Alle inzendingen over betamelijkheid

zelfs niet in twee zoals het een ei zou betamen, neen onevenwichtig gebroken vind ik de schelp bij de haag als voortijdige geboorte van een dood…

Het lichamelijke Nadert het betamelijke, De boel is van het slot. Maar het geeft een hele rust, Als je weet wat je niet en wel lust.…

zo eenzaam ben ik met achter mij de lege akkers toonbeeld van mijn omgekeerde wereld bewerkt en toch gebroken en de mensen ze gaan te snel aan mij voorbij hun rode maskers onbedrukt betamen zich de stilte alsof gesloten woorden vertellen dat ze liever zwijgen ergens in de verte klinkt nog vluchtig wat muziek…

hoe groot is het verschil tussen twijfels en keuzes… stappen ik heb ze ooit gemaakt betamelijk en voldaan tussen de tweestrijd dikwijls weer mezelf betrappen op matte vlakken tussen het groen glanzend tapijt maar nu… meer dan ooit schuilt het verlangen in mijn hart op verhaal te komen de weldaad te voelen ontwaken…

Op de Voys: Ick bender een arme Pellegrim siet. De Minne die in mijn hertje leyt, Die sal niet eynden noch sterven, Al schijntet dat ick door teghenheyt Mijn Lief sal moeten derven. Al reys ick te Landt en over Zee En swerf in vreemde Steede, Mijn Liefs Beeltenis draach ick mee In mijn gheneeghenthede. Al ben ick daer wel veel jonst*…

De dichters worden steeds verhuld in de betamelijkheid van emoties als zij worden gekroond met de kale lauwerkrans van onwetendheid, wat afdaalt naar een onheilspellende niveau van een weerhaan, die maalt en keert, in een opkomende bries verteert, op een hoogte die is afgemeten, daar rust een embargo op.…

Zij vallen door manden, ver over de randen van betamelijkheid, vergaloppeerd op eigen leugens; zij vallen na het opstaan, begaan dezelfde fouten als altijd, draven in eigen graven door.…

De zedeloosheid niet begrenst langs de rand van de betamelijkheid giert. Waar lichtekooien te koop zijn; voor zij die wanhopen de hoop zijn. Waar studenten bij het nachtelijk ervaren de zorgen voor de toekomst voor de morgen bewaren.…

zwijgende bomen lijken zo stil werpen schaduwen op de muur buigen onder gewicht van de wil verteren hun ziel in brandend vuur ik durf niet te zeggen waar het op staat bang om prijs te geven wat verborgen is dat in ongebreideld verlangen schuilgaat in luwte van schemer voor het morgen is zonder grenzen van betamelijk gedrag zou het verbodene…

Vergeten zijn de talloze namen van wie tobden en zweetten zonder baatzucht, slechts God en mensheid wilden betamen. Deze kloeke daden namen de vlucht naar Hierboven, verblijven daar tezamen, geliefd als een rijpe, beschermde vrucht.…

Blazende kou, winters duister omvamen het verstilde, doch graag bezochte landgoed, schenken sterk verlangen vol blij gemoed: weids gerecht, dat ieder mag betamen. Keukengeuren verspreiden zich zwevend over alle tafels, door knusse hoeken, houden eet- en drinklust gezellig levend.…

Vol wollig schuim glijdt de brede waterval schuin naar beneden, buldert aangenaam met diepe basstem: "Hoe ik steeds betaam!" Telkens verrast een spattende golfknal. Tussen rotseilandjes en steile wal zweeft ijle waternevel, omhelst minzaam dansende regenbogen, maakt grote naam: een vluchtig, toch altijd durend kleurig bal.…

Achter kim annex horizon, het vlinderlicht slaapt achter sterren bij het opstaan voel je het met je ogen dicht het heeft een betamelijke verlegenheid draagt z’n stralen in appelrode wangen, niet om te proeven of te vangen, je kunt ze aan de kale taken hangen, ze zijn de gave als onbevruchte vrucht blozend als meerdere zonsondergangen…

Frans Vrolijk vond z'n uitslag wel betamen. 'Wat ben ik toch gelukkig,' zei hij toen. Succesagenda's had-ie steeds gekregen. Het zat de ander echter danig tegen: hij moest het met een zakagenda doen. De arme Jan werd door z'n pech een klager. Met veel gezwoeg verdiende hij z'n brood. Voor arbeid werd z'n loon voortdurend lager.…

Die groefjes om de lippen drukt En kuiltjes in de konen, Die ons, eer men het zelf vermoedt, De mond tot kussen plooien doet; Zij is het, zij, die afkeer wekt, Als zou geen scherts betamen, Die 't neusje spijtig opwaarts trekt En 't lachje zich durft schamen, Of, als de boert haar daartoe dwingt, De mond nog naar de mode wringt…

— Er kwamen vrouwen binnen En legden 't lijk betaamlijk af; Zij speldden 't in een kleed van linnen, De opschik, die men draagt in 't graf. Er kwam een kist, een lijkkist met de schragen, Het plankenhuis, dat allen toeft; De dode werd er ingedragen, Het deksel werd er opgeschroefd.…