Alle inzendingen over het leven gaat te sn

proza gedicht En dan merk je het ineens je loopt iets minder hard je lichaam krijgt mankementjes laat je zelfs zo nu en dan in de steek je wordt ouder vroeger vond je, als kind iemand van achttien al oud je wilde graag volwassen worden serieus genomen worden verliefd mogen zijn kunnen vrijen trouwen, mogen stemmen wie kent niet die…

Ik draai me om in de branding en kijk terug de wereld in Op de grens spelen kinderen Achter de duinen draait een kraan temidden van waaiende plannen door straten vol verkeer van goed- en kwaad- schikse resultaten, en ondergronds voert het riool de emoties af De kinderen joelen regen hun bui spat mij nat en slaat luchtbellen uit het water…

wat is er m is alles is ongew is er is erg is ergern is het is cris is 't is kap ot verb od land op sl ot het l ot aan b od verr ot compl ot z ot piet sn ot g od en ik ben ik 'n bl ik ogenbl ik denk ik valstr ik schr ik ik koffied ik kijk ik ik…

Alles in het leven gaat voorbij Wanneer word je weer gelukkig en blij Je voelt de pijn Ooit word jij gelukkig En zal het anders zijn Alles in het leven gaat voorbij Voel het als je plicht Dan komen dromen weer in zicht…

Een dood vogeltje zal nooit meer kunnen vliegen jou help ik opstaan…

Maar ik zeg je bij deze: het leven van een huisvrouw gaat echt niet over rozen en toch; had ik nooit voor iets anders gekozen!…

Stervende zoekt haar flauw gezicht Nog eens het licht, Nog eens het licht, De bruidsschat van de natuur te leen Aan elk gegeven, Om blij te leven: Zo vaart ze heen. ---------------------------------------------- Rei uit het treurspel 'Noah' (1667)…

het leven gaat door en door als maar door het stopt nooit houdt geen pauze het gaat alsmaar door verder eindeloos ver het kijkt nooit terug wil ook nooit meer terug het gaat door wat er ook gebeuren zal het leven gaat door ik ik bleef staan…

De wereld is dan hard, maar aan de andere kant gaat het leven ook weer verder. Je mag erbij stil staan, maar je moet ook weer verder. Mijn gedachten liggen niet stil, ik moet het een plekje geven, maar dat kost tijd. De zee zo mooi, maar haar geheimen zullen wij nooit leren kennen.…

in een vogelnest uit bijeengebekt plastiek - vijf open mondjes…

Loop door eindeloos denk door doordenk het gaat door eindeloos ondoordacht zinloos fysiek en mentaal gebonden.…

Voor mij op de grond een krant lege fles papier zwart gat ondekt, Te gek gek gekras in de nacht tast in het duister, Krachtige katachtige ogen prachtig, Kijk in de zwarte gaten er in willen bijten er door heen vliegen met verf besmeurde vleugels, Vallen op de grond een krant lege fles tekst op papier, Start een revolutie…

wat dat klap voor je gat dan heb je wat…

Een zwart-wit gehuppel dat zich telkens weer weergaloos een gat boort in de lucht eigenhandig…

Leeg voelde jij je Van binnen, zeg Je tegen mij En dat was al Heel wat jaren zo, Zo'n leegte waar Niemand meer in Wonen kan, gat dat Voortdurend met Een ander gat Gedicht werd - Vandaar dat je Aan de pillen ging, Aan de pep, Aan de coke, Was dat voldoende?…

nog een laatste blaadje dan zijn we verlost vaak gegaan tot aan 't gaatje dat heeft wat heel respekt gekost maar ja als dichter moet je diep buigen richting het klein zijn want de mooiste inspiratie doet pijn tijgers van het woud bij nacht er is nog tijd en reden en houd wacht voor velen een zwak voor ieder gedicht…

Hoe gaat het?…

Wie niet doodvalt op een duppie, inziet dat minimal music wordt overschat, popmuziek behekst wordt door reclame, motorfietsen horror produceren om zich af te zetten tegen wat hoort, beseft: velen vallen voor extreem genot. 'Verdien jij doodgewoon je brood?' Fraaie begrippen om te doorgronden. Voorlopig vertaald: ieder z'n aard! Kijk…

Allen heen en weer Als rat, doch is levenspad Eenrichtingsverkeer…

De wetenschap dat leven kort is benauwd me, de illusie dat ik onsterfelijk ben is verdwenen. De zekerheid dat ook ik mijn laatste adem uit zal blazen is aan de ene kant angst, aan de andere kant opluchting. Met aan zekerheid grenzende wetenschap heb ik de langste tijd op aarde nu echt wel gehad!…

Het leven haalt ons in. Wij hollen er achteraan. Vooral in het begin. We slokken het op, met werken, liefhebben en het gezin. Toch haalt het ons in, omdat het gaat zoals het wil. Ineens valt het stil, zegt het ‘stop.’ We kunnen niet meer mee, we raken achterop. Maar het leven gaat verder, ook wel zonder ons.…

Wanneer een mens, zijn zelfbeeld moet laten vallen, dan zit hij bij de scherven neer. Dan heeft hij zichzelf verloren. Dan is hij pijnlijk ingestort. Dan is hij niemand meer. Wanneer een mens, de gebroken illusies op durft ruimen, dan ziet zij gesloten deuren opengaan. Pas dan kan iemand, vrij en van zich bewust, op gaan stáán.…

Ons leven heeft pas zin, als we een reden hebben om te leven. Tussen ja, of nee, daar tussen in, of het verlies zal zijn of gewin. De tijd leert ons dan in te zien, of het goed was of verkeerd misschien. Oud en grijs vervult het ons met weemoed, met levenswijsheid, kalm en goed. We zijn blij dat we leven, kennen de zin.…

ballast je koestert bergen tederheid en liefde die je aan de straatstenen niet kwijt kan die je in de strot blijven steken want in de nood kent men zijn vrienden en geliefden die niet beseffen niet begrijpen ze draaien druk, druk obligate rondjes en keren hun blinde vlek naar het wrakhout aan hun voeten ze moeten verder leven…

ja, dans maar door door de straten naar het vuurwerk op eeltloze voetjes van roze hoop je appt, dus je leeft je accu is nog boordevol geef een - Like - aan het leven, voordat je het niet meer terug kan vinden je hebt zoveel tijd te verspillen aan lange omwegen, en er is geen haast bij en dan gaan we alles anders doen als het op jou…

De kronkelende weg naar de oneindigheid, geeft op deze manier het leven toch zijn zin.…

Echt Kunnen zijn Eerlijk Kunnen zijn Er Kunnen zijn Vrij Kunnen zijn Mij Kunnen zijn Mij Laten zijn Is een levensles Voor mij…

Bladeren dwarrelen rondom mijn hoofd, geruisloos naar de koude grond. Ze zijn van alle toekomstige illusies beroofd. gestorven aan het jaargetijden front. Verkreukeld is hun hart van goud, zij werden helaas voor het hier en nu te oud. Neem voorzichtig er eentje van in mijn hand, en wens mee te mogen zweven “naar mijn verloren vlinder” aan…

we weten hoe de wind waait welke wetten weelderig wentelen waaromheen jouw én mijn wereld woest worstelt met wrange waanvoorstellingen universa spatten uit elkaar als zeepsopbellen als wrijvingswratten opgeblazen en leeglopend in zenuwslopende aantallen aanvallen op het eigen stelsel de waargenomen sterretjes in deze duizelingwekkende…

je kunt bloemen brengen naar de graven en as verstrooien op het veld schepen varen in en uit de haven een oude man telt traag zijn geld hoge bomen buigen niet voor kleine struikjes aan hun voet er is geen wedstrijd in verdriet voor wie elke traan oprecht begroet leven komt en leven gaat de kosmos doet haar ding zij botst en deint, kent…