Alle inzendingen over Schuld en boete

gulzig beet je in het leven je appetijt zo groot en toen alles op was dronk je jezelf een oceaan om in te verdrinken en de uitgestoken handen werden vingers van verwijt wezen naar schuld en boete maar wisten geen woorden je had al zoveel duivels te bevechten…

Daar, Pechtold, kunt u deze Rus ontmoeten: wees als Raskalnikov in ‘Schuld en boete’!…

Al het loof schoof onder de aren zes vadem diep in het Drentse landschap begraven waar aken het verleden als lading varen as, riet, turf, schuld en boete het zware geweten van het alziend oog toch, die stijf bevroren was aan de lijn te zien hangen verliet mijn oog om het te vangen is het zo schoon geworden en worden oud onder je…

ik heb ze nog even uit het zicht gezet gedachten waarmee je nog steeds niet uit de weg kunt waar aan stukjes schuld en boete kleven over zaken die door geen van de twee partijen zijn te vergeven of mogelijk zijn te vergeten ook al is de rode draad van aanwezigheid soms duidelijk zichtbaar in vaak pijnlijke en duidelijke…

als stilte toeneemt in mijn lege huis hoor ik vaak sterker de verre zilte wind; alsof de zee je wegspoelt met wat koude kant geruis zodra ik de hoek om ga zo lijkt wordt mijn kleed begraven in schuld en boete zo lijkt ik mag mezelf aan tranen laven als een gevallen zoete dood verschijnt uit leven; het aardse niet vreemd maar…

In een gesprek, met handen en voeten, Beantwoord ik geduldig elke vraag, Over de aardkorst en de ozonlaag, Het staatsbestel, de schaarste, schuld en boete. Dan zou ik vragen of bij nieuwe maan Hun slapeloze dichters, half bezeten Met kroontjespen en schrift de strijd aangaan, De zwarte gaten van het denken meten?…

zonder het uit te spreken had ze het zichzelf beloofd ze zou niet meer omkijken naar wijzende vingers ze zou niet meer luisteren naar honende tongen naar pijpen zou ze niet nee nooit meer dansen ze trok het kleed van schuld en boete uit naakt sprong ze in de golven liet zich drijven zeesterren sponnen een nieuw kleed om te dragen…

gegeven het zorgeloze bleek ons gegund tot het omslagpunt toen openbaarden feiten het diepe moeras waarvan gas de grootste leugen was het bestaan een begaan met redden van het vege lijf wij hebben het schilderij niet af kunnen maken de structuren begonnen al stinkend te ontbinden in het bijzijn van onze kinderen het doek kon schuld…

de zwarte nacht zonder elkaar te kruizen met een uiteindelijk dood en verderf zaaiende klap de stilte was elektrocuterend de batterijen branden hun eigen hete tune om de laatste laadpaal werd gevochten door mensen die nog verder wilden de blinde paniek van de uittocht bracht hen juist weer samen op het offerblok van schuld…

Er is een heimelijke schat in je hart, iemand, of je zelf, je onbekende 'ik', het ik waarvoor je vlucht, omdat het zo kwetsbaar is Gemok of verdriet, schuld of boete, wraak wat je niet zo bedoelde een gevoel dat je niet wou.…

Zo praten we elkaar schuld en boete aan. Mensen kunnen in de toekomst leven. Zo scheppen ze verwachtingen en illusies. Mensen begrijpen de zin der zinnen. De zin van afwezig zijn.…

ik wil je glooiend op een gele heuvel je perst weer zure druiven vergist je wijn en droesemt op de zielen in de fles je hebt jezelf weer weggezet in krochten die tochten van onderwereld en bedorven lucht je bent weer koning in het sprookje van eergisteren de appel heb je doorgeslikt nog ben je niet gestikt in schuld en boete als geile…

zure druiven vergist je wijn en droesemt op de zielen in de fles de druiven rijpen in de stilte van je lach de zon van je gedachten je hebt jezelf weer weggezet in krochten die tochten van onderwereld en bedorven lucht je bent weer koning in het sprookje van eergisteren de appel heb je doorgeslikt nog ben je niet gestikt in schuld…

weer zure druiven vergist je wijn en droesemt op de zielen in de fles de druiven rijpen in de stilte van je lach de zon van je gedachten je hebt jezelf weer weggezet in krochten die tochten van onderwereld en bedorven lucht bent weer koning in het sprookje van eergisteren de appel heb je doorgeslikt nog ben je niet gestikt in schuld…

en boete, op de Bijbel Op rechtvaardigheid in de naam van God?…

Schuld en boete - Samen staan wij Sterk Sarcastisch misschien ja, maar vraag het mark, de Secretaris-generaal... Staan wij Samen Sterk en Straks ook, na die verschrikkelijke Sneeuwman in DC? Sol est iustitia: rechtvaardigheid Strategisch (met of zonder de natopact verzekerdheid)... Succes!…

Er zal niets en niks bestaan waarvoor ik me schaam, schuld noch boete draag, niet vraag! Met een dichterlijk vleugje aan magie geniet ik van de warmte, liefde en genegenheid gegeven die zal retourneren.…

krijgt zijn deel Er was altijd een voorziening een instrument om je leven vorm te geven ondanks de ellende dat was een ieder gewend Wat we niet zagen aankomen Was dat er een prijs stond voor onze dromen Het bloed van onze voorouders zeer gekend maar de pijn ervan misschien niet genoeg onderkend Men bouwde een lieve wereld voor ons schuld…

M'n leven is 'n mozaiek Van schuld en boete, van liefde en haat, Van lijden en verblijden, van latent zijn en van strijden, Van hoop en wanhoop, van eerbied en van smaad.…

Erg dat hij vreemdging Zijn terugkeer vol schuldgevoel Was nog veel erger Vent met trouwe hondenogen Kwispelend aan je voeten…

mocht u mij willen spreken dan raad ik u aan een krant te kopen daarin staat te lezen dat ik ben heengegaan niet om u te wreken of de laatste steek te geven maar de dood heeft mij eronder gekregen bij hem moet u wezen het liefst op zijn tijd want ik neem geen keer wat staat is de schuld na het laatste verweer aan hem te betalen…

Schuldgevoel,´t gevoel van, de mijne dat is een gewoel dat er altijd zal blijven niet dat ik het wil maar het is de wil die niet om is te krijgen Had ik nu maar niet had ik nu maar wel had ik zus of zo Dan maar boeten dat is geen moeten dat is een mogen dat is een vermogen het al zo lang vol te houden van de vroege kindsheid af, de…

Al sla je ook als winkelmedewerker Een bierdievegge met z'n allen dood Toch hoef je niet op water en op brood Voor straf daarna te zuchten in een kerker. Dan gaat in plaats van zo'n hardhandig stel Prins Bernhard wel vrijwillig in de cel.…

Laat ik maar aardig zijn: ten tweede male Geef ik wat ik verdiend heb netjes op En wacht braaf op de blauwe envelop Met het verzoek om tijdig te betalen. Want als men daar twee keer om vragen moet Word ik als burger wel meteen beboet.…

Ik rij soms in een woonstraat iets te hard Dat kost me straks al gauw zo’n honderd pegels De Kamer stelde daarvoor nieuwe regels Waarbij mijn rechtsgevoel wel wordt getart: Ik kan daarvoor uw muren ook bekrassen Of zelfs brutaalweg op uw stoep gaan plassen…

The Times they are a Changing, zong Bob Dylan Ja sterker nog, we zijn weer terug bij af Wie heeft er schuld en wie verdient hier straf? Zijn 'maga'dumbo's die niets anders willen... ...dan Golden Years, de 'gouden eeuw' van Trump Voor hen is het klimaat één 'mega'dump...…

Het hart leeft, ademt tikt haar tik vol levenslusten om de mensheid te verheffen uit schuld, straf en boete. Mijn hart zonder gevoel voor enige symboliek is zuiver als zij schoon is.…

Het dendert maar door mijn hoofd mijn schuld, mijn schuld, mijn grote schuld ik ben niet rooms, niet katholiek ik was gereformeerd protestant de schuldbelijdenis in de kerk was een hele grote opgave en nooit na de vergiffenis voelde ik mij echt bevrijd en dan denderde het ook door mijn hoofd dat is ook mijn schuld, mijn grote schuld daar zal…

treed naar voren in het licht in duisternis krijgt ontvangenis de diepe schaduw van uiteindelijkheid en in het niets kan je ook zonder ben je enig ongebonden laat je wimpers vallen over je schaamte de mens is geboren uit de schande die de onderbuik bezit het is het dragen van alles wat is op zwarte vleugels zonder hoop ooit…

1k slof wat over de aarde heen, van Oost naar West, alléén — alléén — en moet nog tussen-beien wat stilstaan, om te schreien — Ik ben een oude pionier, een sjofel, afgemarteld dier en alles scheen om niet — om niet — Zo klonk het oude lied. Waar zijt gij, lieve Heiland dan? U roept een eenzaam, somber man — Hij durft van U niet vergen…