Alle inzendingen over gedichten leek

Hij las in een gedicht dat liefde te vergelijken viel met kauwgom. In een ander gedicht leek het op drop. In weer een ander op een lolly. Hij hield niet zo van snoepen. Toch kocht hij bij Jamin: een pakje liefde, een onsje liefde en een hele grote liefde.…

De schrik van de dichter: een lek gedicht! Je o zo mooie woorden zijn gezonken, je vormvast sonnet is gewoon verdronken. Maar iets anders zei het krantenbericht: 'Men hoeft de reactor niet stil te zetten.' Toch kun je je beter hoeden voor Petten. (Volgens een krantenbericht is er een lek gedicht in de kernreactor van Petten.…

O, hoogste macht, geef u dierbaren de kracht, die zij nodig hebben bij nacht en ontij uw schoonheid aanbidden wij, zalf uw gedienden, ook als zij het niet verdienden, laat uw goedheid spreken, aan de onnozele leken, leidt ons verder, wees onze gids en herder, verdelg het kwade, geen woorden maar daden, wij spelen…

Collegae ik vind dit een grof schandaal Ik wil vandaag van geen debatten weten En interrupties kunt u óók vergeten Ik vraag het voor de állerlaatste maal Geen kamerlid uit deze zaal vertrekt Voor ik precies weet wie er heeft gelekt ! ------- Kamervoorzitter Gerdi Verbeet laat onderzoeken wie de stukken…

Er valt in dit land heel wat te lekken En ook al is die mentaliteit om te grienen voor Unilever en Tena is nog veel te verdienen de verhoogde winstbelasting zal hen niet nekken In plaats van mondkapjes aan te vragen kan men hier beter luiers voor de mond gaan dragen…

Hoe verder men keek, Hoe groter het leek -------------------------------------- uit: Vrijwel alle gedichten, 2004…

Ik schreef lange tijd geen gedichten meer. De muze met haar woorden ging aan mij voorbij en ook in mijn dromen bood zij mij niets aan. Dus bleef ik daar in een ongekleed lichaam en lege geest. Het leek of alles wat ik tevoren had geschreven voor niets was geweest. Echter, nu geen plaats voor tranen: Een gedicht, een nieuw gezicht.…

Nu schrijf ik over iets dat wat ik niet begreep met opgeraapte woorden alsof het heel wat leek Een gedicht van mij met veel moeite ontstaan te kort en te krom geen mens vond er wat aan…

ik mag niemand zeggen dat ik anders ben ik mag niemand zeggen dat ik raar ben als ik dat ga zeggen heeft niemand respect voor mij als ik dat ga zeggen wordt niemand blij ik mag niemand zeggen dat ik anders ben ik mag niemand zeggen dat ik homo ben en nu ze het weten was ik bijna dood en nu ze het weten weegt mijn buik niet meer…

Dag onze lieve hond, Het moment is aangebroken dat we je moeten laten gaan maar wat hadden wij een geluk dat jij in ons leven bestond. Daarom verschijnt er nu door het einde, van verdriet een traan. Het leven hoort niet te bestaan uit alleen maar pijn. Als dit er alleen nog maar is om te overleven kan al dat lijden, natuurlijk niet de bedoeling…

Als dat komt door dit gedicht dan sla ik mezelf nu voor mijn kop. Ik heb er hoe dan ook mijn uiterste best op gedaan, en ik hoop dat Nadine dit dan ook goed genoeg vindt... Ik verwacht ook niet dat ze er applaudisserend voor gaat staan, want dit gedicht is niet te vergelijken met een wedstrijd die ze wint.…

kent u het euforische gevoel na het voltooien van een gedicht en dat dan na het herlezen blijkt dat wat op het eerste gezicht zo geweldig geschreven leek tot uw grote ontsteltenis niet meer dan een klote schrijfsel is…

In een nacht Die weigert Zichelf in Een druilerige dag Te verliezen Schuifel ik Langzaam in een Stille stoet van Geluidloze blikken Beesten voorwaarts - Duivelsogen gevuld Met hels licht Staren mij grijnzend Aan, Eco-loss Incidentenbestrijding Kruipt mij tergend Langzaam voorbij - En ik voel mij Verloren in het Sombere…

Onstuimig ongeduld Plette het onderliggend gras, Sprieten bogen voor zoveel Passie deemoedig het hoofd - Nu het vuur gedoofd is En jij verdwenen bent, In zijn rook bent opgegaan, Groeit nieuw gras op de plaats Waar onze hartstocht tot bloei kwam, Liefde die haar eigen plaats niet meer kent…

Eveliene van vier jaar, wordt 's avonds wakker roept om haar moeder en zegt, mijn bed is nat, snap je dat nou, 't is het dak, wat lekt!…

Eerst hebben ze een omgekeerde trechter En daarna 'n katheter geprobeerd Nu wordt er weer chemie geïnjecteerd Maar eigenlijk gaat het alleen maar slechter Voor ons verblijf hier geldt 1 randvoorwaarde 'Wees welkom, maar don't fuck met Moeder Aarde.' ---- Het lukt BP maar niet om het olielek in de Mexicaanse Golf te dichten…

marmer gebeiteld gedicht de tijd vervliegt zo snel ik wil haar in mijn handen als kostbaar goud op een fluwelen kussen dragen ik wuif mijn gedachten vrij naar het zuivere wit in ’t hemelsblauw pluk handen vol vergeet-mij-nietjes die breng ik straks naar jou…

Boord op het kantje: Gestrand passagiersstoomschip, Lek als een mandje.…

Instructie veiligheid reactor Petten; 'Wanneer iets op een switchboard knipperlicht Denk dan maar dat dit aan het lampje ligt Gelieve tot het uitgaat te resetten En blijkt er naderhand toch een defect Dan wordt daar absoluut niets van gelekt!'…

"Zeg leden van de Staten Generaal Ik weiger om hier voor Piet Snot te zitten Terwijl u denkt: 'Ja boeien!', of gaat pitten Ik vraag het voor de allerlaatste maal Uw koning zegt dat niemand hier vertrekt Voordat ik weet wie of er heeft gelekt!"…

Wel iemand uit het kabinet, dat lek is als een mandje.…

Ontwaak en steek de handen uit de mouwen en als je soms geen handen hebt: niet rouwen, laat Leek je inspireren die zijn kruis- weg transformeerde tot een zegetocht. Met twee bescheiden vingers in zijn neus (meer had Big Ben niet) maakte hij een keus: biljarten zou het worden. Drukbezocht zijn wedstrijden.…

in het café bij de haven op de dijk in de kelder werd voorgedragen uit gedichten gezongen getamboereerd er was ook een vogelman die tsjilpte koerde hij leek wel kierewiet iedereen lachte zich een slag in de rondte…

van dit gedicht…

je leek hier wel te rusten in een droom van zacht satijn tot straaltjes zon je kusten het moest weer ochtend zijn ontwakend zijn je ogen knipperend tegen 't licht ontwapenend hun vermogen te verleiden tot dit gedicht…

Loom loop ik Door de late Avondzon aan Het einde van Wat een dag Is geweest, Een dag in mijn Leven waar ik Moe maar voldaan Op terugkijk - Boven mij het Ruisen van Blaad'ren die Zachtjes zwijgend Mijn waarheid Fluist'ren van Eeuwige geborgenheid…

daklozen in het duister, ze zijn de stralen van een getergde zon en goddeloze geloften al tijden moe, papieren regels rotten in het hout, een leger van houtwormen splijt de wereld open, dekt de aarde met hun maskers toe, in de vlijt van alle gestorvenen treft alleen de hoop geen verwijt, de nachten woelen twijfels bloot, er lekken…

Het was een dag met een gaatje sprak zij en prikte een ballon stuk, kijk op het kaartje staat in alle talen jouw naam hoe raak is waarheid wanneer het land van herkomst wordt verwijderd en nachten dagen in gaan halen de maan een laatste knipoog geeft aan de zon, ben ik nu aan zet of haalt jouw jeugd mij in wanneer ik probeer de laatste…

Het maakte de ministers zo gewoon Maar het lek is nu gedicht door Vodafone…

Vandaag, dacht ik, misschien maar geen gedicht. Het leek mij nogal zinloos. Voor heel even. De tijd zou zelf soms niet meer mogen leven. Een uitstel van dit vroege doodsbericht. Dat komt ervan wanneer een dichter sterft. Dan rijmt voor mij de wereld even niet.…