Alle inzendingen over Janneke

Janneke mijn manneke, Mijn hart- en hemeldief, kander, wel een ander, neen geen ander! - zijn zo lief?…

janneke boven haar de blauwe regen in spaarzame trossen achter haar de gele en rode brem ze staat met rechte rug haar hoofd gebogen de armen slap langs haar tengere lijf haar gezicht schuilt achter haar slanke sluike neervallende haren die druipen van de regen het is winter smeltend sneeuw ligt rond haar blote voeten een roodborstje…

De verhalen van Jip en Janneke mogen dan rolbevestigend zijn, het wordt pas verontrustend als een kind 'Jerry, Jerry, Jerry' gaat roepen als papa en mamma ruzie hebben.…

Het had dan ook geen haar gescheeld Of Janneke was vermoord…

Voor Janneke... Een selectief publiek, maakt deze site uniek. Het trieste is alleen dan dat niet iedereen dit "lezen" kan? Over smaak valt niet te twisten, dat weet iedereen nu wel. Daarom juist is er die verscheidenheid op NEDERLANDS.NL!…

Met Jip en Janneke in silhouet zijn ganse kinderscharen opgegroeid. Talloze planken staan er in de bieb vol meesterwerk van Annie en van Fiep.…

En de volgende morgen komt Janneke. Gelukkig nieuwjaar, zegt ze. Gelukkig nieuwjaar, zegt Jip. Ik ben vannacht opgeweest. Nietwaar, zegt Janneke. Ja, zegt Jip. Ik mocht opblijven tot twaalf uur. Je jokt, zegt Janneke. Ik jok niet, zegt Jip. Maar moeder zegt: Jip is om zeven uur naar bed gegaan. Gewoon.…

Was ik een geCito-de kleuter gewees Had ik nu geen Jip&Janneke-toetsvrees…

Geen vaag verhaal of een obscure foto Van wat er is gezien in Luttelgeest Nee, Janneke vond daar een echt dood beest Waarschijnlijk aangereden door een auto En ook al wordt hij niet tot wolf verklaard Dat dorp staat toch weer even op de kaart…

Een hele generatie Nederlanders is met hun avonturen opgegroeid. De politiek heeft met hun taal gestoeid, net als inburgerende medelanders. Toch denk ik nu, ik kan er niets aan doen: nog 15 jaar, dan gaan ze met pensioen.…

En de volgende morgen komt Janneke. Gelukkig nieuwjaar, zegt ze. Gelukkig nieuwjaar, zegt Jip. Ik ben vannacht opgeweest. Nietwaar, zegt Janneke. Ja, zegt Jip. Ik mocht opblijven tot twaalf uur. Je jokt, zegt Janneke. Ik jok niet, zegt Jip. Maar moeder zegt: Jip is om zeven uur naar bed gegaan. Gewoon.…

* Voor Janneke…

“Von Himmel hoch da komm ich her” sprak de Koning der Joden en Hij sprak velen aan in duidelijke bijna ‘Jip en Janneke' taal sprak De Koning der Nederlanden in zijn kersttoespraak Zijne Majesteit Koning Willem-Alexander sprak mij aan dank hem voor zijn dank aan ook mijn bijdrage aan ons en zijn Koninkrijk…

Janneke, een echte Hollandse meid die graag ging stappen en de rest van de week over niet veel meer dan die ene avond kon praten. Maria, de atheïstische vegetarische feminist waarbij niemand iets goed kon doen terwijl zij bij iedereen ergernis opriep omdat ze haar eigen idealen in stilte verloochende.…

Zaterdagmorgen in pyjama Beneden in de keuken, Op elk bovenbeen een kind In liefde gekregen dat Mee smult van het nieuwe Disneyverhaal dat zo-even Met een hoorbare plof Op de deurmat was geland, En dat de kinderschaar Opgewekt de trap af had Laten rennen op weg naar Een nieuw verhaal, een nieuw Avontuur dat pap en mam zo grappig…

hoewel zij naar een verre stad vertrok lijkt ze thuis aanweziger dan ooit ligt haar beduimelde knuffel nog altijd op ‘t kussen staan Jip en Janneke haast stukgelezen in de kast waar ik die verhalen elke avond tot leven liet komen, zie ik haar nog met slaap omrande ogen muisstil naar dromenland gaan…

thuiskomst het regende die dag janneke had haar hoofd gebogen haar gezicht verborgen achter een gordijn van haren de kamer was donker op tafel nog de krant van een maand terug opengeslagen de spaarlampen kropen naar het volle licht gaven de boekenkast glimmende ruggen haar voetstappen klonken als vanouds we zijn nooit weggeweest…

De vakantie is bijna voorbij, nog twee korte daagjes en dan moet ik naar school; een nieuwe school om het nog erger te maken. Ik haal diep adem en de heerlijke boslucht dringt mijn neus binnen en bant zo mijn sombere gedachten uit mijn hoofd. Mister Ashton loopt snuffelend en kwispelend voor me uit. Hij kent het bos beter dan wie dan ook. Mijn ouders…

CLOU Misschien is het de lucht hier, de zweterig duffe lucht van mensenzweet die me ongerust maakt. Op de één of de andere manier is het deze keer nog erger dan de vorige keer, nu al weer een week geleden. Ik onderdruk het schuldige gevoel in mijn maag, wetend dat ik veel eerder op bezoek had moeten komen. Het is schemerig in de woonkamer, stofjes…

GYMSPULLEN Iedereen in de school kent hem wel. De bruggertjes zijn doodsbang voor het wezentje, de tweedeklassers doen alsof ze het niet zijn en de rest is dol op hem. De leraren weten van niets, zoals ze eigenlijk nooit iets weten wat er écht toe doet. Ondanks het feit dat nooit iemand hem heeft gezien, afgezien dan van een dronken conciërge…

Het is twaalf februari. Buiten lijkt er een storm op te steken. Ik kijk uit het keukenraam met een warme kop zwarte koffie in mijn handen. Ik zie de buurvrouw haar afgrijselijke teckel uitlaten. Ook nu blaft het verrekte beest naar alles wat beweegt of waarvan hij dénkt dat het beweegt. Pookie heet het kreng. Nou, Pookie is een beetje paranoïde, als…

Ik schrik op als mama mijn kamer binnenloopt en met een klap de deur dichtsmijt. Ze kijkt me aan, zet haar handen op haar heupen en zucht diep. “Lizzie, wat moet ik met je?” vraagt ze me. Ik haal mijn schouders op. “’k Weet ’t niet, mam?” antwoord ik. “Ik heb net je leraar aan de lijn gehad. Je zal het dit jaar niet halen.” Ik schrik . . . omdat het…

Als ik naar je kijk Zie ik mezelf Ik kijk in een spiegel Mijn gevoelens Mijn warmte Jij bent het Individu Maar eigenlijk niet Want jij bent mij En ik ben jou En dat maakt ons bijzonder Apart Maar ook samen…

Deze brief spookt allang door mijn hoofd en ik weet dat het goed is om van me af te schrijven dus vanmiddag ben ik eraan begonnen. Het is nu avond. Er is zoveel dat ik je wil vertellen, maar ik weet niet waar te beginnen. Ik weet niet of dit goed is. Ik schrijf een brief naar mijn overleden broer…natuurlijk is dat niet goed! Als mamma het zou weten…

Waarom woorden Als ik je kan omhelzen Waarom woorden Als ik je kan zien Waarom woorden Als ik je met een glimlach Kan vertellen hoeveel ik om je geef…

Nu het papier dan werkelijk voor me ligt, wanneer ik eindelijk het voornemen heb genomen lijken de woorden die ik je wil zeggen, niet uit mijn pen te komen. Ik heb zoveel dat ik je wil vertellen over mijn verwarring en verdriet maar wanneer het er dan werkelijk op aan komt, komen de juiste woorden niet Het lijkt of mijn gedachten een spelletje…

Ik ben ervan overtuigd dat het zo beter is. Yoshua is dood, net als mamma en pappa. Ik heb ooit gezworen dat ik het mezelf nooit zou vergeven als hij dood zou gaan. Ik had met hem mee moeten gaan die stormachtige winteravond toen hij vertrok. Het is iets wat ik mezelf nooit kan vergeten. Aquila is gelukkig bij zijn vader in Portugal en komt vroeg of…

Ik aai je wimpers, je voeten Je oren en je neus Je wangen en je haren Ik aai de tranen uit jouw ogen Ik aai de fronsen van bezorgdheid weg Ik volg de lijnen van jouw armen Je handen, je benen Je gezicht, je buik Ik teken je In gedachten onthoud ik je vormen Jouw lichaam; mijn tekening van liefde Ademloos ben ik, verward een beetje…

De lucht wordt donker De donder ver weg klinkt als een alarm En ik herken de smerige geur van het naderende onheil Paniek. De wereld wordt zwart Mijn wereld Ik kijk om me heen Er is nooit een plaats om me te verstoppen Ik ben alleen Mijn benen worden zwaar ik verschrompel Hij is er al Er is geen kans meer Hij vangt me weer Het…

In de bus is het leeg de plek naast mij onbezet Maar stiekem verzin ik je hier Ik moet lachen om iets wat je zegt En even heeft het allemaal nut maar als ik weer naast me kijk ben je er niet Ik teken je gezicht op het beslagen raam En de schaduw van je lach is nog op mijn wang Jouw stoel nog warm Als ik bij mijn halte uitstap zie…