Alle inzendingen over janneke

Janneke mijn manneke, Mijn hart- en hemeldief, kander, wel een ander, neen geen ander! - zijn zo lief?…

janneke boven haar de blauwe regen in spaarzame trossen achter haar de gele en rode brem ze staat met rechte rug haar hoofd gebogen de armen slap langs haar tengere lijf haar gezicht schuilt achter haar slanke sluike neervallende haren die druipen van de regen het is winter smeltend sneeuw ligt rond haar blote voeten een roodborstje…

zelfs toen ik al afscheid had genomen haar as had verstrooid over de beelden van na het leven zag ik haar lach verschijnen in het dragen van de wind iets vluchtigs lag in haar nalatenschap nog te dromen in het gewaad dat met oranje was toegedekt, haar kleine knuistjes die sterk ineen geknepen waren spreiden het wit van het heengaan…

De verhalen van Jip en Janneke mogen dan rolbevestigend zijn, het wordt pas verontrustend als een kind 'Jerry, Jerry, Jerry' gaat roepen als papa en mamma ruzie hebben.…

Het had dan ook geen haar gescheeld Of Janneke was vermoord…

Voor Janneke... Een selectief publiek, maakt deze site uniek. Het trieste is alleen dan dat niet iedereen dit "lezen" kan? Over smaak valt niet te twisten, dat weet iedereen nu wel. Daarom juist is er die verscheidenheid op NEDERLANDS.NL!…

Met Jip en Janneke in silhouet zijn ganse kinderscharen opgegroeid. Talloze planken staan er in de bieb vol meesterwerk van Annie en van Fiep.…

En de volgende morgen komt Janneke. Gelukkig nieuwjaar, zegt ze. Gelukkig nieuwjaar, zegt Jip. Ik ben vannacht opgeweest. Nietwaar, zegt Janneke. Ja, zegt Jip. Ik mocht opblijven tot twaalf uur. Je jokt, zegt Janneke. Ik jok niet, zegt Jip. Maar moeder zegt: Jip is om zeven uur naar bed gegaan. Gewoon.…

Was ik een geCito-de kleuter gewees Had ik nu geen Jip&Janneke-toetsvrees…

Geen vaag verhaal of een obscure foto Van wat er is gezien in Luttelgeest Nee, Janneke vond daar een echt dood beest Waarschijnlijk aangereden door een auto En ook al wordt hij niet tot wolf verklaard Dat dorp staat toch weer even op de kaart…

Een hele generatie Nederlanders is met hun avonturen opgegroeid. De politiek heeft met hun taal gestoeid, net als inburgerende medelanders. Toch denk ik nu, ik kan er niets aan doen: nog 15 jaar, dan gaan ze met pensioen.…

En de volgende morgen komt Janneke. Gelukkig nieuwjaar, zegt ze. Gelukkig nieuwjaar, zegt Jip. Ik ben vannacht opgeweest. Nietwaar, zegt Janneke. Ja, zegt Jip. Ik mocht opblijven tot twaalf uur. Je jokt, zegt Janneke. Ik jok niet, zegt Jip. Maar moeder zegt: Jip is om zeven uur naar bed gegaan. Gewoon.…

* Voor Janneke…

“Von Himmel hoch da komm ich her” sprak de Koning der Joden en Hij sprak velen aan in duidelijke bijna ‘Jip en Janneke' taal sprak De Koning der Nederlanden in zijn kersttoespraak Zijne Majesteit Koning Willem-Alexander sprak mij aan dank hem voor zijn dank aan ook mijn bijdrage aan ons en zijn Koninkrijk…

Janneke, een echte Hollandse meid die graag ging stappen en de rest van de week over niet veel meer dan die ene avond kon praten. Maria, de atheïstische vegetarische feminist waarbij niemand iets goed kon doen terwijl zij bij iedereen ergernis opriep omdat ze haar eigen idealen in stilte verloochende.…

Zaterdagmorgen in pyjama Beneden in de keuken, Op elk bovenbeen een kind In liefde gekregen dat Mee smult van het nieuwe Disneyverhaal dat zo-even Met een hoorbare plof Op de deurmat was geland, En dat de kinderschaar Opgewekt de trap af had Laten rennen op weg naar Een nieuw verhaal, een nieuw Avontuur dat pap en mam zo grappig…

hoewel zij naar een verre stad vertrok lijkt ze thuis aanweziger dan ooit ligt haar beduimelde knuffel nog altijd op ‘t kussen staan Jip en Janneke haast stukgelezen in de kast waar ik die verhalen elke avond tot leven liet komen, zie ik haar nog met slaap omrande ogen muisstil naar dromenland gaan…

thuiskomst het regende die dag janneke had haar hoofd gebogen haar gezicht verborgen achter een gordijn van haren de kamer was donker op tafel nog de krant van een maand terug opengeslagen de spaarlampen kropen naar het volle licht gaven de boekenkast glimmende ruggen haar voetstappen klonken als vanouds we zijn nooit weggeweest…

De vakantie is bijna voorbij, nog twee korte daagjes en dan moet ik naar school; een nieuwe school om het nog erger te maken. Ik haal diep adem en de heerlijke boslucht dringt mijn neus binnen en bant zo mijn sombere gedachten uit mijn hoofd. Mister Ashton loopt snuffelend en kwispelend voor me uit. Hij kent het bos beter dan wie dan ook. Mijn ouders…

CLOU Misschien is het de lucht hier, de zweterig duffe lucht van mensenzweet die me ongerust maakt. Op de één of de andere manier is het deze keer nog erger dan de vorige keer, nu al weer een week geleden. Ik onderdruk het schuldige gevoel in mijn maag, wetend dat ik veel eerder op bezoek had moeten komen. Het is schemerig in de woonkamer, stofjes…

GYMSPULLEN Iedereen in de school kent hem wel. De bruggertjes zijn doodsbang voor het wezentje, de tweedeklassers doen alsof ze het niet zijn en de rest is dol op hem. De leraren weten van niets, zoals ze eigenlijk nooit iets weten wat er écht toe doet. Ondanks het feit dat nooit iemand hem heeft gezien, afgezien dan van een dronken conciërge…

Nu het papier dan werkelijk voor me ligt, wanneer ik eindelijk het voornemen heb genomen lijken de woorden die ik je wil zeggen, niet uit mijn pen te komen. Ik heb zoveel dat ik je wil vertellen over mijn verwarring en verdriet maar wanneer het er dan werkelijk op aan komt, komen de juiste woorden niet Het lijkt of mijn gedachten een spelletje…

Ik ben ervan overtuigd dat het zo beter is. Yoshua is dood, net als mamma en pappa. Ik heb ooit gezworen dat ik het mezelf nooit zou vergeven als hij dood zou gaan. Ik had met hem mee moeten gaan die stormachtige winteravond toen hij vertrok. Het is iets wat ik mezelf nooit kan vergeten. Aquila is gelukkig bij zijn vader in Portugal en komt vroeg of…

Het is twaalf februari. Buiten lijkt er een storm op te steken. Ik kijk uit het keukenraam met een warme kop zwarte koffie in mijn handen. Ik zie de buurvrouw haar afgrijselijke teckel uitlaten. Ook nu blaft het verrekte beest naar alles wat beweegt of waarvan hij dénkt dat het beweegt. Pookie heet het kreng. Nou, Pookie is een beetje paranoïde, als…

Ik schrik op als mama mijn kamer binnenloopt en met een klap de deur dichtsmijt. Ze kijkt me aan, zet haar handen op haar heupen en zucht diep. “Lizzie, wat moet ik met je?” vraagt ze me. Ik haal mijn schouders op. “’k Weet ’t niet, mam?” antwoord ik. “Ik heb net je leraar aan de lijn gehad. Je zal het dit jaar niet halen.” Ik schrik . . . omdat het…

Als ik naar je kijk Zie ik mezelf Ik kijk in een spiegel Mijn gevoelens Mijn warmte Jij bent het Individu Maar eigenlijk niet Want jij bent mij En ik ben jou En dat maakt ons bijzonder Apart Maar ook samen…

Eindeloos verzonken in de diepte van jouw ogen Eindeloos verliefd maar toch zeer overwogen leef ik, Eindeloos golvend in de tijden die gaan komen met jou verder naar het leven van mijn eindeloze dromen…

Ik probeer dezelfde woorden te vinden om mee te praten, mee te doen Ik boots hun lach na maar die van mij lijkt altijd net te schel of net te zacht Het is alsof ik hier niet hoor Per ongeluk in het verkeerde leven gezet op de verkeerde plaats Ik lijk verdwaald De wereld die wel klopt moet zijn verstopt ik zie het tenminste niet Probeer…

altijd bezig met hun mond maar ik altijd met m'n handen geen moment stil bij hun maar altijd stilte bij mij ze zijn hier en dan weer daar maar ik altijd ergens anders ze rennen en vallen niet maar zelfs als ik stil sta struikel ik we verschillen in alles en toch zijn we gelijk…

de tijd tikt langzaam snel gelijk onrustig één seconde duurt een uur één uur duurt één seconde tempus est tempus…