Alle inzendingen over Vuur en houd

Alweer een grote brand in de natuur Bij Oorschot, in ‘t Harde, Weert en Assen Defensie wordt gevraagd om op te passen De Commandant der Strijdkrachten zegt: ‘VUUR!’ Wij houden ons gewoon aan onze taak En wat men ook mag zeggen, telkens Raak!…

eenmaal bij, zo is het goed Wie had dat nu ooit vermoed De nachtelijke uitstapjes elke keer aan alles komt 'n end, zo ook aan dit het volhouden met een glimlach een diep berusten de volgende dag En toch als je roept sta ik klaar alles vergetend ben ik wéér bereid tot het vullen van de nachtelijke uren ach 'k heb wel gestaan voor hetere vuren…

Het is tijdens het laatste donker dat elke seconde telt en oudjaarskou gesloten vitrage laat dansen op een enkele vuurpijl na, die nacht en gezicht verlicht terwijl knieën stuk en blauw knielen in oneindig jou en slag twaalf de cirkel weergeeft in zeven witte rozen, blijft de lucht zwart in de grote glazen vaas kan zij sterke groene…

twee oogverblindende lippen houden me in de hitte van de branding in 't schemeruur vuur vast…

De bescheiden mens, ik hoop dat ik voor hem gedichten kan bereiden en dat mijn rijmen mag blijven, net als de mens mag zijn klein als hij is met zeker gemis en ook gebreken dat wensen in vervulling gaan; gedicht als de mens, bescheiden, blijven bestaan.…

Vandaag wordt het Olympisch vuur ontstoken Wat dan op reis gaat door nogal wat landen En daarbij heel de tijd moet blijven branden Of wordt er nog een stokje voor gestoken? Want als de storm in Tibet zo blijft razen Zou dat de vlam wel eens kunnen uitblazen…

Hij zei er is maar een receptuur Smeed het met inwendig vuur.…

Onzichtbaar is mijn hand, waarin de aarde ligt, ik streel en sla haar trek er vuur uit, stapel ijs op ik breng haar hagel, sneeuw en regen: Houd van mij! Ach, houd van mij!…

Ik ben brandend vuur Dat op je wacht Ik zal over je waken als een engel met een glimlach Ik zal blijven houden totdat er niks meer is Je roept mij maar als je mij mist En als al je emoties je teveel worden Boos, verdrietig, bang en blij Zal ik er voor je zijn…

Houden van jou is jouw lieve gezicht in mijn handen. Houden van jou is mijn vuur voor jou laten branden. Houden van jou is jou zomaar bellen, omdat ik je nog zoveel wil vertellen. Houden van jou is de pijn voelen die jij voelt. Houden van jou is perfect aanvoelen wat jij bedoeld. Houden van jou is dansen met jou tot diep in de nacht.…

Het was water en vuur: mijn innerlijk uur, per seconde dat wegtikte. Het is mijn grootste strijd om dát te overwinnen door geen oorlog te beginnen. Het zal de schoonste overwinning zijn wanneer ik eindeloos een ander mens kan beminnen.…

Blootshoofds prijkt ze daar als een prachtig bloemgebaar, voor het eerst vertrouwend op het onzegbare van de wind meedeinend in wat die er op dat moment van vindt. Onwezenlijk maar behoeftig zoals iedereen op deze dagen die aan oorlog herinneren en om de ultieme vrede vragen. Wie heeft er destijds in die dagen geen eenzaamheid gekend gehoopt…

Al de momenten waarop ik het hardst vroeg aan mezelf te vechten tot in het vuur van de dood: het waren de mooiste secondes, minuten en uren: de allerheetste vuren voor water om van te leven. De momenten van vlagen in verstandsverbijstering: ik had het meest lief. Het waren de meest bijzondere tijden in het leven...…

Liefde is innig en teder bekend en vertrouwd Liefde is als een vuur 't kent soms rust noch duur Liefde is houden van man, vrouw of kind Liefde, echte liefde is oprecht en puur…

langs het mossig muurtje blader ik het najaar door vuur de wilde wingerd aan vlammen zal zij stil zal ik staan mijn leeggeroofde armen zullen kraken onder vallend hemelglas tot het sneeuwklokje witter oogt dan wintergras houd ik een stille wake…

mag ik van je houden? in stilte verlangen naar jou smachten door liefde bevangen mag ik naar je kijken? met ogen vol vuur die liefde uitstralen zo echt, zo puur Mag ik van je dromen? dan wordt mijn hart verblijd even naar perfectie weg van de werkelijkheid…

Kan nog steeds niet geloven als ik het van te voren wist, Ging ik niet van je houden 't vuur in mijn hart laten doven. Vaarwel, je bent weg uit mijn leven afscheid nemen is het niet, in mijn gedachten ben je gebleven…

Zachte zoen van lucht en water, verweven in een nevelige vacht, de zon opvangt net voor de nacht, innig samenzijn: een einder van lichtgeklater. Wanneer de vroege zon het nest verlaat, is het strand bezaaid met vruchten. Een ochtendbries wentelt zich in een zalig zuchten dat het mulle zand bestuift en landwaarts gaat, diep het gebergte…

zand door mijn vingers onweerlegbaar onomkeerbaar ongrijpbaar als de lucht luisterend naar zijn eigen wetten slepend als stroop vluchtig als vuur onbekommerd over de gevolgen gaat hij alsmaar voort zonder immer om te kijken of even in te houden onverminderd onbevangen gaat hij door maar naar waar?…

ik las vannacht een man als een rijstevloei van rizla frappant transparant stak ik hem aan tot muiterij en hij verging bij de vierde regel.…

Het vuur in de relatie, is niet het vuur aan de schenen. In 't vuur van het gesprek is het woord in vlammen opgegaan, de rook als een pluim achterlatend.…

raak me niet aan zelfs je schaduw heeft mijn huis verteerd mijn eiland brandt erbarmingsloos op dit uur raak me niet aan ik schoffel al eeuwen as uit het vuur.…

krijtwitte muren geraniums in de zon vuur op je lippen…

Ach mijn geliefde in je berghang heerst chaos woedt brand cipressen als toortsen dorpen verschroeid omsingeld door vuur je aarde gloeit ach waarom sloeg het boze weer toe je bergdorpen ijlen verkoold en doodmoe…

Een vuur van koper een vlaag van brons een woud van beuken breed voor ons…

Het vuur laat zich niet vangen de nacht rust in haar handen lilalinten strijken door de nacht een onzichtbare schaduw houdt de wacht. Daarachter ligt de wereld open.…

vraag alles wat je maar wil hier is mijn schreeuw niet die van haat niet die van pijn ergens was het toch ook fijn weet je nog op dat strand helemaal aan de andere kant ogen als koraal een lichaam waar de zee omheen sloeg nooit heb ik genoeg en jij ook niet zoals de wind altijd waait zoals een dichter altijd schrijft zoals ons lijf vuur…

Weet iemand me te vertellen, of ik alleen ben in mijn vuur, te vragen om een aai, een compliment een arm over mijn schouder, of vraag ik teveel loop met mijn hoofd tegen een muur Van onbegrip?…

Want vanzelfsprekendheid is taboe in liefde en oorlog Dus is een blaasbalg soms hard nodig om het vuur te doen oplaaien.…

letters zwart en vol schrijven spelen met vuur op de fragiele muur tussen jou en mij ik laat me drijven in de vlammen angst kan me niet verlammen als ik zacht de sterren van onze nacht hoor zingen stralend fel kom lief kom snel we springen nu…