Alle inzendingen over en zie in je lijnen

Ik leg mijn hand Op je, steen, En zie in jouw lijnen Mijn naam staan…

Je trekt je sokken uit, ik de mijne je ontkleedt je kleed zie bloot getrokken lijnen in het grijs je haar strengelt zich schaamteloos om het mijne heb meer gezien toen ik niet meer zag dan me lief is overviel mij de streling van een onvoorstelbare zachte wind…

elkaars bestaan - Ik leg mijn hand op je, steen, En zie in je lijnen mijn naam staan…

zie de zachte lijnen ook het voorverpakt in erotiserende baleinen maar jij bent naturel daar waar ik jouw benen zachtjes boog in eindeloos hoog speelden jouw tenen met de mijne ken jouw zachte curven maar durf niet te dromen hoe vaak ik ooit met jou zal komen je lijnen zijn zo onvoorspelbaar onverwacht mijn koffer staat gepakt…

soms als ik voor de spiegel sta en kijk in vreemd groenbruine ogen die ik, zo lang al, heel goed ken is ’t net alsof ‘k een ander ben te mooi om waar te zijn soms als ik naar die ander kijk - ze staat dan naakt en fier voor mij - voel ik de bewondering ik vind haar best een lekker ding te mooi om waar te zijn wacht eens: ik zie geen slanke…

Het is wanneer ik op het strand loop - daar waar zand en water elkaar raken = en de golfslag rond mijn voeten sterft dat ik nadenkend kijk naar waar ik sta de grond die mij eerst stevig droeg lijkt verdronken te verspoelen en aan draagkracht te verliezen onder mijn aarzelende stap maar dan zie ik de lijnen voor me…leidend naar de einder…

In dat licht zie ik de lijnen die uit mijn liefde lopen, hoe mijn kindskind opstaat en aan haar, ook ooit mijn lentedagen, begint. De as van oude stormen ligt achter mij, mijn hoofd is vrij. Geen nostalgie, geen breekbaar buigen, maar een open venster waarin alles wat ik liefheb blijft stromen.…

Zondagochtend, In het opkomende ochtendlicht Zie ik de lijnen op je handen en je gezicht, Je mond een beetje open, staar je naar buiten En ik vraag mij af wat je ziet. Ruim zeventig jaren liggen besloten onder dat grijze haar Met zoveel, dat ik niet van jou weet, Wat was in die zestig jaren dat ik je niet kende?…

ik wil je schilderen maar het linnen is te grof in zijde zie ik iedere lijn zo dicht wil ik graag bij je zijn mijn penselen zijn te stug op grote stukken van je rug ontsnappen stukjes leven die ik het doek nog mee zou willen geven de kleuren breken steeds jouw werkelijkheid in onschuld meng ik de pigmenten maar vat niet echt je maagdelijkheid…

Petra, loskomend van al dat lastig belemmerende, verwacht niet meer dat alle mussen, roodborsten en mezen dezelfde richting als deze adelaar kijken. Ze kruipen weg op de grond, onder bomen of in open veld angstig omhoog kijkend.. naar de roofvogel met scherpe, genadeloze klauwen die op zoek was wat te reiken, alvorens te verdwijnen met prooi…

Ik zie, ik zie wat jij ook ziet Hoe jij het ziet dat weet ik niet Ik zeg het zoals ik het zie en dat heet poëzie…

jij kijkt naar mij vanuit jezelf enzo twee ogen ik heb er één maar zie jou heel en velenmalen eender iedere avond hebben we daarover gelezen gleden we langs manestralen door de bocht jij man ik vrouw samen naar beneden dan weer omhoog ik vrouw jij man door de bocht langs manestralen samen naar de top langs de bolle zijde dan…

De zon weerspiegelt in druppels dauw die langzaam verwaaien tot een hemels blauw een nieuw blad ontwaakt een oude tak slaapt in en zie in het woord weerklinkt een woord weer tot een zin.…

Ik zie je, door mijn gekleurde bril. Ik ruik je, zoals ik alleen maar wil. Ik voel je, zoals ik alleen je maar voelen kan. Daarom ben je ook mijn maatje, mijn mopperkont, MIJN MAN!…

hoe kunde gij me kenne alsde deur me hinne zie ge kunt ut noit witte ik fuul me dan veugel vrie nim munne ope hand zo werm tussen dun oewe worde ge dan nie overmand over wie ik zij bende dan nie angeland zo wezenluk dichbij da bin ik unne mens van flees heur munne siel roepe di ben ik wa ge in mun oge lees…

Ik kan niet praten als ik je zie, ik kan niet denken als ik je zie. Ik kan niet bewegen als ik je zie, ik kan niet wegkijken als ik je zie. In mijn hart stopt de tijd als ik je zie.…

ik zie je zwarte ogen, je schouders hangend gebogen, ik zie, terwijl je tot het uitersten bent gedreven, voor even, ben je in jezelf verborgen, verbergend voor je vele zorgen, ik zie, je verloren gezicht, je houding totaal uit balans, ik zie, hoe je stribbelt om evenwicht en mijn verschoten kans ik zie wat ik had moeten voorkomen…

Haat mij niet zoals je ziet is het allemaal geschreven het verhaal het gaat inderdaad over jou kan je alles geven alles wat je maar wil zal voor je knokken nooit tegen je jokken je warmte geven als een kachel lopen samen als een pinquin wachel kachel warm geef je over je arm hand ik geef om je echt waar is dat raar na een lange…

ode aan komrij zij aan zij verlaat mij vanavond sterf ik lid zit en af kijk dit is mijn straf laf? zien bedankt vaarwel ik huil en tel mijn uren…

Bij het vallen van een gedoemde stad verliet een visser het geweld het vuur zal spuwen iedereen gaat voor 't snelle geld De visser zit aan de waterkant zacht ruist het riet een joint in z'n hand en niemand die klaagt of 'm ziet Een of andere dode zangeres zingt op de radio een lied je moet eerst vangen voor je iets vindt en niemand…

Brullende mannen regeren de staat zij zaaien angst, verderf en de dood. Ego op de apenrots in het klein en in het groot begint al bij dealende snotblagen bij ons in de straat…

In de categorie als je goede voornemens hebt, kan je er net zo goed voor Oud en Nieuw aan beginnen, stond ik 29 december gewapend met flessen wortelsap (!!) op mijn werk. Ik was opgestaan met jûs en kruidenthee en wat voelde ik mij gezond. Na 2 uur achter de computer begon de ellende: ik wilde koffie. Mijn ogen dwaalden af en ik zat als een dolle…

geleefd heeft hij in grote lijnen maar het einde heeft hij nooit kunnen zien dat zijn de touwtjes van het lot want de dood laat ons maar ééns leven…

De bus stopt alleen maar als ik mijzelf aanbied om vervoerd te worden.…

Onvermoed ben ik de oneliner begonnen, en niemand die het door heeft, reageer maar, lijn 4 staat op de rails.…

Niemand heeft in de gaten dat ik mijn zin door druk.…

Ik wilde 1 lijn trekken, men liet mij verrekken, zolang zelfs dat ik 123 niet wist dat ik de derde had gemist.....…

we lopen op de lijn soms even somber soms fijn o zou het niet fijn als de lijn ooit eens recht zou zijn zo recht nooit krom altijd echt nooit onwaar altijd johnny cash nooit klaar loop de lijn recht of krom we zijn er daar gaat het om samen met my neighbour the men in black.nr 6…

ik stop op mijn hoogtepunt, wel god allemachtig..... dag (mede)mens, krioel nog even, omarm intens een armetierig leven ik stap uit…

jij danst over lijnen met een pirouette krul jij de liefde om mijn oor ligt te hoog luisterend in regels van wit zoek jij daarin mijn liefde mijn variatie staat dichterbij dan alle vorige misschien is later gister al begonnen, en zet dat jouw in mijn beloftes van verleden tijd…