7 resultaten.
Determinisme
snelsonnet
2.0 met 2 stemmen
676 Er heeft weer iemand mensen neergeschoten,
Toch draagt de dader zelf daarvoor geen schuld,
Nee, ánderen die al dan niet verhuld,
Hun mening gaven, krijgen op hun kloten.
De slotsom treft je hard in het gelaat:
Blijkt dat de vrije wil tóch niet bestaat.…
Romantisch Determinisme
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
976 Soms denk ik maandenlang
aan een onmogelijke uitweg
gevangen, onderworpen aan een straf
die ik mij willoos opleg
Als hart niet doet wat hoofd gebiedt
is al het denken zinloos
het ogenblik illusie, ik een marionet
zo merk ik na een poos
Overtuiging wie ik ben,
elk houvast dat ik vind
vergaat onder jouw adem
tot vluchtig stof in koude wind…
Tektoniek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Is dit echt zo verrassend,
Of historisch determinisme?
Het botst in het Westen,
De Krim verdween.
Een conflict tot op het bot,
Azië gaat er mee heen.…
Moeder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
5 Jij bent de spiegel van je moeder.
In jouw gezicht
ziet zij iets terug
dat zij verloren waande.
De zachte lente
van haar beste jaren,
toen tijd nog langzaam was.
Waar niemand dacht
aan verdwijnen.
In jouw ogen leeft nog
de helderheid
die ooit de hare was.
Alsof schoonheid
zich even verzet
tegen verval.
Maar zelfs jij
bent slechts…
Vragen aan de Spiegel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
530 Wie ben ik, als de wind mij niet meer noemt,
als ’t werk verstilt en ’t oog mij niet meer mint?
Een bloemeke, dat geuren kan alleen
in ’t donker, waar geen mens haar naam herkent.
De zin? Hij drupt als dauw op ’t morgenblad,
geschonken door een hand die ik niet zie.
De tijd bepaalt waar ’t zaadje vallen zal –
ik buig, en voel wat hij mij fluistrend…
Paris s'éveille
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
397 In een gistend Parijs aan de vooravond
van het revolutiejaar achttien achtenveertig
droom ik 's nachts na een
wandeling
door een donkere schacht
een lange tunnel - alles is
even duister
als in dat ziploze ritsloze nummer
in een coupé in een trein
als een kluister
dan, aan het eind, kom ik aan
op een plein
de straatstenen al…
Dies Renatalis
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
291 Diep doordrongen van de waarheid
van het onomstotelijk feit
dat ons een beter en draaglijker
Lot had moeten zijn beschoren
dat ons, als Alighieri, geen Hel
in het vooruitzicht was gesteld
maar een werdegang door aardse dreven, donquichotcamino's
onontdekte terrae novae
nieuwe wegen, geen hinderlaag
van malicieuze omineuze
roversbenden…