Alle inzendingen over bloempje

Ik wou dat ik een bloempje was, starend naar de zon. Wachtend op de volgende dag, oneindig veel geduld. Ik wou dat ik een bloempje was, bloeiend in de lente. Verlangend naar de zomerzon, waaiend in de wind. Ik wou dat ik een bloempje was, om de wereld op te fleuren. Om de ellende te vergeten, ik wil stralen van geluk...…

Ons oog ziet niet het nietig bloempje, dat welig tiert in ’t groene gras. Maar wat zouden we het missen, als het er niet meer was. Het kind, nog dichter bij de grond, vlecht voor zijn hals, een stralenkransje. En huppelt vrolijk in het rond, het maakt een vreugdedansje. Antje…

- De lente is gekomen, De Mei is gegaan - Ik heb nooit meer nergens Dat bloempje zien staan. De zomer die bloeide, De zomer ging heen - Van dat mooie bloempje Was er geen één. De hei is gaan bloeien, Mijn hart deed zo zeer - Maar dat één' mooie bloempje Dat vond ik niet meer.…

Ik ben een bloempje, dat niet wilde groeien Ik bleef liever klein om niet tegen muren op te hoeven bloeien. Ik ben een bloempje, dat kijkt naar de wereld om zich heen. Ik leef van haar afzijdig om mij niet te stoten aan al het steen. Ik ben een bloempje, dat hoewel klein, niet schroomt in spijt.…

Jij bent mijn bloempje, je danst in de zon, je zingt in de nacht. Je geeft licht in het donker, je glinstert in het duister, en het is zo heerlijk hoe je lacht!!!…

Met de zon in mijn nek ben ik hier nog niet in bloei, maar wel aanwezig Hoe wordt ieder bloempje mooier, ouder, wijzer? Ik word groener, maar wil presteren. Ik groei door, maar kom niet verder. Ik ben een bloem nog in de knop Is er dan geen ander, bloempje, plantje of een boompje als het moet, dat mijn blaadjes kan ontvouwen?…

Dat is de natuur Ook mooi van onder Want als bloempje tussen het hoge gras Is het toch een wonder Om hier te mogen wonen Hier te kunnen groeien en bloeien O, wat ben ik toch Een klein en gelukkig bloempje Al zou ik wel eens willen Dat de wind mij meenam Naar het onbekende Een andere plek, een nieuw begin Toch blijf ik liever hier,…

Ineens dringt het tot me door... 20 juni, vaderdag... De winkels liggen vol met cadeautjes voor de allerliefste vader van de hele wereld! Mijn maag krimpt ineen, ik voel tranen opwellen in mijn ogen... ik loop naar huis rechtstreeks naar mijn kamer... huilend val ik op mijn bed... wat is dit hard zeg, zo pijnlijk... Weer word je er dan mee geconfronteerd…

Ik zie je aan komen rijden, o wat heerlijk, ik word al gek als ik je auto zie. Ik stap in… je rijdt meteen weg, kijkt me direct uitdagend aan... We praten over wat onbelangrijke dingen, maar weten allebei wat er komen gaat. Je kijkt me aan zegt hoe gek ik je heb gemaakt, en grijpt opeens… je maakt me gek… je vraagt of ik weet waar we zijn, ik zou het…

Jij grote, knappe, mooie, sexy, sterke, onbereikbare vent. Wat ben jij een heerlijke man, wat zie je er heerlijk uit, maar zo onbereikbaar. Onbereikbaar voor mij, of toch niet? Wat ben je ineens gevaarlijk dichtbij. Ga weg, blijf van me af, nee kom bij me, pak me vast, zoen me, bemin me. Doe met mij, wat alleen in dromen mag gebeuren. Ineens ben…

Ik kijk naar je, de tranen lopen over mijn wangen, ik voel aan je gezicht, zo koud maar zo vertrouwd. Gedachten schieten door mijn hoofd, dit is de laatste keer dat ik je zie, de laatste keer dat ik je kan aanraken, de laatste keer, nooit weer zal ik je zien. Levenloos lig je voor me, ik kan het niet bevatten. Lieve opa waarom jij? Waarom laat…

Papa, waar ben je? Mijn papa? Wie ben je? Je bent als een vreemde voor me. Ik weet niet hoe ik jou moet zien, ik weet niet wie je bent en wat je doet. Lieve pap, vroeger, het was zo van zelfsprekend, wij als gezinnetje, maar ineens moest je weg, de vrijheid in. Je ging wanneer jij het wilde, je kwam thuis wanneer jij het wilde, je liet ons wachten…

Je kijkt me aan met die verlangende ogen, wat wil je van me en wat moet ik met jou? Je flirt met me, wat moet ik toch, ik besluit het spel mee te spelen. Ik kijk naar je mond, mijn ogen blijven daar hangen, ik kan niet, weg wat ben je toch een heerlijke vent, wat moet ik nou toch met je? Lnagzaam voel ik jouw been tegen dat van mij, wat doe je? In…

het mag niet, maar toch doen wij het, elkaar zoenen, beminnen en liefhebben... Jouw ogen zo mooi, ik kan er in verdrinken. Jouw stem zo vast en streng, uren kan ik naar je luisteren. Jouw handen, ze volgen hun eigen weg en maken me zo gek. Jouw mond komt dichter bij, jouw lippen op die van mij, langzaam gaan onze monden open, onze tongen vinden…

ik loop naar je toe, ik kus je maar het is niet meer hetzelfde, je bent een ander, een vreemde? je bent niet meer wie je was, ik herken je niet maar, maar herken jij mij nog wel, ik betwijfel het. Wazig kijk je voor je uit, ik slik mijn tranen weg, wat erg om jou zo te zien, degene die mij vroeger alles leerde moet ik nu te eten geven - ik moet je…

wat is dat wat ik voel, wat is die pijn die me gek maakt, wat is die altijd maar durende pijn? Wat is dat en wat moet ik ermee, het houdt mij in zijn greep ik kan niet doen wat ik zou willen het is afschuwelijk. Jaren, jaren had ik pijn, nergens werd ik begrepen, niemand wist wat het was. Het was een sluipmonster, dagen, weken, maanden kon het weg…

Ik kijk op de klok, het is weer tijd, ik moet weer naar je toe... Vertwijfeld kijk ik naar die vrouw aan tafel, eenzaam en alleen zit ze daar ineengedoken verscheurd door verdriet. En ik sta op, ik moet naar jou toe en haar alleen laten, kan ik dat wel? Mag ik dat wel? Ik wil eigenlijk bij haar blijven: ze heeft me zo hard nodig... Ik moet naar jou…

De telefoon... nee ik wil niet opnemen, dit is niet goed er is wat mis ik voel het... Het is zover na al die maanden is nu de tijd gekomen om afscheid te nemen van degene die me zo lief was... De laatste maanden ging je al erg hard achteruit, je werd van binnen opgevreten, alles in jouw lichaam werd kapot gemaakt.. verwoest en er bleef niets van…

Ik hou zo veel van jou, jou alleen, hoe dom en naief het ook is ik hou van je en ik kan er niks aan doen... Kon ik het gevoel maar tegen houden of in ieder geval bedwingen, zelfs dat kan ik niet, ik laat me gaan, wat ben ik dom. Dom omdat ik van jou hou? Omdat ik me laat gebruiken door jou. Ik weet wel hoe het zit bij jou, je geeft me steun, maar…

Ineens was je er weer, ik keek in jouw ogen en liet me verdrinken, meeslepen in een gevaarlijk avontuur... Wat doe je nu weer bij mij... wat doen jouw handen op mijn heupen... jouw mond op die van mij... Wat doen mijn handen in jouw haar en over jouw lijf... Wat doe jij met mij? Wat? Ik kijk je aan en we weten het allebei alweer... je daagt me uit…

Kleurrijk het bloempje Viola Tricolores bij de Zonnedauw.…

Mijn bloempje, dat nog altijd bloeit, is zij, van wie ik toch heel veel houd Onze liefde die nog dagelijks groeit, is mij meer waard dan ‘t aardse goud Een dikke knuffel, al voor ’t ontbijt; ook zo’n knuffel voor ’t slapengaan Zeggen, ik wil jou tot in eeuwigheid we blijven samen in vreugd en traan Mijn bloempje, dat vandaag jarig is, lijkt…

Mijn blauwe bloempje op de hei komt plots in mijn herinnering en ik ben blij. Mijn bloempje uit mijn kindertijd. Ik zie mezelf nog zitten, ik zit daar heel alleen. Ruik weer de brem zo stralend geel, gloeiend in de zomerzon. Die geur... de bijen zoemen, ik pluk mijn blauwe bloempje. 'k Weet nu het is de gentiaan.…

och, bloempje aan de muur met uw kopje naar benee zie dan toch het ridderspoor wees niet langer zo gedwee laat uw aanzicht stralen toon uw blanke bloesem en hartje vol vuur bloei in schoonheid door en ziedaar, de jonge vorst hij komt u halen…

Je kunt in de wei uit een melkweg van wit één takje fluitekruid plukken om thuis in een vaasje te zetten en van dat takje één twijgje afbreken en daarvan één steeltje en daarvan één bloempje en van dat bloempje één pointe van het godganse pointillisme.…

In 't Gedenkboek van de Hemel Heet het lieve bloempje: Deugd.…

Ik droomde van een bloempje klein dat ‘s morgens leefde onder ‘t dauw Het huilde want daar staan, gaf pijn en ja, haar blaadjes kleurden blauw Ik treurde om dit bloempje schoon ze was heel stil en eiste een gebaar; Ik dacht, ik steel haar toch gewoon en jawel in die nacht plukte ik haar Ik genoot van haar schone pracht vele ranken groeiden…

Vlak bij mijn hand groeit een bloempje als bloed zo rood. Het is zo nietig klein, met fijne groene blaadjes. Maar lijkt als een juweel zo mooi. Ik kijk bewonderend. Vertel hem wat ik voel. Mijn droevige en trieste gedachten Gedachten van een wat oudere vrouw, in die zo nare tijd van de overgang.…

Er bloeit op veld en wegen Geen enkel bloempje meer; De zwarte najaarsregen Sloeg 't laatste knopje neêr. Een grijsaard gaat al hijgend, Met wankelenden voet Het smalle pad bestijgend, Het kerkje tegemoet. De blaadren vallen neder, De grijsaard zucht vermoeid; 'k Vrees, dat er nimmer weder Voor hem een bloempje bloeit!…

Met open armen ontsluiten de geliefden hun geborgenheid achter gesloten deuren en een bloempje voor het raam. Gordijnen zijn niet nodig een boek is overbodig nu zijn ze eindelijk saam.…