Alle inzendingen over Vroman

zo dichtbij de dood het zou me toch te ver zijn maar Vroman beschrijft * senryu*…

“Vroman is de naam” God antwoordde: “En God blijft liefde, godverdomme, liefde” Ze keken elkaar langdurig aan en sloten Vrede!…

Het schrijven van een gedicht is in feite naaktlopen met je hersenen.…

Ik lig te woelen, ik wil het warme laken -- tot jouw lijf maken.…

Denkt hij met Nijhoff, Vroman, Bloem te scoren? Wat gaat de politiek hierop vooruit? Al kraaide hij het mooiste minnelied: Nóóit klinkt een PVV-stem erudiet…

Komt een duif van honderd pond, een olijfboom in zijn klauwen, bij mijn oren met zijn mond vol van koren zoete vrouwen, vol van kirrende verhalen hoe de oorlog is verdwenen en herhaalt ze honderd malen: alle malen zal ik wenen. Sinds ik mij zo onverwacht in een taxi had gestort dat ik in de nacht een gat naliet dat steeds groter wordt,…

Hij lijkt vast minder erg – die lief bijeengebrachte hoop spaanders van mijn gedachten – op mij dan op een berg. Waar zal die laaiende gestalte van mij dan uit bestaan en waar kwam die al te late eerste vonk vandaan?…

Was het Leo Vroman..?…

Je hartenbloed is al gestold. Vandaag keer je terug, tot de stof van moeder aarde. Morgen stijg je op als een phoenix, uit de brandende spaanders van je gedachten. Morgen zal jouw bloed, door vele harten stromen, want dichters sterven wel, maar nooit voorgoed.…

mijmerende woorden op de rand van een dicht gevouwen krant als een reminder -nee, als een ode aan een man die zijn uitgesproken zinnen als broosgerijpte gedichten klinken laat wat hem nog dagelijks bezielt en verwondert ook mij van binnen zachter maakt me verzoent en verweeft met wie ik ooit ben geweest (2009, aan/over Leo Vroman…

. ----------------------------------------------------------- uit: 'In Amerika' van Leo Vroman (Gouda, 1915)…

Het is de eerste maandag van de nieuwe maand Ik krijg een NL-alert van mijn regering En als engelenzang hoor ik de sirenes Ik denk aan de Oekraine, aan Rusland Ik denk aan die verschrikkelijke oorlog Ik denk maar niet aan vrede, laat staan bidden ‘Godverdomme vrede’ schreef Leo Vroman in 1945 Vroom of vloekend Het helpt geen donder…

In Houston aangetroffen Op de versafdeling Een brok kaas, gelabeld Gouda Fresh Kut Een voorbeeld van dyslexie Van iemand die leerde dat Een ‘k’ als een ‘c’ klinkt Wat maakt het uit? Een cultuurwijze Texaan Van oorlogsfilms geleerd Buitenlands is Engels Met zwaar accent? Of toch een Goudse balling Met heimwee naar de Markt Een onuitspreekbaar…

. --------------------------------------------- uit: 'Inkt, bloed en liefde', de biografie van Leo (en Tineke) Vroman door Atte Jongstra (2026)…

Het achtergrondgebruik van satellieten in ondergrondse bunkers in de bergen zal volgens bronnen meer dan de limieten aan opgewekt uranium verbergen nauwkeurig brengt moshad alles in kaart daar is de fbi bij vergeleken een kleuter die met vliegdekschepen vaart wiens moeder enkel wacht op bibi's teken op het uur u, na jaren voorbereiding…

Het lijkt wel een aflevering van The Lord of the Rings, maar binnen afzienbare tijd zijn de twee woontorens, genaamd Leo Vroman en Georgine Sanders een feit. Dan staan deze Goudse grootheden voor lange tijd vereeuwigd in de Goudse moerasgrond, pal naast een filiaal van de Plus en de Lidl. Dat is weer minder.…

ALS EEN MUS VAN ACHTTIEN GRAM, WAT OLIJFDRAB AAN ZIJN TEENTJE Hamas, Hezbollah, Israël Ontvoeringen en doden Angst en gewonden, kommer, kwel Geen spoor van Tien Geboden Het gij zult niet verdwijnt uit zicht Bij het zichzelf verweren Het hele leven wordt ontwricht Als wraakgevoel gaat zweren Oneerlijk werd de grond verdeeld Dat zal…

Voor Dries van Agt is het dag geworden Hij heeft het licht gezien en laat dat heftig stralen vanavond in Rotterdam: "Dierbaren, makkers, vrienden, ik ben Christen, ik ben Europeaan, ik ben Democraat, ik ben ouder, wijzer ik hoop het mee te maken". Zijn voortschrijdend inzicht geeft een helder inzicht in een onhoudbare situatie:…

Kom vanavond met verhalen hoe de oorlog is verdwenen, en herhaal ze honderd malen: alle malen zal ik wenen.…

Gedrukte letters laat ik U hier kijken, maar met mijn warme mond kan ik niet spreken, mijn hete hand uit dit papier niet steken; wat kan ik doen? Ik kan U niet bereiken. O, als ik troosten kon, dan kon ik wenen. Kom, leg Uw hand op dit papier; mijn huid; verzacht het vreemde door de druk verstenen van het geschreven woord, of spreek het uit…

op enkele dagen van het jaar is bijna alles wel eens waar…

Ieder gedicht dat ik schrijf is het laatste, is mijn dood.…

Om zich te bevredigen staat daar dan vlak achter de lezende een geheel volledige dodelijk vrezende Vroman. -------------------------------------------------------- Uit: 'Uit slaapwandelen', (Verzamelde gedichten, 1974)…

De grondwet van de aarde is langs de kanten van wegen en paden nu al uit planten en bloemen te raden: waarom hier dit gras? Omdat iemand zo pas of ooit, zeg maar ooit een eeuw geleden langs is gereden en zijn bakje as had leeg gestrooid. Waarom daar die planten? Daar heeft een tante op een deken gezeten en bessen…

Gekwelde bloemen die nog even in kwalijk water overgeven; verwarde kip wier lege tenen in de lucht van toen verstenen... vreselijk is het woord 'stilleven'. ------------------------------- uit: 'Manke vliegen'…

Er zijn twee hachelijke partijen: één strevende naar het belachelijke, dat is die der levenden; en één van gezag, dat is die der doden; en als het aan mij lag waren beide verboden. Lag het aan mij dan stichtte ik graag, en liefst nog vandaag, een derde partij. De 'Waar…

Toen ik 12 jaar was hield ik het meeste van bossen vol beesten en van slapen in het gras. Daar staan nu huizen, want dat was duizend jaar geleden. Wat bos was en weiland is nu bebouwd en bereden. Was ik maar een kilometer lang, dan kon ik alles beter overzien en misschien verdragen, en dan kon ik mij vol behagen uitstrekken over die…

Het mooiste in ons hele leven doen we net als iedereen en daarom juist het liefst alleen. Dus wordt het krom beschreven. Er blaast eentonige muziek uit de annalen der erotiek dwars door de waarheid heen. ------------------------------- uit: Tirade, nr. 300, 1985.…

Als alle mensen eensklaps bloemen waren zouden zij grote bloemen zijn met lange snorren. Vermagerde vliegen, dode torren zouden blijven haken in hun haren. Tandenstokers, steelsgewijs ontsproten, zouden zwellen tot gedraaide tafelpoten, katoenen knoppen zouden openscheuren tot pluchen harten die naar franje geuren, en op de bergen zouden gipsen…

'Jij mag alles in mij kwijt' zei de ruimte tot de Tijd. 'En? Wat moet ik dan beginnen?' 'Waarom kom je niet eerst binnen?' En zo zeurt het stel al jaren zonder dat het komt tot paren. Moraal: Als de tijd het al niet kan, lieve lezertjes, wie dan? ---------------------------------------------------- uit: 'Hollands Maandblad…