Alle inzendingen over van rompuy

Van Rompuy blijkt Frankrijks kandidaat als voorzitter voor de EU-raad. Men wenst garanties voor ordonnanties in een 5-7-5-haikù-maat !…

De Chinezen spreken over "Rompuy" en vergeten de "van".…

Niet Tony Blair, niet Jan Peter Balkenende, maar de Belgische premier Herman Van Rompuy is topfavoriet om de eerste president van de Europese Unie te worden.…

Politici regeren onze wereld. De instincten van grote apen, regeren ons bestaan. Mensen, leid dichters naar de macht. Zij beseffen dat ook zij apen zijn, maar weten aan dat feit voorbij te gaan. Dichters zijn dienaren van de vrede. Dichters vertalen angst in heldenmoed. Dichters zijn ware populisten. Zij verlichten uw alledaagse zorgen.…

Heeft Mark gezegd wat Herman heeft verteld? Hoe kunnen we dat ooit nog achterhalen En bovendien wie zal daar nog om malen Waarschijnlijk wilde hij meer wisselgeld Al riep hij dan iets stoms in ‘t heetst der strijd Toch wil hij voor geen geld die Euro kwijt…

Bladerend door La Libre Belgique schrok ik toch even een ogenblik. 'k Stond oog in oog met een haikùloog : hij wenkte mij voor een biertje met pit…

De Euro-top is eindelijk akkoord Men sloot een budget-deal voor zeven jaren En elke lidstaat spint daarbij veel garen Tenminste, als je al die leiders hoort Maar als nu het totaalbedrag gaat dalen Hoe kan dan elk land meer gaan binnenhalen?…

Niets is, dat niet goddelijk is.…

Een dichter zei: de mens is zotter dan de dieren, en hij bewijst het ook op velerlei manieren.…

als ik je delf uit de verzonken dam vertel ik over rauwe ijskoude plakken klei en warme gebakken stenen uit je huid pers ik de eeuwen die wij dragen wanneer ik je omsluit mijn hitte in je borst ontbrandt versmelten we binnen mijn gewelven zal ik je baren onze vlammen smoren tot we nagloeien…

De pot met zomerzoenen trekken we open, zegt ze. Op het kleine etiket staat een wild geplukt boeket. Ze pakt een borrelglaasje op een donkergroene voet, het randje gedoopt in suiker en een kersje, gekonfijt. Vuurrood. Ze schenkt de ronde vruchten voorzichtig in, zonder knoeien, serveert ze op een houten plankje, naast een licht gezouten…

Op de straten van New York schreeuw ik Taxi! Grijp ik je bij het geel wit geel kus ik je blauw neem je in mijn jazzcafé streel ik je rood de wereld draait half een kwartslag mee dansen we in het zwart de longen uit ons lijf kleur ik je nacht naar het wit hand op Taxi! We lopen het laatste stukje…

komt niet schrijdend, maar vliegt achterstevoren mijn geweten binnen tussen de zwarte spijlen door tot het stilstaat in een vierkant loop ik van tafel weer naar bed betast de wanden door mijn mist lees ik de volgekalkte muren weeg van vleugels het gewicht was ik verdwaald— of gezwicht voor het fladderen van mijn zinnen?…

Tuimelkruid rolt over zand, het ruisen nestelt zich in schelpen. Zij proeft zijn stem in het beslagen glas op het overvolle terras. Nooit schreeuwt hij— ijskoud en recht door zee ontvouwt hij zijn smaak. Bitterzoet, met het zuurtje van limoen likt ze het zout van haar hand. Zijn timbre woont in drijfhout, de kalme cadans…

De banaliteit van een bouquetreeks niet overstijgend, acht ik de kans op een bundel zeer klein… want aan hysterische liefdesaffaires waag ik me niet. Liever een knipoog. Toch valt onder deze herfstbomen de ene liefdesletter na de andere voor mijn voeten. De bundel is klaar. Wolk eau de Paris erover, goud op snee. Die halsstarrige…

Bloed druppelt op mijn weefgetouw. Door mijn hevelraam zie ik ze staan, Cupido’s jagers in het bos, leunend tegen bomen. Maar ik druk mijn gerafelde touwen verbeten tegen de aanslag, vechtend tegen mijn gedachten aan de man die ik zo liefheb. Ik verdring ze, de beelden in mijn hoofd. De nacht is het ergste. Trekkend aan de weefhaak, mijn vingertoppen…

Kippenvel raakt haar naakte muur als zij de kale uren schudt uit haar veren. De haan kraait. In doodlopende dagen pikt zij de spaanders uit de achterdeur fladderend tegen de klink, vol met vragen.   Haar poten verschuiven de hendel. Zoekend naar het juiste toerental, krast zij de naald, dan start haar snavel opnieuw, opnieuw, zij hoort…

Je verweerde rugzak schuurt de zandplaat— als je schrikt van mijn kou spat ik in je gezicht met de rug van je hand veeg je me af van je wang, volg je mijn watergeul langs het aangespoelde hout. Verstild vangt je oog het briesend rund dampend in het schuim, voorbij geramde palen. Als de verdwaalde kudde kalmeert, de zwarte flanken…

Op mijn tenen raak ik de bodem van mijn Rijn   met de tong op het water   draaien dikke aken om elkaar waar   elke druppel grijpt naar elke druppel   om containers te blijven leveren.   in ’t kielzog hap ik naar lucht   bontgebeukt   tussen rompen.   –   Ik hoor mijn botten kraken.…

Bliksemschichten lichten ogen. De kalme dauw graaft zich in tot de storm zich nestelt in de geur van gebroken takken. Bladerend gesteente en vuile plassen grijpen naar de stokkende adem. Donderslagen gooien haar wereld op de kop, splijten de platgetreden deurmat boven de ingeklonken vloer. Fronsende dijken buigen voor de laagste vergulde…

wakker worden is geen probleem, Als je pen voldoende nat is en het schilderij zichzelf schetst. Slapen gaan is geen probleem, Als je voldaan terug kan keren en wederom een oorlog hebt gewonnen Alleen daar tussenin, Lui-, of verliefdheid? Kies maar, en ik ontken het.…

Het woord alsof draait om haar as alsof de of niet weet wat ze weegt als ze wikt kent de klei geen schijnende bomen boetseren handen dan alsof…

Zeg ben jij niet de vrouw van man van kind van zus of broer van die of die vertel eens wie ben je wie buiten elke andere categorie dat opgelegde rollenpatroon doet pijn want er is niemand die je echt kent als jij jezelf niet kunt zijn…

Schoonheid ademt grootsheid En smeekt mijn blik weg Van velden leeg en wijd Totdat ik in amen kijk De stilte spant zich als een boog Een zucht snijdt als zonde Door deze holle monoloog Een trein, een dag, een wonder…

Langs het puntdraad van mijn verleden staar jij zwijgend. Kalmte daalt neer, als ochtenddauw in mijn tuin. Vingers glijden over gerijpt groen, vormen druppels van smaragd, smelten - in een gulden straal, blijven hangen tussen regels van een stil verhaal. De echo van een kauw splijt elke herinnering. In mijn spiegelbeeld zie ik…

Nerveuze vegen over een doorleefd schort. De geur van kruidnagel; Kruitdampen stijgen op uit rode kool. Haar gedachte krult, terwijl mijn lichaam deinst. Mijn ogen prikken. 'k lust geen rode kool. Stil jij! Smakalak étan!…

zie ik mijn grond — Droogte heeft bezit genomen. De lucht paars. Kruid buigt,
 het hoofd omlaag. Trillingen passeren de tijd, als verloren gewaanden. Rimpels zinderen in het stof. Spiegel, muze:
 Smijt wijsheid voor uw voeten. Vertrap de logica -
 Onzin zal u voeden. Ruggengraat klampt zich - nonchalant gebogen,
 om onwrikbare…

De nacht staat. In de rij, rug aan rug gebogen. Zandkorrels trillen, schreeuwen het uit waar hitte golft. Smeulende droomresten; gekromde spijkers gloeien na in de schachten van mijn dag. Langs de loopgraaf plant ik mijn stok, de doorweekte sloop, geknoopt. Met rechte rug til ik mijn hoofd. Overgave bouwt op de kracht van…

Tussen te veel dood en te weinig leven. Verstild wachtend om te worden opgetild. Een zwart-wit drama vergeeld door de tand des tijds. Als kruimels weggeveegd voorbij de pagina’s van een beduimeld schoolboek. Scroll scroll scroll die boot. Drifting down the stream.…

Men neme een paal, het wiel van een heekrif, en een bos verse twijgen om van een ladder nog maar te zwijgen nestdrager bouten en moeren niet te vergeten een technisch oog bij elke sport die ik betreed klim ik trager en trager omhoog terwijl de wind om mijn oren fluit, kleppert een rode bek mij in de nek ‘Schiet es op — kom…