd.
Ik voel hoe zijn omvamen mij warmte ontrooft
en in één adem om de pijn te bestrijden
een van zijn kwartliter bruiden belooft,
maar 't jachtinstinct houdt zich nog koest.…
Aarde
poëzie
3.3 met 6 stemmen
2.402 Als 'k u zo lief niet had, mijn aarde, zou ik
Zo niet begere' u in een droom te vieren,
Maar al uw steden en al uw rivieren,
En bos en berg graag in één beeld beschouw ik.
Als kind al zocht ik u, mijn aarde, en wou ik
U kennen heel, uw hemel met zijn vieren,
Uw oceanen waar uw winden gieren,
Uw blank-zeilende wolk, zwerk zwart en rouwig;
Uw…
Kuddedichters
poëzie
2.8 met 8 stemmen
2.150 Poëzie is geen voer voor een kaste
Maar een dronk voor de vrije mens -
Tot de kudde die vastte en die braste
Zich ophief in dwingend gedrens
En de slechte poëten kwamen
Van wie zij schijn voor wezen namen.…
Klokgetik
poëzie
3.2 met 13 stemmen
2.186 Tik tak, tik tak: kort van pas,
Van seconde tot seconde,
Gaat de tijd, en toch te ras.
Ochtendstonde, ach middagstonde,
Avondstonde en na de dag
Nacht; en wéer een dag; en dagen,
Weken, maanden, jaren jagen
Met hetzelfde stil gewag
Van de slinger en de wijzer,
En wij worden stijver, grijzer
En gaan zachtjes over stag.
Is het zo? O ja. Maar…
Altijd wat
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
799 Vanavond ben ik 't die haar bank bemant
In de vide is 't gratis kijken.
Wat een liefie toch dat mij ontvangt!
Vanuit de hoogte moet ons kussen wel potsierlijk lijken.
De ficus in de hoek
als ongenode gast
staat zijn dode biertje uit te drinken
weet de uitgang niet te vinden,
klaagt en klaagt
en is de prille minnaars maar tot last…
Spiegel bij nacht
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
742 Met nevels omhangen zonder zicht,
met niets omhanden doods en dicht
voedt ze zich met beelden van weleer.
Jagend over barre grond bloest,
eenmaal met de kop in aas, haar gierenkraag
en gaat ze op hinkepoten rond.
Gevangen is ze in de ommegang van zon en maan.
Het zweven heersend in een ander rijk
vegeteert ze tot de zon weer aan de hemel…
Omgekeerde Sint Franciscus
poëzie
3.3 met 9 stemmen
1.589 De heilige Man in zijn pij keek door het raam naar de ganzen,
Lachte: wat snaatren die beesten! kon ik ze maar verstaan!
Zij zeiden: kijk, de heilige Man ging onder de mensen,
Werd lichtvaardig als zij en nam hun manieren aan.
------------------------------------------
uit: Het zichtbaar geheim (1925)…
Wedergeboorte
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
770 Hoe naïef je naam
Chinees te laten klinken.
Daarmee zet je ze wel erg
eenvoudig op het spoor.
'Spleetogen' mogen ze gerust heten
nu elke zachtheid werd vergeten,
ze je zonder mededogen villen,
omdat ze geld om te vergokken willen.
Ze dragen het mes tussen de tanden.
Je zal wel in het eten gaan
of in zo'n poedertje belanden
om pikken…
Orfeus
poëzie
3.0 met 9 stemmen
2.381 Had Orfeus niet Eurydice gedood
Door zelf te hunkren naar haar levende ogen,
Voor eeuwig had hij haar in ’t licht gevoerd.
Nu stond hij wenend waar zich de afgrond sloot
En had voorgoed zich aan zijn arm onttogen
Wie hij zo vast zich dacht aan ’t hart gesnoerd.
Nu bleef zijn hunkren als een open wond
En ’t lied van nederwaarts gericht verlangen…
Sonetten II
poëzie
2.8 met 6 stemmen
2.279 Ik wou, ziel! dat gij goed waart, eind'loos goed,
Dat gij uw vijanden vergaaft en bad
Voor wie u kwaad doen, dat ge een wet bezat,
Die zei, dat ge al wie lijdt, beminnen moet.
Gij hebt die wet, ja, maar zo dikwijls doet
Ge alsof ze er niet was, of ge 'r woord vergat,
Of gij u zélf vergat, want, ziel! gij had
Geen wetten dan u zelf…
Cirkelloop
poëzie
3.9 met 10 stemmen
3.161 Ik ben een vonk die doelloos, richtingloos,
Geworpen in 't heelal mijn vaart begon,
Toen bond me aldra aan zich een andre zon
En wentlend leef ik ongemeten poos,
Een kern van leven, in zichzelve voos,
Vol van de kracht die in en rond mij spon.
O dat ik zonder weten eeuwig kon
Wentlen in de onbegrepen stralenroos.
Oneindge wereld, onvoltooid…
DE LUCHTSCHIPPER
poëzie
3.7 met 10 stemmen
1.626 Als de luchtschipper, mee met de wolken,
Drijft boven de bergen,
En, hoger nog, opstijgt in 't licht,
Ziet hij dan de aarde nog
Met menselijke ogen?
Zoekt hij het huis waar hij werd geboren
En de lieve bossages
En de voetstappen naast de zijne
Aan het strand van de zee?
Neen toch; onder hem kent hij
Alleen bergschaduwen, spiegels van water…
Vrouwen
poëzie
3.4 met 5 stemmen
1.777 De lieflijkheid van vrouwen houdt verbonden
Wat mannendrift of mannenwijsheid scheidt.
Zij voelen achter gronden diepre gronden
En achter 't Recht het ongesproken Pleit.…