Alle inzendingen over tuinbank

Onder de ceder voor mijn huis staat een tuinbank -- voor ontmoetingen.…

Een kale tuinbank bergt de stervende herfst op in een winters huis.…

er stond eens een man in Tervuren uren naar een tuinbank te turen. zij was zo mooi (erop lag een lichtekooi), dat z'er schande van spraken, z'n buren.…

In de schemer buiten op een tuinbank gezeten van de geluidloze vlucht van de vleermuis omgeven werkt het gestage knagen van het geweten ons méér op de zenuwen dan binnen op de bank gelegen met de televisie aan - vandaar dat in zo weinig tuinen banken staan ------------------------------------------ uit: 'Het lot van de Eenhoorn…

Ik weifel bij de tuinbank die ‘t geheim van diepe stonden weet… Was dit wellicht mijn laatste lied van eigen lief en eigen leed?……

Ik kwam thuis, het was een uur of acht en zeldzaam zacht voor de tijd van het jaar, de tuinbank stond klaar onder de appelboom ik ging zitten en ik zat te kijken hoe de buurman in zijn tuin nog aan het spitten was, de nacht kwam uit de aarde een blauwer wordend licht hing in de appelboom toen werd het langzaam weer te mooi om waar te…

Al met drie famkes op de tuinbank en nu arriveren drie jonkjes. Er mag er één blijven, beslis ik, en dat is Willem. Omdat Willem het minst vaak komt en omdat Willem één van die onopvallende kinderen is, die ik altijd een beetje voortrek, uit schuldgevoel omdat ik eigenlijk, nou ja, leukere kinderen leuker vind. Niet dat Willem niet leuk is.…

Ze voelt zich thuis waar ze nu is, gezeten op de tuinbank met een tasje koffie. De dag kwam uit de aarde. Een blauwe lucht gevuld met gele zonnestralen hangt nu over het weiland. Dromen van de nacht verdwijnen, geuren van het wakker wordend land, pas gebusseld hooi.…

Ik kwam thuis, het was zacht voor de tijd, tuinbank klaar onder de appelboom, buurman spitte, nacht kroop uit de aarde, blauw licht hing in takken, zoet en waard. Dingen van de dag verdwenen traag, geur van hooi vulde de lucht, zo vaag, speelgoed lag in het gras, nat van dauw, kinderen lachten in bad, ver en nauw.…

Mevrouw Deluw ging naast haar dochter op de tuinbank zitten, de heer Bruis vond er een stoel. 'Wij komen hier wat bij je zitten, Mina. Wat lees je daar weer, kind? vast weer Engels?' `Och neen, mama! 't is maar zo'n boek; ik wist zo gauw niet wat ik mee zou nemen; ik zag dit liggen. Is Jantje weer zoet?…

.' Jansje en de heer Bruis, het slingerende paadje volgende kwamen op dit ogenblik aan de waterkant en werkelijk zat daar, onder een klein treurcypresje, op een smal gazonnetje, de oudste dochter van zijn vriend Deluw, op een groene tuinbank, met handschoentjes aan, een boek in de hand en een hondje aan haar voeten `Buitentje te spelen', zich…