Alle inzendingen over reflectief

In de reinigende stroom in palm van seizoenen heb ik de mens in mij afgestroopt, leek het bijzonder om niets te hebben of te willen en alleen met de liefde onder een onbedorven hemel te staan, een zon die zich een ongerepte weg baant naar de essentie van het bestaan, het zwijgen betaald met een allerstilste klank als blote schaduw…

Steeds vaker kijk ik op mijn leven terug En ben dan helemaal niet ontevreden Met wat de jaren brachten tot op heden En wat ik nu doe, ouder, minder vlug Ik dicht, dit maakt mijn dagen stukken lichter: Hier heb ik het gebracht tot zondagsdichter!…

Dus ben je in dubio, beheerst jou een veelkoppig vraagteken. Moet je dit wel of niet doen? Aangrijpen of afzien? Moedig of laf zijn? Zin hebben of wegkijken? Zit daar niets tussenin? 'Doen én laten' oppert Herzberg. Klinkt als een capitulatie. 'Laat toch zitten', poogt de psycholoog, zo voorkom je narigheid.' Twee-in-een-gezichten…

‘speculis sine imaginibus’ Spiegels zonder beelden verdeelden de gemoederen over verschillende kamers, waardoor niks van waarde werkelijk beklijven wilde. De Vijver van Lacuna waaruit zij alsnog dronken; de jongen in wie zij hun ik herkennen konden onder ’t kroos dat zij al vingerwijzend oplosten met spreuken, met borstklopperij…

op mijn zoektocht naar de geschikte metaforen kwam niks bruikbaars uit de toren van boeken of het web naar voren geen god is voldoende op zijn hielen gezeten of beknellende monsters die intens genoeg waren als vergelijkingsmateriaal reflectief bekijkend zal ik zelf rakere beschrijvingen meer diepte aan personages en gruwelen moeten…

Voorbij een grens van progressiviteit, een dramatische stap naar dogmatisch conservatisme, ver van de beoogde creativiteit en van een reflectief denken, z'n bewustzijn verloopt dan instinctief, waarbij hij z'n verantwoordelijkheid ontloopt.…

de bewuste brieven die ik opnieuw bekijk vertekenen geheel mijn kijk op het lijk soms gewoon vies vaak recherchetechnisch af en toe sofisch een deel defensief nu lees ik de brieven door ogen die zijn verrijkt berekenend en deels met bevooroordeelde kijk soms gewoon diep vaak swingend poëtisch af en toe fobisch een deel reflectief…

om wrekende wrevelredenen van verloren liefdes in de menselijkste uitingsvormen in beschamend retorische perspectieven bolstaande zelfspot en genenleed in volmondig besef van godengekwezel lijdzame genegenheidszucht op goed gelegenheidsgeluk op trans-atomische gronden onder ‘n gekmakende maan [die dus niet gesluierd was] reflectief…

Hoe meditatief en reflectief het is om heerlijk vrij te ervaren in jou waar ik mijn batterijen kan opladen Telkens weer is het een prettige omgeving in eenvoud, waarheid en natuurlijkheid waar ik mijn gading vind voor een of ander creativiteit en inspiratie.…

Niet alleen klein en fijn, maar ook helder en schoon zij zijn, steeds weer is het heerlijk proeven van deze geneugten waarbij onverwacht en plotseling ook meegenieten van hun kracht en pracht Hoe meditatief en reflectief het allemaal is, het is tijd om te gaan als de nacht dichterbij komt.…