884 resultaten.
Mijn vad'ren staken blakerende brand
poëzie
4.0 met 32 stemmen
3.149 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - -
dit sonnet is het 6e sonnet in de cyclus: Bal…
Liefde en toen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.079 Meisjes zacht geraakt
mocht Jezus, zal Maria
geuren hemelsaards
sonnetten laten zij
over, vloedig de ander
die met woorden dichten kunnen.
Maar met mij en zij
in teugelijke liefde
brengt een hoog lied
een zanglijk gebaar naar
Cleopatra en Caesar, haar
vertederende Antonie.…
Langzame opwarmer
netgedicht
4.6 met 17 stemmen
857 Brandnetels beheers
ik, zelfs bomen kan ik
voorkomen, paarse
hemabollen rollebollen
tussen lieve vrouwe -
Zal ik voortaan wat
meer in de pas, wacht
even, straks smeed ik
nog sonnetten, nee
het moet niet gekker…
lekker belangrijk
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
1.346 een taalvirtuoos is heen gegaan
terwijl eenieder dacht
die is hier voor altijd
hij schreef, tamelijk snel,
sonnetten bij de vleet
negen, tien, soms elf
maar bleef immer zichzelf
de dichter is dood
lang leve de dichter
vakantieland te heet
hij had zich een uitstap beloofd
en werd niet wel,
niet goed bij zijn hoofd…
Coenraedt van Meerenburgh
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
577 Op www.gedichten.nl
Satire, actueel, kort en snel
Weer iets of iemand in de zeik gezet
Maar dat hij ook de Roos zou bekomen
Zo’n prijs: daar kon hij slechts van dromen
-----------------------------------------------------------
Coenraedt van Meerenburgh heeft in Venray de 1e prijs poëzie van de Raadselige Roos 2011 gewonnen met een gaaf sonnet…
Al op z'n kop
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
546 Het Al wordt op z'n kop gezet
net als bij Eise Eisinga
van alfa tot aan omega
geïnspireerd op het sonnet
met distichon en een couplet
Van Woordenaar uit Wolvega
of Rotjeknor of Waarookma
gezeten aan bureau, op bed
het universum het heelal
niet helemaal geheel en al
maar potentieel, van a tot z
door 'n dubbelganger ingebed…
Wanneer de Vorst des lichts slaat aan de gulden tómen
poëzie
4.0 met 40 stemmen
13.239 .
-------------------------------------
Sonnetten - Sonnet XXV…
Langs Griekse beelden torst een oude vrijster
poëzie
4.1 met 16 stemmen
2.839 .
----------------------------------------------------------------------
uit: Brahman, deel I, p. 77
----------------------------------------------------------------------
dit sonnet is het 8e en laatste sonnet in de cyclus: Bal…
netten sonnetten
netgedicht
2.8 met 46 stemmen
3.499 en zonet raakte ik verstrikt
in zo'n net van sobere sonnetten.…
Kort en krachtig
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
687 Een regel met wel zeven jamben schrikt me danig af;
Omdat ik weinig zin heb om een lang sonnet te schrijven,
probeer ik met veel moeite aan de korte kant te blijven.
Een schrijfsel van een grote oppervlakte vind ik maf.
Ik weet, dat ik maar weinig energie verspillen kan
en daarom maak ik hier een héél klein snelsonnetje van.…
XIV -naar buiten - (1903 - 1907)
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
618 Een bevende dauw
zweeft in mistige schaduwen
wiekend heen en weer
De schone wereld
nog eenmaal op z'n schoonst
Als ik ga scheiden
In het verweyen -
Indrukken optekenen
van onderzeekoeien
Wind door de bomen
Van de nymphen golven
vocht in de grotten
Schone in haar sonnet
ze komt van een ver eiland
onbereikbaar -…
Tweede kerstsonnet
snelsonnet
4.0 met 4 stemmen
991 De buurman gaat naar zijn privéchaletje
Zijn vreugde komt uit een reclamefolder
Hij vindt het kerstgebeuren grote kolder
Verbroedering gaat boven buurmans petje
Op ’t kabinetsbeleid komt weer een smetje
’t Klimaatakkoord komt echt niet uit de polder
Maar thuis mag oma weer eens van de zolder
Zo heeft ze ook met kerst een binnenpretje
Maar…
De Dood
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 De dood slaat diepe gaten
en doet onnoemelijk veel pijn.
De dood slaat diepe gaten:
alles wat je los moet laten
verdwijnt in een zwart ravijn
waar alleen verdriet en leegte zijn.
De dood slaat diepe gaten.
Het leven neemt ruimte om te dansen
en moet daar vaak voor snoeien.
Het leven neemt ruimte om te dansen:
een nieuwe ronde met nieuwe…
Helaas altijd van korte duur . . .
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
519 Een vlotte eter heb ik mij getoond.
Wat ligt er op mijn bord, wat schaft de pot?
Verrassend kleine portie, vers genot.
Het wachten wordt gelukkig snel beloond.
Mijn kiezen en mijn kaken uitgewoond.
Een vlug gerief bereik ik met mijn spot.
Krijg nou wat, toch nog leven in de grot.
Ik laat mij gelden, net en vlot verschoond.
Bezieling en bevlogenheid…
Einde verhaal?
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
889 Jij, mijn sonnet,
nog steeds onvoltooid:
acht regels vraag
en zes regels
antwoord verwaaid.
Het is niet zo erg,
als ik je maar schrijf
om je handen,
je haren,
je ogen,
je lijf.
Het is niet zo erg
zolang ik jou zoek,
open eind,
open boek.…
de avond
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Laten we samen zijn
alleen
de avond rond
de lamplichte tafel
sonnetten schrijvend
over tijden lang
vergaan.
Toortsen lichten de laan
naar het toernooi
opgewonden jonkvrouwen bekennen
kleur, van willige schildknapen
priemt de lans.
Dan begint het grote gapen
en ga ik weer alleen slapen.…
RENDEZ-VOUS
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
2.120 vanuit het niets kwam jij me naderbij
we dansten, dronken gulzig uit de fusten
terwijl een gonzend klokgelui ons suste
je zachte lichaam rook naar zoet gevrij
en werd een speelbal voor mijn lusten
we rolden, tolden, lagen zij aan zij
van top tot teen nam je bezit van mij
we spoelden aan op verre, zilte kusten
de zon boetseerde je figuur…
Zoon
netgedicht
3.9 met 24 stemmen
2.576 Verstrooid rij ik naar school
waar mijn kind reeds op me wacht.
Ik groet hem van ver en zacht
bereikt zijn wedergroet mijn oor.
Hij haalt gezwind zijn tas en hoorn
en roept verheugd: "Een weekje vrij!"
Zijn ogen glanzen en blij
maakt me 't plots besef: mijn zoon
een vreugde die niet verdort
een toekomst die niet verkort
warm als herfstblaren…
HET GEHEIME IK
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
773 In hem nu om zijn kern een aardkorstmuur
In een verborgen ruimte een speldenknop
Waarin de vreugde in een notendop
Beschermd wordt tegen verre vriend en buur
Hier ligt wat anderen maar wat graag tonen
Het kamertje waarin de schrijnkast staat
Dat dit, eenmaal publiek, door de afvoer gaat
Is hun besluit, hij wil er blijven wonen
Zoals een…
HILARITEIT
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
982 zo nu en dan ontbloten we de tanden
uit angst, om wat als grapje wordt gezegd
en ook al zijn de meeste moppen slecht
we klappen, wringen zweet uit onze handen
gelach in overvloed, het wil ons knechten
het snoert de mond, op onze lippen brandt
een woord dat verder voert, tot op de rand
waar je moet kiezen tussen vluchten, vechten
de conversatie…
RANGSCHIKKING
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
853 de woorden figureren in de zinnen
de hoofdrol wordt hun immers nooit gegund
ze mogen slechts invallen voor een stunt
en liggen dan in stukken op het linnen
de juffrouw had het al op hen gemunt
ze leerde ons de woorden overwinnen:
"met schrijven moet je bij 't begin beginnen,
we zetten achter elke zin een punt"
ze komen los van het papier…
INDISCHE NACHTEN (2)
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.793 als schaduwen achter een wit decor
verschijnen zwijgzaam ranke ambachtslieden
de wayangs die ons hun geheim verrieden
zij geven gul de kunde aan ons door
ze volgen nederig het oude spoor
en laten eeuwen door hun handen vlieden
aanvaarden wat het leven heeft te bieden
want niets wordt gewonnen, niets gaat teloor
ze voelen vormen, scheppen…
Het sonnet en het gesprek
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
589 -- toelichting van het gedicht is onderaan te vinden en is van toegevoegde waarde --
HET SONNET
Een man wil vrouw en kind'ren niets onthouden.
't Dak van steen en daaglijks eten op de plank.
Valt het hem wel, zegge hij God getrouw zijn dank,
wetend dat weinig man het gunnen zoude.…
DANSE MACABRE
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
953 beneden de begane grond en onder
een deken waarop tekens zijn gezet,
die allen kennis geven van belet,
liggen de doden, zwanger van een wonder
ze rusten zij aan zij in het vooronder
aanvankelijk bood menigeen verzet
maar nu houdt iedereen gelijke tred
de optimist ligt naast de hypochonder
als ik mijn stappen op het grindpad zet,
knarst…
TRANSCRIPTIE
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
895 ze stijgen op van m'n papier als motten
onzeker zoekend groeien ze in kracht
verdwijnen door het venster, zoemen zacht
en springen in het diepe, bouwen vlotten
ik blijf hier achter met alleen de botten
hun vlees en bloed heeft mij al lang de wacht
aangezegd, alles ligt nu in hun macht
de sleutels zijn verstopt in smalle grotten
ik heb verhalen…
Kompas
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
764 Naar noord en oost en andere streken,
door sneeuw, dor gras en drassig land.
Bergen voorbij, langs zee en strand,
waar woest de wind waait golven breken,
zoek ik met jou een merkteken
van de route: de houten hand,
of rode verfstreep die het zand,
het vocht, de tijd deden verbleken.
Nooit meer wil ik nog verdwalen,
in kringen gaan…
Back-up
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
961 Het leek zo’n veilig opgeslagen
verhaal, dat nooit meer kon verdwijnen;
een kunststofschijfje zwart en vierkant
keurig gelabeld in een doosje.
Maar als na jaren de diskette
het verlangde document
tracht op te roepen, helaas,
dan meldt het beeldscherm tartend: error.
Resten in mijn hoofd de beelden,
eer zij toen woorden, zinnen werden…
EXCURSIE
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
759 haar stem klonk luid en vreemd verbogen
er hing iets om haar nek, ze was een buik-
spreekpop, die als een pratend doorgeefluik
vertelde over schepen, over dogen
het was niet waar, al was geen woord gelogen
maar zij genoot alleen het vruchtgebruik
van wat geschonken werd uit deze kruik
en debiteerde slechts ons onvermogen
het zonnetje brak…
De onbekende dichter (sonnet)
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.725 De zolder was haar liefste plekje
in schaduw voelde zij zich thuis
verborg zich daar als in een kluis
een voor een dichter lelijk trekje.
Zij schreef gedichten met een streven
haar grote doel heel arm te zijn
haar naam een raadsel, dàt was fijn
in onbekendheid door het leven.
Haar doel bereikt, zij werd vergeten
De muze werd haar enig…
De Criticus
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.366 Met slecht verbloemde haat in bruine ogen
stijgt hij toch ietwat moeizaam van zijn troon
juwelen glanzend in zijn gouden kroon
hij geeft kritieken zonder mededogen.
Zijn commentaar direkt en nooit gelogen
geeft hij heel zelden blijk van eerbetoon
hij is nooit aardig dat is heel gewoon
de poëzie heeft hem nog nooit bedrogen.
Toch mist hij…