Alle inzendingen over Strengelen

Ik draag de stilte voor jou uit stap voor stap ademen jij en ik dezelfde taal vervlochten weef en geef ik je na vandaag weer een heel klein beetje mij en een grijns, ingelijst maakt harde hoeken soepel ik gaf jou ooit écht een heel klein beetje mij…

De hoge boom is van wortels tot aan de top omhuld door klimop: die grote, sterke reus strekt wanhopig zijn armen uit.…

donker nu en stil het al te veel doorvaren watervlak geborgen het fel gejaagde waterwild in de strengeling van struiken en vergaande autobanden…

donker nu en stil het al te veel doorvaren watervlak beschut het fel gejaagde waterwild in de strengeling van schaarse struiken langs de waterkant teder ingebakerd geborgen nu bij haar haar heetgebakerd breekbaar kind…

In de donkere krochten van de metrogrot mensen over elkaar heen struikelend daar tussenin een vrouw met bruine strengels haar en witte schoenen met blauwe veters een vuilnisbelt van geluiden over haar heen gestort toen ze plots 'zacht' zei.…

Ik denk aan toen M’n gemoed schiet vol Door een muur van tijd Dwars door de jaren heen Reik jij me jouw hand Vingers strengelen ineen Een vonk slaat over Net als toen We leven in een roes Dan valt ‘t beeld in duigen Net als toen…

dan strengelen wij samen naar smachtende beekdalen zij wachten ons..…

dan strengelen wij samen 
naar smachtende beekdalen

 zij wachten ons..…

Molens omarmen meer dan wind alleen in het water rimpelen hun silhouetten geruisloos door het polderlandschap waar verlangens zichtbaar worden gevoelens zich strengelen met het zacht wuivende riet daar met elkaar verbonden en in Delfts blauw nageschilderd naar een fraai behouden aanzicht van over duizend monumenten zijn de vele verschijningen…

De schijn van rose in een roes van slapen Zo volkomen volkomen stil Wind en wind blazen rose van zacht naar kunstig wit Hand en hand strengelen samen geboetseerd in rust Oog en oog herbergen samen de loutering van licht Muur en muur werpen schaduw op de laatste blik De schijn van rose in een kist van crêpe Zo ongrijpbaar…

Help me, vragen haar ogen red me, zegt haar blik, haar handen grijpen de mijne strengelen zich vast, tot knijpen toe. De pure onmacht die uit die greep zich in mij nestelt, geeft me de angst die me in nachtmerries zo vaak achtervolgt.…

verzwegen liefde nestel ik mij in het zeker weten van vurige hartstocht doorheen de jaren die zich vlammend wakkerde tot zekere geborgenheid waar in cupido’s vizier met rozerode romantiek de geschoten pijlen harten op hol doen slaan die kriebelend de buiken pulserend doen ontladen nestel ik mij in de armen van amor die met strengelende…

ooit om elkaar fladderend waren het de vlinders in hoofd hart en buik die wolken roze kleurden toen regende de hemel in voor- en tegenspoed met rozenblaadjes rood het verbond ter zegening daarna kleurden zij strengelend in liefde elkaar de hand houdend tot koperroden slingers zo het leven samen zinnend weefde zich zo de passie tot…

Hij glijdt langs mijn arm naar beneden waarna onze vingers zich in elkaar strengelen. ‘Ik begrijp het’ zeg je tegen me. Ik til mijn hoofd op en kijk je aan, nu pas zie ik dat ook bij jou het water uit je ogen vrijelijk stroomt. ‘Het spijt me.’ zeg ik nu met een vastere stem.…

Tegen de tijd van het avondeten klonk het altijd weer verheugend geklapper van het kattenluikje en kwam hij miauwend binnenstuiven, zich vol verwachting om haar enkels strengelend. ’s Avonds, wanneer ma wat minder beslag op Lena legde, keken Tomboy en zij samen tv, hij bij haar op schoot.…

Zwoeg immer op haars boezems zwoegen, En strengel u haar armen in! Versmelt in 't stromende genoegen Der onvervalste Huwlijksmin. Ja, ga in ziel- en zinbehagen, In golvend levensvuur, te wed! Pluk rozen, die geen dorens dragen! Zij bloeien slechts om 't Echte bed. Wat zou ge in wulpse strikken smoren, Mijn zoon! mijn enige!…