13146 resultaten.
Vita brevis
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
455 Jan Rot en Henny Vrienten en Arno Hintjens
___________________________________
VITA BREVIS
Ars longa, vita brevis,
tijd van kunst
Die langer duren zal dan
tijd van leven
Waar tekstdichters hun stille krachten geven
Totdat hun ster daalt, niet
meer in de gunst
Voor generaties na hen,
hier op aard
Blijft werk van hen luister-…
Onkunst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
432 Ook kleine criteria onthullen
gedetailleerd het èchte werk:
aldus dien je Kunst aan te treffen.
Ondanks dat alle kunde suggereert
zeer overtuigend te presteren!
Welnu, sta voor een schilderij,
stel je op voor muziek,
confronteer je met een beeld -
Heb je het wel gezien?
Draai je nu al aan de knop?
Doet het je vrijwel niets?…
MEI - TRADITIE
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
853 Tussen werk en tussen zorgen
vond ze 's avonds rustig de tijd
ook bij het dauwen in de morgen
was bidden voor haar prioriteit.
Tussen lach en tussen tranen
uit dank of om een gunst
iets te behouden of te vragen
bracht haar bezorgde geest tot rust.…
Cryptocoin
netgedicht
4.8 met 54 stemmen
464 .
___________£££€$€£££___________
CRYPTO
Klas in de crypto encyclopedie
De theorie met alle ins en outs
Queet nu exact het naadje van
de kous
Van gokken met ic-technologie
Hoe bitcoins werken komt nooit in de krant
Dus lees! Dan weet je van hoed en de rand…
Jouw straat
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
460 Het is nog vroeg, geen klanten
niemand op weg naar zijn werk
alles nog zoals gisteren
de brandkraan altijd paraat
en nachtrondes tegen diefstal
Hier doe jij jouw boodschappen
hier ga jij naar de kapper
hier wonen jouw vrienden
dit is jouw uitzicht, jouw straat
jouw wijk, jouw thuis
waar jij rustig kunt slapen
zonder akelige dromen
zo…
De kleine tuinman
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
676 In mijn hofje voel ik me vrij
van tuinieren word ik blij
het is hobby voor iedere dag
ik wroet in de aarde met een lach
ik werk met schep en heggenschaar
snoei een takje hier, een twijgje daar
net als mijn opa vroeger deed
die kon het goed, als je dat maar weet
ik hou zoveel van bloem en plant
ik graaf met mijn handen in het zand
en soms…
Komt er toch gauw een einde aan?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
649 denkt men luid
De Oekrainers zijn oersterk
Overleven is vandaag de dag hun werk
Wat kijken zij uit naar het einde van deze gruwelijke oorlog
Gaan zij het meemaken nog?
Komt er toch gauw een einde aan?
Helaas weet niemand waar het heen zal gaan!…
BEGRIP TE BOVEN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
457 Door zijn ziel luide blijde gezangen,
ofschoon men besluit tot 's mans levenseind:
"Werk volbracht: de Heer wil mij ontvangen!"…
IK HEB MEZELF DE OORLOG VERKLAARD
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
532 Ik heb mezelf de oorlog verklaard
om uit einde lijk de vrede te bewerkstelligen
Alles breng ik in stelling
hard daaraan te werken
zelfs keihard er tegenaan te gaan
fier ten strijde te trekken
en mijn wapens zijn
woorden, woorden, woorden
met af en toe zeer ruige taal
dat ze mogen leiden tot een oer-dialoog
wederzijds leidend tot absoluut…
Stadsbuurt
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
880 gebouw dat op een schip lijkt
vroeger was hier een bruine kroeg
met een telefooncel op de hoek
en kroketten die je uit de muur
kon eten als je honger had
nu is er alleen maar april
en de maanden die vergleden zijn
in de donkere ruimte van de lethargie
die rijke mensen arm maakt
deze stadsbuurt is beroemd
om mooie blonde arbeiders
die werken…
DAGJE SKIRDAM
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
577 arriveren bij de halte
De kade had ik eerder niet bezocht
In brons, gespierd - een scheepsbouwers gestalte
Het Schreiershuisje aan de boulevard
Werd expositieruimte, afscheidstranen
Geplengd door vissersvrouwen zag ik daar
De Maas met vrachtvervoer en witte zwanen
Een straffe wind klopte de golven op
Die dag hoefden de kranen niet te werken…
't LIEVEHEERSBEESTJE
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 Met duivelse vraatzucht werken
keverkaken om hun vangst stuk te knagen.…
leesgrillen (op alle sterktes verkrijgbaar)
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
375 zwijgende beelden
op ieder niveau en front
verdwaalde herhalingen
in verhullende vormen
flegmatiek van de fabrieksband
op vaste promptstand
ijdele hoop veinzend
voor een poëtisch vuur
vol kundige dromers
door enkel liefde en wil
gedreven verheffingen
stimulerende strofen
fantasie als revolutiedaad
op eigen denkkracht
andermans werk…
VERGAAN _ BEWAARD
netgedicht
2.0 met 9 stemmen
386 De sjouwers geven het hart helemaal
aan edel werk, kennen niet het belang
van streven naar eigen eer of lofzang,
zorgen slechts voor gaven tot de Hemelzaal.
Vergeten zijn de talloze namen
van wie tobden en zweetten zonder baatzucht,
slechts God en mensheid wilden betamen.…
W.A.M. 270
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
478 vertoevend bij goden
in de boog van de hemel
gevierd in zijn jeugd
als een wonderkind
aan de hand van zijn moeder
en reislustige vader
in zijn laatste dagen
tussen hemel en aarde
als sterveling kwijnde
arm en gepijnigd
stierf tussen hamer en aambeeld
als Jezus tussen barbaren
hoe zijn grote mahatma ziel
rees uit zijn werken…
VERBOUWEN
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
17 Steeds meer schone werken en onderricht
verheugen zich hierbinnen te verblijven,
zorgen voor vergroot, herboren aangezicht.
Wie kantoorarbeid in 't gebouw bedrijven,
doen in leeszaal en schouwburg de daagse plicht,
zien juichende maanden voorbijdrijven.…
harteloos
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
978 Die ochtend bij hem was ik rustig en stil
en de sfeer en stemming tussen ons was kil
de intimiteit was slecht en waardeloos
heel irritant dat hij zijn mobiel boven mij verkoos
terwijl hij lag te slapen ging ik internetten op zijn laptop
de dingen die ik ineens zag, gaven me een klap voor mijn kop
ik heb zijn laptop opgepakt en ben naar hem…
Dichter bij Driek
snelsonnet
4.4 met 20 stemmen
1.331 Al zijn vreugde heeft hij vaak al in zijn werk gelegd. Dus zo kan men hem doorgaans op de prettigste wijze leren kennen.”
Ik vond het erg jammer, maar misschien had hij gelijk.…
Zing vecht huil bid lach werk en bewonder
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
535 ZING
zegt de merel
ik swing als ik zing
ik doe elke ochtend
en avond 'mijn ding'
in vrijheid zwier ik
door het strakblauwe
zwerk
en zie in de verte
een specht
aan het werk
VECHT
met zijn snavel
van twijfel bevrijd
timmert en hamert
de bast van een stam
"'t bevrijdt m'n gemoed,"
zegt hij
"merck toch hoe…
Autonomie
snelsonnet
3.9 met 56 stemmen
3.219 De vrouw is trots op haar verworvenheden:
Van baas-in-eigen-buik dankzij de pil
tot man-blijf-van-mijn-lijf als zij niet wil
en 't recht om zich naar eigen smaak te kleden.
Laat niemand dus de vrouw haar recht bestrijden
om pal voor school een kleuter dood te rijden.…
LAIS CLXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
381 Op het eindpunt van haar stralen, waar tijd
de mens verlaat, aan het raakpunt van haar
schijnen waar ’t menselijk betrachten zwicht,
in loden stilte achter hemels klaar:
de gouden lichtval in heur ochtendhaar.
Haar ogen wijken niet, haar lach klinkt klaar,
haar hand herhaalt het denken als gebaar,
het haar omkranst haar woordeloos gebaar
en…
LAIS CLXX
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
535 Nu in duizend ongedane daden
in klaarte oplicht al geheel het pad
met de uitgesponnen levensdraden
en niets nog wijst naar vrijheid die het had
verborgen in het draaien van het rad,
nu het haar licht als git ontvangen heeft
en er geen hoop meer in zijn duister leeft,
nu feit de nood opheft aan menig woord,
nu rust de spin gevangen in haar web…
LAIS CLXXI
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
481 Die liederen herinneren het eraan
dat het de zang vergeten is. Het wou
alleen LAIS die het bemint, want dat
is sluitsteen voor het duister van zijn wil,
voltooiend niets en van het niets de schil.
Haar blik verbrandt het, haar lijf is vuur,
haar lach is gong en slaat zijn laatste uur.
Tijd is sluier waarin zij slinks verdwijnt.
Dat schrijven…
LAIS CLXXIV
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
500 Motten die elkander open wrijven,
als harde diamanten in de nacht:
sterrenstof bekleedt de tere lijven
bij hun labeur dat niets van hier verwacht
maar van het duister wil de pure pracht.
Zij, als nacht zo nodeloos geboren,
zwart op zwart en in dat zwart verloren,
zijn licht dat om zichzelf verlegen zit
te bidden dat het duister hen verhore…
LAIS CLXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
444 Toen het had haar stem gehoord die avond
die de dag aan duisternis deed klinken,
was er geen klank die zijn gehoor nog vond
want het hoorde zich in haar weerklinken:
vernietiging die in haar bezinken
zou, bloed met git verbinden, eindstand
met de dagen, en nacht met elke hand.
Want het had geboorte zien gebeuren,
zwarte kern van de immense brand…
LAIS CLXXVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
400 Elk lijf is een lijn, ’t frêle huiveren
van de pen in de leegte die wij zijn.
Handen willen de handen zuiveren,
armen de armen ontdoen van de pijn,
maar de lijnen blijven altijd te fijn,
en het lijf onthoudt niet haar zaligheid.
Het draagt zich voor: onthouden lelijkheid
en schrijft alsof het sterren doet ontstaan,
maar waar zij het in het…
LAIS CLXXIX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
432 Er is teveel. Het schakelt storing uit:
knipt in de lichtenwalm tot het ziet
haar zwart verschijnen dat verteert. Het sluit
wanklank uit, want walg verstoort het lied.
Het hoort zijn stem die zegt wat zij gebiedt.
Het is met haar voldaan. Het kent maar kraakt
haar erecode niet. Het wacht. Tijd maakt
altijd einde aan bezweren van kwaad.
Het…
LAIS CCXXXI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 Zij sterft daadwerkelijk bij dageraad
als weerschijn die de ganse nacht optilt,
een rode sluier die in ’t wit vergaat
Aurora die het wildste hart verstilt.
Het ziet zijn lusten die haar schoonheid schilt,
als licht dat wreed door tijd en ruimte gaat
en liefde is nu, ver van ieders haat,
hoe zij ontbreken, in en aan elkaar:
verzegeld wordt het…
LAIS CLXXXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
384 Geen christenhond zal haar nog schamen ooit
geen moslimrat haar met schuld belagen
want nu verschuift niet meer van toen naar nooit,
want het zal met schrijven taal verslagen.
Zij zal geen rouw meer hoeven dragen,
zij is als git in het, als hel in haar.
‘Zie’, zegt het, ‘hoe sterk ik het verbouw:
elk woord van het wordt recht en vast en echt…
LAIS CLXXXVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
380 Het legt het eigen rot aan banden, schat
de tijd rijp voor schoon schip en spoelt het slijk.
Het drukt het mormel van ’t humane plat
en legt het aan ’t infuus van haar gelijk:
haar gebeuren is doorvoeld, maakt het rijk
en laat ervaren al wat verscholen is
onder nijdige slijm, onder de ergernis
die aan de echte stem geen klank meer laat.
‘Versuiker…