Alle inzendingen over Analyze van de taal

kan de toekomst wordt op elk moment gedrukt op de onmetelijke borsten van het zwervende boezemlicht als ik dat kan begrijpen in de ziel van de tijd te kijken, te rijpen in het holst van elk gedicht, waarvoor ik letterlijk ben gezwicht, steeds in een andere betekenis, het is het wapen dat alles kan verslaan analyse van de taal…

op de bodem van de diepte lag als een oester een weerbarstig woord onderzeese stromingen kwamen en gingen bleven haar beroeren gestaag schuurden ze over en langs het gesloten fort ze werd weker minder stug een trage transformatie met het verstrijken van de tijd herrees ze aarzelend uit haar as de wedergeboorte van een woord…

sist en gist vertrekt en verdwijnt met pen en papier zwiert ze over de aarde speurend naar de lezende zielsverwant gaapt en slaapt vloekt ze vlucht voor vergetelheid zoekt licht in zwaarte tast met talige vingers naar een andere werkelijkheid…

in trage uren gist de taal in het duister later na het rijpen in de zwarte nacht lijkt wat ze zeggen wil zomaar uit het niets aan te waaien ze ligt voor het oprapen woord voor woord maar haar klank loopt vast zie haar ontsnappen fanfare zonder muziek hoor haar knarsende ledematen achter de huizen in een doodlopende…

De veelgehoorde opvatting dat vrouwelijke lezers van streekromans net zo rechtlijnig, eenvoudig en conservatief zijn als de personages in hun favoriete boeken, berust op een vooroordeel.…

In uiterst inventieve combinaties Gesmeed tot één geheel en zeer frequent Oraal en digitaal, tot zeer recent Veel nieuwe woorden - zonder aberraties Zo ging de Vlaming graag weer winkelhieren In plaats van overzeese scharrelkost In maaltijdservicedozen met de post Zijn vegan lifestyle sparend 't lot van dieren Een wilde greep uit reeds…

Het vloeken neemt de overhand ‘t cijfer der Nederlandse taal zakt in triest te weten immers want: de taal is mooi, zeker zonder Krachttermen!…

Verplaatsing in de positie van de ander is niet alleen een van de grootste gebaren van menselijkheid, het is ook een literair procédé dat mogelijk maakt verhalen verschillende gezichtspunten te geven, er gelaagdheid en meerduidigheid aan te geven.…

De taal als betaalmiddel is beperkt om dit verhaal te kunnen spreken, de woorden zijn wat leeg, missen het gevoel van richting en wat in de geest verdwaald, slaan bruggen te ver en te vrij vertaald, voor alle geplengde tranen die ik heb opgehaald.…

In een bos van mooie woorden een nest vinden slapen in de takken van een taal als nachtvogels voorzichtig roepen, de ander als een echo over een dal van licht ------------------------------- uit: 'Barcarolle' (1997)…

wat er nu voor of achter ’nadat’ volgt waarom beginnen met lange zinnen en kort eindigen? het zicht is geheel aan mij wie bepaalt de regels? zij die soms niets delen doch alleen incasseren zoals reacties onder poëzie zoals ik, die toch graag deelt want lezen is gelijk uit een bundel zoals de Bijbel de Thora of Koran waar kan ik reageren…

Het lot van de gelovigen en anarchisten. Alles wat ontstaat vanuit de handen van Gods kind, is mooi, het gaat hen qua schoonheid geheel voor de wind. Hoe hebben zij dat toch meegekregen, die geweldige rijke zegen? Door het Woord van God, waar zij geheel naar leven, Zijn Zegen is dan het Loon, dat Hij zal geven. God zegt in Zijn Woord…

Ongekend ritme gegoten in klank en kleur De taal van mijn hart. Dat ze telkens weer dicht in een onverwacht en plotseling van waar haar verzen ritselen als bladeren rijmen laten zich meestromen in een zee van fris tot stroperig zoet terwijl wervelwind aan woorden elke vorm van haar slecht humeur wegstreept.…

Knibbel, knabbel , knuisje Kom je straks in m’n huisje Flip, flap, flop Kom je achter m’n laptop Les, las, loos Kijken we naar ‘Boos’ Pricht, precht, pracht Gaan we op seksenjacht Binden, banden, bonden Ik voel me al zo opgewonden Blijf je nog even in m’n huisje Ik wil zo graag in je kruisje…

terwijl hij uitkeek op de hoge witte blinde muur zag hij het mangrove moeras de reflectie van de vurige zon op het water hij zag de adelaar in het grijze licht de wilde haas in de verte het glooiende land het wisselende wolkenspel erboven geen ijdele woorden maar pure poëzie waarmee hij de zieke uit zijn bed bevrijdde…

onse eerste dienaer des lands gaet met sijnen naesten beminde het vaderschap tegemoet; . doch de daertoe noodighe daet volghde niet den ouden wegh waerlangs het leven meestentijts sijne wordinge vindt. . met sijnen man, ende eene draghende vrouwe, gewilligh in herte ende gave, ende een voor ons naemloos korrelken uyt het graen…

. vertèl mîj van drome, nogh verborghen, maor waorin zèker 't verleeje wart ontnomme ick gao nogh iene kier langhs de velde van weleer, die vertèlle van dreughte en diepen verlaotenhèd . die nogh altijd de huud bekraste, kier op kier, en waor mîn levenssaft verdampt in gelaotenhèd . herinner mîj aon den dach van merrege, die vertèlt…

mijne siele spiegelt sich aen 't licht van desen tijt der verloren oceaen . in den beginne was er sien wazigh noch als door een sluijer nu, scherper . doch vaker ende dieper ervaer ick de verwe van nieuwe maen . al is d'aerde vol van monden ende kent sij ontelbare wouden met handen . een mensch wordt ongevraeght…

haore hove rust so sottecke op miene herfste, droomt van unne lange soomer daer icke nog jaege, renne langs ’t strande ende om unne glimlache vraoge, sie om unne reikende hande. die afstand drieft al dunne ferre, ’t slape is dieper as ooit, sezoene nervet miene vel, jonkhede verdwijnt, miene toekumste dooit. haore wange verraodt verte…

het wort weder stille om mij henen ofte krimpt het buytenland oock van binnen, in mij selven heeft elck mensch dat ghemeen? sal het een verslavende vryheyt sijn die u ende mij verblindt, wil ick gheene angste ervaren „het goede is mij immers welghesint” schreeuw ick om mijn selven te bedaren doch de schaduwe naedert nu snel…

neem mijn hant, en wees niet bevreest als ick trecke door levende velden met voelende bosschen alomme want dickwils is een mensch te seer bedeest om sich als deelende, roepende stemme, kenbaer te maken…

Langhs d'ackers van schroom ende schuwe stille, slenter ick teghenwindsche stappen, aerzelende om onghericht in een verwarrede droem te treden ende te verdwalen. Neerwaerts ghekeerde ooghen beghrenzen als beklemmende bundelen van swart licht, die meer ende meer de ademende borst omhaelen met stomme banden, Totdat…

stilte en is niet altoos gevuld met leegte. somwijlen rust daarin een vrede, zeldzaam van geboorte. zij komt niet. zij is er. en voor men het weet ligt zij over herte en gedachte zonder geweld. dan is er slechts alleenzijn, en een tevredenheid, waarin de ziele, zonder woorden, gekust wordt.…

Nog een wijle spreken mijne ogen nog niet vermoghende tot wederrust te neigen, want zij aanschouwt mij immer aan. Mochte zij mij willen, mochte zij met mij ten slaapwaerde gaen. Zeker zal zij geuren naer laet-herfstigh rozenbloet, ende haere borsten begeeren een lentebloesem te onthullen. Het zijn mijne lippen die dorsten…

. wat sal dit noch tot wordinge brengen vraghe ick mij af . want herhalen doe ick al heet het dan anders gheseght dan ghij het segt . somwijlen voeghe ick mij naer den heerschenden aert soo die al heerscht of naer mijn eyghen stemme soo die tenminste herkenninghe duldt . ende immer dat pogen in woorden te vangen wat…

spreeck niet van later, want later woont niet in mijn ure. dan ben ick reeds wechgegleden uyt uwen tijt. . maer nu drijf ick op de rimpelen, lichtblaeuwe wateren, gelijck een stille ademtocht onder den hemel. , alsof den deze mijne glimlach bemint, alsof het hooghe mij wederkent. . ja, ick ben ick, ende voor een corten stond gevoele…

Een mannetjeskat, noemt men meestal een kater Hoe noemt men een mannetjesrat, soms een rater zo heeft het NEDERLANDS verschillende kwalen Niettemin is en blijft het, DE TAAL DER TALEN.…

De tijd baart rozen, zeggen ze, verstekeling klimt aan boord, container vol relieken, taal en nog eens taal, een ansichtkaart, een brief, een boek, muziek - mazurka van Chopin, die mis van Haydn, strakke Bach op achterplaats in Calzadillo - ook veel verzameld daar: eikels, kastanjes, allemaal bermspullen, een stoel en nog een stoel, een stugge…

De tijd baart rozen, zeggen ze, verstekeling klimt aan boord, container vol relieken, taal en nog eens taal, een ansichtkaart, een brief, een boek, muziek - mazurka van Chopin, die mis van Haydn, strakke Bach op de achterplaats in Calzadillo - ook veel verzameld daar: eikels, kastanjes, allemaal bermspullen, een stoel en nog een stoel, een…

Volg je misschien ‘n cursus Arabische taal?”…