Alle inzendingen over De stoel het open ra

De stoel staat te wachten op dat wat komen gaat voor het open raam is het, waar die stoel nu staat. Degene die er net op zat loopt door het lege huis maar zo af en toe komt ze terug naar de stoel, bij het open raam even genieten van de rust waarmee het snel genoeg is gedaan, zodra de mensen binnenkomen om aan het werk te gaan.…

Ra, ra, ra, wie stemt er nog op het CDA op BUMA STEMRA, ra, ra,ra???…

ik klapwiek vrolijk in het rond en ik kan heel erg goed horen ik heb nooit een grote mond maar ik heb wel hele grote oren ik heb ook een heel groot lijf en een super lange slurf en als ik met een veertje onder m’n neusje wrijf kan ik allemaal dingen die ik normaal niet durf kinderen zijn mijn grootste fan en ik kom heel vaak in de krant…

Ra-ra, wie zijn wij? Kun je het al raden?…

al ben ik nog zo verlegen voor jou kom ik uit de schaduw normaal is onderdanigheid taboe maar aan jou ben ik verslaafd ik nestel me in je lange armen waar je ook bent wanneer je maar wilt een glimp van je is genoeg om me te lokken ja, ik volg je met mijn ogen dicht overal waar jij je licht laat schijnen zal ik zijn en al raak…

schrille protestklanken schetteren hard: Tubataks, Tuut, Bàaah, Taks glimmende instrumenten ta-ra-ra-boem-di-ee lokken mensen in de straat achter honderdjarig vaandel loopt voltallige fanfare tambour maître slaat de maat…

Trein verlaat station ra(a)mpje tussen jou en mij allebei eenzaam…

Zeg Ra, hoe gaat het met je Was jij geen lid van woorden Op lyrische akkoorden? Voor lezers is 't geen pretje Je fietst op klein verzetje, Ligt in een kleuterbedje Schrijf volzinnen! Wat let je?…

Op de maat van sfeervolle klanken zwaaien wij onze armen up. Van rechts naar links en van links naar rechts. We doen de warming-up. Dan maken we een dansje op het ritme van een muziekje. Van één, twee, klap, klap, klap, drie, vier, stap, stap, stap.. We draaien ons hoofd naar rechts en langzaam weer naar links. Tellen onze vingers één…

Falderie, Faldera, Falderie, Falde ra, ra, ha, ha, ha....…

En tenslotte en even verbazingwekkend ook van de stoel opeens weet, dat je er op zit.…

Ook wel zetel, troon, Als de koningin gezeten, lezend voor de Staten Generaal, vanuit papieren niet zelfgeschreven proza, maar fictie van de minister-president.…

dansend op akelig lange stelten waaien ze naar binnen schuifelend langs de stoelen flessen omgooiend van de gedekte tafel bedrukt kijkend door de ramen hangend de jassen aan de kapstok het hoofd verloren op hol in gedaanten verschijnen jouw woorden in een signaal waarin kijken tot kunst is verheven…

Bij het woord "Heilige Stoel" Krijg ik altijd een onbehagelijk gevoel. Wordt de stoel als heilig wezen Straks ook de hemel in geprezen, Als u begrijpt wat ik bedoel.…

Zo´n stoel geeft een bepaald gevoel van macht Al draaiend hou je alles in de gaten Je laat ze soms een toontje lager praten Maar neemt altijd de regels goed in acht Ach Vera het is echt een slangenkuil Sommige mensen snoer je nooit de muil…

Draaiend schoon geworden, maar het ontbrak Een net rekje met regelmaat, een plek te vinden Om te drogen, de dolgedraaide kreukels Over de stoel de volwassen hondenharen, niet te zien…

De stoel valt om. Niemand duwt. Mijn voeten blijven staan.…

De stoel staat naast het bed. Hij valt om. Klaar. Ik wil de lucht open zien. De bij bromt tegen het glas. Dan is de bij weg. Ik durf niet op te staan. Iemand kleedt zich bij de spiegel. Ik zeg hou op. Het rokje slingert nog. Daarna is het rokje er niet. Beneden klinkt een bel. Ik wacht. De bel houdt op. De stoel ligt scheef.…

De Seastar Seven van de goede ree aan weerszijden omgord door zwarte riemen heb ik ontrukt aan de vergetelheid tijd had er stilgestaan een halve eeuw Met sindbad, bestevaer der zeven zeeën gleed hij als een dolfijn naast het karveel doorklievend golven, hoog scherp aan de wind de zeilen strak van ra tot ra gehesen Maar recht door zee…

Liefde voor wijsheid hartstocht naar weten jezelf kunnen vinden loslaten en dialoog beginnen Jezelf wortelen en bewegen tot de bladeren als vanzelf vallen delen van alles waar het om gaat het zelf met koesterende leegte vullen…

Ze aanbad Ra Haar pittig hart, een offer aan de zon. Nu een star gebonden zonnebloem in 't grijze winterlicht. Verslagen huilt ze november-mist. Vergeten souvenier uit eerdere zomertijd. Zelfs niet tot vogelvoer herleid.…

wat als ik … een stoel zou zijn zo’n doodgewone eetkamerstoel recht en stabiel met vier poten op de grond van stevig leer of onverslijtbare stof gemakkelijk verplaatsbaar en overal in- en neer te zetten niks geen wankelmoedigheid bereid om elke persoon of lot te dragen zonder protest en die zich gewillig onder de tafel zou laten…

de Nijl waar de zon onder gaat het verfijnde gelaat de geloken ogen het naakte jongetje verdwijnt in een grote doos van karton niet langer het spotlicht op het serene lijfje nu het licht van Ra en Horus opnieuw de toverkracht van Isis?…

kijk, een zwaluw hij strijkt zijn zomer kleed in het kraaiennest van een oude klipper zou hij weten dat het zweet van zeelieden nog elke vezel bindt in touwen van de ra hoe zij met schuim op hun kaken de geest geven aan hem de blauwe engel in gezouten huid geëtst voor het leven…

De ouderen in het verpleegtehuis Die schreeuwen tegen andere bejaarden Geen sprake meer van normen of van waarden Ze vechten om een stoel of om de buis Zo krijgen grote mensen elkaar klein Of zou het hier een schreeuw om aandacht zijn?…

er schuilt een roodborstje in mijn tuin en ik heb hem een huisje gemaakt met een tafel en een stoel een bord om van te eten wat takjes voor een nest en een deur voor mijn geweten zodat hij open kan en dicht omdat er hier geen zekerheid woont van blijven of vertrekken…

De versleten rand waartegen jouw benen schuurden bij het verzitten De kale plekken op de leuning waar jouw hand de bediening omklemde De losse stof op de zitting van het draaien in je slaap Ik haatte die stoel waarin jij zelfs je laatste adem richting de tv zuchtte Tussen de kussens vind ik een paar muntjes en ik glimlach…

De stoel staat stijf en stevig witgeschilderd op de binnenwerf van de luiheid…

bij etenstijd hou ik me sterk in doen alsof ik zie nog steeds het bord met barst je mes en vork wat water in een glas met pil ernaast voor rek-een-levenslast pas met de leegte van je stoel zit ik aan tafel met een doodsgevoel…

Zijn stoel Die ik optil Is zo zwaar Alsof ie er zelf nog Op zit. Zouden het de Financiële zorgen zijn Die hij erop achterliet? Of heb ik het mis En is het dat niet?…