Alle inzendingen over verloren gevoel,

Jouw ogen lachen licht in verloren gevoel op weg naar morgen…

ik praat van jou al zeg ik dode woorden en zoek in schimmen van verboden lijven restanten van liefde die mij ooit toebehoorden ik tracht dan verstarde gedachten over verloren gevoel, doorheen wel duizend nachten, in teder maanlicht te verzachten…

Het zijn niet onze omstandigheden in verleden of heden verdriet en pijn die ons verloren gevoel bepalen ik denk dat de vervreemding van ons zelf de tol opeist die we zelf steeds betalen daarom moeten we vastbesloten zijn om ons nog meer aan elkaar te binden onophoudelijk blijven zoeken in blijheid wederkerig steeds ontdekken bevestigen…

Ik rouw om jou, om dat wat we niet meer hebben, om het beschadigde vertrouwen, om de liefde…het verloren gevoel en de verloren dromen, Ik rouw om jou…..…

Ik werd vanmorgen wakker kon nauwelijks m'n bed uit komen strompelde de trap af ik zag haar afgelopen nacht sinds lange tijd weer in mijn dromen Ik verviel in die tijd met haar dat leven, die vijf en een half jaar met elkaar gedeeld Een verloren gevoel als een film heb ik de beelden in terugverlangende gedachten afgespeeld Ik greep…

Hoe Kom ik hier Uit Alles Zo Onwerkelijk Niets Lijkt op Wat het is Zo Onwerkelijk Ik kom Er Even Niet uit Alles Voelt Zo ver weg Weg Van mij Verwijderd Van mijn Innerlijke Wereld…

Nog steeds alleen net zo verloren.…

Ik voel me speelbal van stromen in massa slingerend van golf tot golf kolken langs kliffen vloeiend vanaf strand tot verre horizon hier stijgerend als vurig paard. Dan weer blinkende vlakte weerschijnend zon en kusten dragend verre verbinding tussen hemel en aarde. Als een speelbal gedreven in stromende massa's geen drijfveer kennend…

Senryu Gevoel verstikt mij ik ben mijzelf verloren op weg hier naartoe…

Ik weet waar je bent en ik weet dat je me kunt horen en toch heb ik het gevoel dat ik je heb verloren. Ik ben zo verdrietig. Ik heb zoveel spijt. Ik heb je verloren, maar ik ben je niet kwijt!…

Troostend warm maar vriezende pijn Gevoel breekt in oneindige stukken en gaat ervandoor. De uitweg gesloten, pijn opgesloten Mijn gevoel is verloren, weggelopen, verdwaald. De ramen van mijn ziel laten leegte zien. Mijn leven verscheurd. Mijn gevoel verloren. Mijn zijden draadje doorgesneden. Dood.…

Huilen Zonder tranen Pijn Zonder gevoel Schreeuwen Zonder woorden Streven Zonder doel Ik Zonder mezelf Verloor Zonder verliezen…

klieven met de bijl het respect raakt hier wel echt verloren en dat is toch beneden alle… peil!…

Ik voel mij los van de aarde verloren in de werkelijkheid een gevoel van onschatbare waarde van de vergane dagen totaal geen spijt Ik luister naar muziek met anderen oren en verdwaal in mijn gedichten ik ben totaal verloren ben jij diegene die mij kan verlichten?…

Het gevoel van mezelf Ben ik kwijt - 'k Heb het Allang verloren - Alleen de schaduw Van een vreemde nog Een leeg, gevoelloos Silhouet van hem Die ooit ik was…

Een klein stukje land waar het veilig is Na een avond Halloween besef je wat dollen is En wat de werkelijkheid is wat hier geschreven staat Daar laat ik veel Halloween achter maar ook van heel veel waarde Ik hoef geen wedstrijd te winnen geen gat te overspringen mezelf hoef ik niet te bewijzen En daarom zeg ik genoeg geouwehoer in niemandsland…

Als alles verloren is, alles voorbij alles waar je voor vocht, doelloos gebleken, je er bij ligt, alsof het leven uit je is geknepen, hebben wij het gevoel de verliezer te zijn. Alles is verloren, alles is voorbij, alles lijkt doelloos gebleken want het gevecht is gewonnen door de ander.…

Herwonnen gevoel door verloren momenten veranderen mij kameleon zijn steeds weer van kleur verschieten ben ik voorlopig morgen daagt mij uit worden wat ik nog niet was hoop voor de toekomst…

Verloren tussen woorden dwaal ik als zilverwezen door het diepe donker van de nacht op zoek naar dromen in de hersenspinsels van jouw gevoel reis ik oneindig streel ik de verloren stemmen van gedachten met liefde in mijn hart voorbij de tijd van klokslag twaalf zal ik wachten op een teken van bestaan…

Het gevoel zo dood, zo verloren, zonder ziel... Het gevoel zo intens, zo warm, toen ik voor hém viel. Het gevoel zo verward, zo complex, toen ik blééf proberen. Het gevoel zo dom, zo gebruikt, blíjf maar negeren! Het gevoel zo vrij, zo blij, na deze laatste schrede.…

Hier woonde ik, uur gewaar noch dag, verloren in diep droomprieel – tot ik veel vreemde steden zag, en nam van ‘t grote leed mijn deel. Ik weifel bij de tuinbank die ‘t geheim van diepe stonden weet… Was dit wellicht mijn laatste lied van eigen lief en eigen leed?……

Gelijk Gij niet gezegd hebt, toen Ge zocht mijn ziel, verloren schaap, in bitter lijden - een lijden met U groeiend door de tijden, en dat zich, slinger-rank van doornen, vlocht rondom uw huivre leden, tot het mocht als dolken-kroon u door de slapen snijden: ‘genoeg! ik deed genoeg u te bevrijden!’…

Hij heeft gevochten en verloren, zoals zovelen is hem alles ontnomen. Ik kende hem niet goed genoeg, maar ik ken het gevoel. Zij heeft gevloekt en gebeden, zoals zovelen heeft zij geleden. Ik ken haar oppervlakkig, maar ik ken het gevoel. Zij hebben geholpen en zijn gevlucht, zoals anderen bewaren ze afstand.…

het raam treedt terug en laat zijn gezichtsveld achter schutting van verborgen niet geplukte dagen het gevoel van verloren hebben ik zal achterblijven in niet gewonnen lichtresten zelf zag ik de herinneringen in het venster…

Ondanks de TOMTOM, zoek ik me verloren, ondanks de route beschrijving rijd ik fout, de uitgestippelde route uit het hoofd geleerd, heeft zich in mijn kop omgekeerd. En wat ik ook doe, of wat ik ook nalaat, ik ben de weg kwijt, vandaar dat ik het blad maar omsla!…

Ik zie een prachtig gedekte tafel en krijg de neiging om alles omver te werpen Stilletjes trek ik mijn schoenen uit en klim op tafel, mijn rok omhoog Zachtjes tik ik met mijn tenen tegen het eerste glas het rinkelt zacht, en dan ga ik los Met elegantie wip ik ze eraf en dan krijg ik het te pakken ik schop ze eraf als een voetbal maar met gevoel…

Tranen rolden vanmorgen: “Stel dat het Uw kinderen zijn.” Ja, stel dat het mijn kinderen zijn. Grote bruine ogen, die verbaasd de wereld in zien. In wat voor wereld worden ze geboren, heen en weer gesmeten. Hen wordt niets gevraagd. Beslissingen van mensen zonder honger. Gierig om elk stukje brood. Vondel beschreef het al: “Wat kan de…

Gevoel zoveel mogelijk weggestopt, vooral niet teveel nadenken over het gemis, identiteit langzaam verloren. Maar jij vond haar en liet eerst haar tranen vrij, en daarna de vrouw die zij altijd al was.…

hoe langer ik in de spiegel kijk valt het me steeds meer op dat je me toelacht het overtuigende gevoel dat warmte schept geeft mij 'n andere kijk dan ik voor ogen heb gehad totdat ik hervond wat ik eerder verloor *…

soms breekt stilte scherven uit de tijd kartelen de randen gevoelig tot onenigheid in samen lijmen blijft het schrijnen waar is stilte wie geef jij verloren tijd…