Alle inzendingen over Vooruitgaan

Als zij vooruitgaan maken zij een dubbelspoor van kleine kolken, en boegwater als de verticale doorsnee van een pannendak, negentig graden omgeklapt.…

ik zag in het donker van je blik angst en pijn vooral heftige schrik voor het onverwacht stilstaan na gestaag vooruitgaan ook volumineus geluid na iel hoge tonen contrast in alles of niets een draai zonder gepaai met geluk dat maakt je kleine kans nog eerder stuk…

Nauw´lijks merkbaar, voor Geen buitenstaander te zien, Zie ik je daaglijks vooruitgaan, Millimeter voor millimeter, Met micro-beetjes tegelijk Zie ik je groeien Vanuit het oneindige niets Naar opkomst en groei En dat je bloeien zult, Dat is wel zeker, Ook al duurt het Voor mijn gevoel Nog wel eeuwen lang, Ooit kom je tot volle…

de geestelijke verandering in het soepel meegaan mét alle veranderingen, waarbij je soms eens een gedachte terug moet kunnen geven om vooruit te komen ....…

Als de schepen niet meer varen omdat de zee geslonken is en de wonden niet verjaren omdat de droom verdronken is, blijf vooruitgaan... Als de klokken niet meer luiden omdat de tijd vervlogen is en de woorden niet meer duiden omdat de zin gelogen is, blijf niet rouwen...…

de hand, ontdaan van gevoel, naar nieuwe vragen een woord dat stuit op koppig verstand in een vieze poel van dode dagen zoeken naar licht in donker verlangen maar alles blijft koud en leven hoeft niet alweer een gedicht door ogen gevangen verre van eenvoud van knagend verdriet tijd om te laten wat weg is van mij durven vooruitgaan…

Elke stap beticht zichzelf, alsof richting schuld draagt, alsof vooruitgaan een vorm van vergaan is, wanneer het zijn geen plaats krijgt. Een spiegelend landschap is te verstaan, niet door te kijken, maar door te breken. Ware de zon ondergegaan zou het licht zich herinneren hoe schaduw begonnen is.…

gestorven wordt in levenscycli van liefde en geluk.... geen idealen verstoort door haat en oorlogen, geen vooruitgang maar verbredingen in tolerantie en verdraagzaamheid liever doe ik duizend jaar met 's levens traagdom, dan telkens deze walging te moeten verwerken van hebzucht, machtsgevechten en afgunsten alleen omdat men denkt dat vooruitgaan…

ik ben een anomalie een stille afwijking in lijn geen buigpunt dat zich voegt geen scharnier zegt zo moet het zijn maar in mij keert iets om een trager innerlijk bestaan verdragen wordt hier Anders geen last die buiten blijft staan maar een dalen naar binnen waar elke stap zich herschrijft want voor zij wordt gezet lost de beweging…