Alle inzendingen over Bladloof van werelds

Geboren uit het bladloof van wereldse smaken, waarmee zij de weldoeners naar de kroon moest steken met opzichtige gewaden en zich hoeden moesten voor vermaak, het korte leven niet te vergeten dat naar meer smaakt en schittert in het innerlijke zoet van een nieuw gedicht, waarvan het sap niet bittert.…

De maand met dubbel o, dat is oktober De aarde hoopt veel bladloof op te vangen Het meeste blijft het liefst lang boomhoog hangen Al groeit de nacht, al valt het zonlicht sober Natuur krijgt reeds haar gouden aureool En wij een bord gestampte boerenkool…

De aarde hoopt veel bladloof op te vangen, het meeste blijft het liefst nog boomhoog hangen, al groeit de nacht, al oogt het zonlicht sober. Straks krijgt natuur haar gouden aureool en wij een pan gestampte boerenkool –…

Het is de maand met dubbel O: oktober De aarde hoopt veel bladloof op te vangen Het meeste blijft het liefst lang boomhoog hangen Al groeit de nacht, al valt het zonlicht sober Natuur krijgt straks haar gouden aureool En wij een pan gestampte boerenkool…

Wanneer door 's werelds Licht de blindgeboren jongen Gezicht verkreeg, hij stond verwonderd en bedeesd. Beweging, verwe, stal van plant, van mens, van beest Verbluften zijn gedacht' en liefelijk besprongen.…

Ondanks de lage effectiviteit Van het vaccin, wordt nu in Afrika Massaal geprikt tegen malaria Wat hopelijk tot minder sterfte leidt Zo'n naald is voor de meesten even slikken Was het maar mogelijk de mug te prikken…

Ware alpinisten zijn solisten even eenzaam als de hoogste top geen richel op de kam die zij ooit misten een bergetappe kent geen filepiek nu lijkt het meer een heuvel vol termieten dat zuurstofarme kleumen maakt hen ziek bedwingen ze de top, als heremieten, dan gloort de vrijheid net als van cyclisten, want in dalen zijn er geen limieten…

Kan Al-Jarzeera tegen Talpa op? Ze weten qua onthoofden wel van wanten Het mes snijdt daardoor lekker aan twee kanten: Wij lol en Al-Jazeera staat aan kop Zo´n rij vermomden, ik ga uit mijn bol En denk de hele tijd: wie is de mol?…

Ik kan de wereld wel aan maar de wereld mij niet!…

Rotterdam Station Centraal perron 4 heb ik verlaten als ik van de trap af daal zie ik wezens die niet praten Haastend naar hun daagse dingen duwend,trekkend,vlugger,sneller aan het oor,'t mobiele zingen van een telefoonkaartbeller Uit de trein de metro in naar de bus of even tremmen flappen geld vanuit de pin stomweg met de stroom mee…

als ik de wereld in mijn hand kon houden, dan nam ik een zachte kwast en schilderde ik steeds een stukje over, dat deed ik dan samen met jou, das zeker ja, dat staat vast, die kwast doopte ik dan in liefde, en deden wij samen, met een hele grote haal, de wereld veranderen, in een stukkie leuker... voor ons allemaal.…

zonder verdriet jij mag zeggen dat ik droom en dat ik wonderen niet schroom maar op een dag zul je het voelen en zo”n wereld lijkt zo heel gewoon…

Een dag als zoveel anderen een dag, zo lijkt het, heel gewoon en ik zie om mij heen om te zien wat is blijven hangen ik zie verkeerd gekozen woorden, verkeerde afbrekingen, niets meer oorspronkelijk maar nu gestuurd -lees vermoord- door ó zo gezellige groepjes Ik zie mensen mijmerend, mensen zoekend, soms zelfs vloekend…

deze dag verscholen tussen de kaften van de morgen en de nacht bedwelmd door de kogels van de dood zonder besef beweerd in snedige opmerkingen van vergaan u merkt het al intriges van onze wereld maar met mijn koffie sputter ik tegen morgen is er weer een nieuwe dag…

De wereld naast mij doet mij verbijsteren maar niet begrijpen. De wereld naast mij in vuur en vlammen van oorlogsgeweld. De wereld naast mij ik kan haar niet grijpen want onmacht is mijn lot. De wereld naast mij een zon die straalt zonder te schijnen. De wereld naast mij is ook mijn wereld waarin ik leef…

in papua nieuw guinea wonen kleurrijke oerwoudmensen ik zag het op tv dus het is waar de dansende man had zich getooid met veren van de paradijsvogel en zijn ding was veilig opgeborgen in een koker die vrolijk op en neer ging de vogel zelf zit in de boom met zijn veren te pronken om een vrouwtje te lokken even verder op komt de…

dit is de wereld misschien niet zoals jij het wilt maar je doet het nooit verkeerd omdat je hier geboren bent je eigen waarden kent maar soms worden die waarden vergeten lijkt 't, alsof jij nooit in dat schattige ledikantje hebt gezeten niemand meer beter zal weten dan zijn eigen slechtheid ellende, en gevaar ook al is het soms niet…

De wereld, wat hebben wij, mensen, ermee gedaan? Wat doen we met ons bestaan? Hebben wij bereikt wat we wilden... welke dorst werd gelest en wat voor honger werd gestild? De wereld, planeet in het universum vol van liefde en verlangen naar vrede... de wereld: ìs het reden genoeg om te stoppen met haat en oorlog?…

In mijn hoofd alleen in dit kloppend hart bleek géén enkele wens van al die mensen over de wereld: voor ons, nu levend, en de generaties die komen gaan. Mijn wensen conform andere wensen, maar tegelijk afwijkend, doch gelijk! Niets ging verloren, want alles behoorde mijn pen en papier toe.…

Soms, geloof ik, geloof ik in mijn eigen leven, in die schone wereld met alles erop en eraan bloemen, bomen gras en vogels zeeën, en meren herinner ik me toch ook vooral al die keren dat onze dromen uitkwamen en wij samen waren.…

In de stille, mooie momenten vroeg ik mij, vraag ik me: 'Waar zal jij lopen?' In de moeilijke tijden, wanneer vraagstukken zich opdringen in mijn geest, zal ik voortaan weten wat mij het meest bezighield. Mensen zwerven over de aardbol. Ze leren lopen en staan en gaan zoals ze gaan. Er is leven en dood, verdriet en vreugde aantrekken…

in deze stad waar de tijd bedremmeld de haast omhelst waar wachten en weggaan elkaar rakelings passeren in deze stad waar bouwval en bouwstenen haastig histories kneden waar werkelijkheid gewillig samen loopt met wanen van de dag in deze stad waar 's nachts het spervuur van woorden verwatert waar de verbinding verdwijnt in oplossende…

We eten allen van de bloem der aarde, een bloem, die ik erg kostbaar noem.…

De vlag van vrede heeft een witte kleur van overgeven en tot elkaar komen, met een geur die opent ogen als er niet meer wordt gelogen en opent ook harten, smarten zijn sterker dan pijn in het leven, om uiteindelijk niet alleen te dromen, maar in vrede elkaar verstaan.…

Als we vrede van binnen hebben en dragen kunnen wij dat ook wensen voor de ander, en als we allen een stille innerlijke vlam bewaren dan vragen wij niet meer als de wereld aankan.…

Ik geef mezelf een tweede kans. Ik geef andere mensen een tweede kans: dichtbij of ver weg. Ik geef de aardbol een tweede kans... maar géén derde kans: dan is het te laat! Neen. Een volwaardige en oprechte kans vanuit een eerlijk hart. Smart samen met deze onoverwinnelijke uitdaging tot het herwinnen van een prachtig groene natuur: daarvoor…

Mijn ster straalt als een ver Licht en als nooit tevoren voortaan over de mensen dichtbij mij voor hun wensen van vrede en liefde en van leven, vrolijk en diep boodschap met reden tot verbroedering mensen gelijk aan elkaar voor even maar straalde mijn Licht tot elk mensenkindgezicht.…

De klok tikt De tijd terug Naar een verleden Dat wij vergeten. Om te gaan Naar het heden Niet geleerd Van onze fouten.…

het leven is eigenlijk maar een verzinsel meer een grap van iemand die duidelijk over de schreef ging in tijd van donkere korte metten geen gouden oogst, maar meer een rijping van een leeg alfabet de wereld als een terras in het discodonker gesloten in haar sluitingstijd het is onmogelijk om mij voor te stellen wat hij eigenlijk beoogde…

Als jankende klanken van weemoed waait er een wind door de atmosfeer een vleugje zelfreflectie gaat al gepaard met hartezeer ogen bekijken de wereld vanuit een persoonlijk vizier verandering is onmogelijk er is maar een manier botsingen tussen culturen wrijving tussen vroeger en heden een overeenkomst hebben wij allen een verschillend verleden…