Alle inzendingen over kokhalzen

Schreeuwen de meeuwen niet van wanhoop En is het ruisen van de branding Niet het kokhalzen der zee? Nee, ik ga niet met je mee. Ik blijf hier, waar ik aan land ging…

Onlangs zag ik je En panikeerde Begon te kokhalzen Moest overgeven Alles kwam uit Mijn lichaam En begon ik Al schokkend Te wenen Alles was ontregeld De herinneringen Onderdrukkend Toen je op het voetpad Onze wagen passeerde…

voor tactiek heb je geen tijd meer je woorden ruiken nu naar angstvalligheid de inkt verbleekt in een mistige poëzie het grimmige wat je had slaat over in kokhalzen je onstuimigheid zwijgt in alle talen of ben je soms een simulant aan de kantlijn…

net zoals schrijven dichten over de rand ik besta dus geef ik mij over verhaal halen halszaken, kokhalzen ik ledig mijn keelzak en geef u te vreten tevreden zakt u in een maag gevuld en u vraagt niet wie dit heeft opgehoest…

schrijven, dat is wat ik wil misschien wel over heksen of toverkollen, aardknollen en trollen, over bezemstelen vliegende schotels en kopjes zonder oor blauw gras en groene jongens inktappels in een mand blauwe tanden van de wolf die kwijlend mekkerende geiten bestempelt tot avondmaal zeven kippen en een kokhalzende haan…

Is het zwart te diep Moet ik kokhalzen Braken Het zwart in je geest De angst ervoor Treft je hart het meest Doet je ontwijken vluchten kan je doen bezwijken angsten als individu en in de massa de diepte die in de samenleving zorgt voor beving voor gedachten die ons niet meester zijn we blijven aan de oppervlakte want in de angstige…

bliksemstralen en donderdagen wachten op de wind die onweer zal razen wanneer Thor hem vindt ‘t is tijd voor kale takken zwiepend langs de muur het splijten van spanten in de schrankende schuur knetterende ruzies in de zwaarbeladen lucht kokhalzende meeuwen holbewoners op de vlucht platgeslagen helmgras gezandstraalde brillenglazen…

Ze kokhalzen de ondode afscheidingen naar de wereld van zaadjes en nieuwe kiemen. Het meisje was allang afgestorven, maar ze baarde een vers nageboorte. En hij; het levende teren, lokt het ongedierte in zijn parmantig stinkende stronk. Ik ben mooi, raspt hij narcistisch.…

een veld van lichte donsveertjes openbaart schrijnende lentetragiek het bloederige woerdkarkas midden op het fietspad is niet te negeren mijn peeretende mond verkrampt mijn maag trekt samen kokhalzend vervolg ik mijn wandelroute rechtdoor naar huis waar het toilet uitkomst biedt uren later hoor ik luid gesnater zie helder op mijn netvlies…

bezweert de slang en zweept haar rubberen gewrichten op ze pruilt naar pa hij knipoogt naar de beul die het slagzwaard slijpt de Doper bij de kraag van zijn kameelharen mantel grijpt hem naar een stronk sleept als een spartelend offerlam hals op het hakblok hoofd op een zilveren schaal krijtwit met puilogen een haremslaaf draagt het kokhalzend…

Waar wildernis zich oneindig laat herhalen, mij kokhalzend opslokt, en ik gulzig verdwijn. Betreden wil ik, die eindigheid der dagen, het kloppend voelen, weten van de essentie. Martel mij barbaars, tot ik ruwheid kan dragen, murw getemd, tot de kern van existentie. Waar ik, dierlijk haast, het roepen heb gehoord.…

jouw verbale agressie Modderstromen van ziekelijke verwensingen schoonden de richels waarlangs zij omlaag gleden en nimmer ontsloot jij het dal der minnen steeds wachtend op de winter voor het excuus En als ik mijn witte duiven verliefd laat koeren schiet jij niets ontziend wilt in het rond om onherstelbaar gewond ter aarde te storten kokhalzend…

Als een wolf jankt de aarde zeeën vol met tranen dijken tonen geen weerstand tegen kolkende waterstromen er krioelt leven in de kern kokhalzend spuwt er angst als overbodig maagzuur Atlas kan de kracht niet aan legers dolen met de dood op zak en duiken onaantastbaar op het zicht oogt grijs en zwart alleen klinkt er nog zwak gekrijs…

zijn mijn woorden die onzinnige klanken in grootsheid trachten te bevangen het onweerstaanbare vast te leggen in strofes die gelegd worden zonder enige aandrang van poëzie of rijm het is de “ verrukking “ van het momentum dat als een plotselinge lik van je hond dat liefdevol het kwijl over je gezicht laat druipen en je het zonder kokhalzen…

Dat merkt hij niet, hijgend ploft hij kokhalzend op de bank Bagage van vrouwtje-lief verdwijnt, ze baalt van zijn stank. Mijn boodschappen zijn rond, dus ga ik een taverne binnen De zalige geur van lekkere koffie verzet mijn zinnen.…

Snel de trap op naar boven zette ik kokhalzend, wilt u wel geloven, op balkon in een oud teiltje met bleek mijn schoen een dag en een nacht te week Ik heb weer eens mijn lesje geleerd alert blijven, anders gaat het verkeerd, ontwijken, opzij gaan, er overheen stappen in plaats van er achteloos in te trappen…

Kokhalzend giet ze benzine over hem, ketst een vonk naar hem. Hij verteert snel, de blazen knappen. De as strooit zij over het koren uit.…

Over de uitgestrektheid van de Stille Zuidzee Voeren noordoostelijke winden ze mee Tuimelend op eindelose waterwoestijnen Golven die huizenhoog deinen Almaar opstuwende wanden Onaflatend spuwend tegen de stranden Maken luid brullend hun landing Waarna ze stukbreken in de branding Het lijken wel kokhalzende kaken Die monsterlijke kruinen…

waar ik bijna altijd zit later…weggekropen in de schoot van de juf haar hand aaiend over mijn bibberig hoofd d’r terlenka-vest met knoopjes ruikt vies muf oh… ik heb nog nooit zó vast in de Sint geloofd Over het schoolbord trappetje ligt een laken met op elke tree allemaal fijne mooie dingen de spanning… die doet me bijna braken en kokhalzend…

Kokhalzen. Tussen kale struiken zie ik de sloppen met hun daken van golfplaten. We doen ons best, we zijn toegewijd en toch loop ik binnensmonds te vloeken om wat ik niet deed, om wat ik morgen niet zal doen. Ze staren en drommen rondom ons, zonder papieren, zonder ik. Hun lege blik kan ik niet lezen.…

Het geurmengsel van zweet met een geur die vaag deed denken aan het parfum dat haar moeder vroeger gebruikte deed haar moeite doen niet te kokhalzen. Vlug betaalde ze. De kleedhokjes stonden aan de rand van de ligweide, vlak naast het grote zwembad. Overal gillende kinderen. Ze ging liggen in het gras.…

'Moneer is effe pissen', leg ik hem behulpzaam uit waarna een vrouw met begrafenislila haar aan een naastgelegen tafeltje spontaan begint te kokhalzen. Dan begint Jansens mobieltje, dat op tafel ligt, te tetteren. Een deuntje uit de opera 'de bedroefde hond'. Snel neem ik hem op. ’Met Jansen’, brom ik Jansens stem imiterend.…

Toch herkende ze de dertiende fee niet die ooit straalbezopen, kokhalzend over haar wieg boog. Duizelend liep ze naar de wenteltrap maar het slaapgif, de vloek sloop in haar aders. Haar benen wouden niet meer. Ze zakte als een pudding ineen.…

Het ruikt almaar heerlijker en mijn kokhalzen neemt af en meet zich een afwachthouding aan. Geproefd heb ik nog niet maar besluit die vrijwilligheid door te schuiven naar mijn vriendin die binnen een uurtje thuiskomt. Niet erg tactvol, ik weet het, maar in zulke zaken speel ik op zeker. Ik heb nogal een gevoelige maag, weet je!…