Alle inzendingen over westhoek

hart ogen waarin de woorden naar de lippen groeien, voeten vastgelopen in de waanzin-klei en altijd altijd weer klapwiekend papavers als vlinders op steeltjes de koperen nachtegaal, klokslag acht de dood die als modder zuigt aan onze trage stappen -------------------------------------------------------------- Het gaat over De Westhoek…

winterstormen ten hemel het wad stuiptrekt in gekromde stromingen het schuim kapseist ongenadig van einder tot einder onder een wolk van meeuwen verwaaien duinen in werveling van winden zwaar kreunt de zee in huivering van nachtkou diep donker spiegelend in deinend water foto Friese wad bij de Westhoek…

Westhoek, vergeten land Waar de poëten wonen Samen met hun demonen Stikkend in ‘t Vlaamse zand Stemmen als Brussels kant Dichten op zachte tonen Zingen van doornenkronen Ieder kruis jankt er en brandt De Leie is een Eufraat Een Tigris stroomt er niet De Hof kent men van horen En zeggen, niet van zien Daar waar het godslam blaat En…

de slagvelden in de westhoek. de tuinen in de wijde omgeving van tjernobyl, de kerkhofgraven in de concentratiekampen van breendonk tot buchenwald. bloed en drek kan je onder schoffelen. leed blijft eeuwig invreten. verdriet verstikt de hoop dat liefde ooit nog wonderen kan doen.…

Mijn ogen verkennen de Westhoek met de angst om mijn vader in elk beetje rood. ----------------------------- uit: 'Amplitudes', 1992.…

een avond in het licht van sterren wijde hemel, zon op ongerepte wad kokkelgeuren, vogels in liefdesvlucht onstuimige wolken in spiritvonkende ontmoeting de wind speelt met onze haren jouw ogen koesterende zonnen warme kleurenpracht omkleedt onze liefde wij in het diepste samen met de natuur in de voetstappen van deze zomer…

De nagalm in de westhoek als je een oor op een grafsteen legt. Het lijkt nieuws uit een vergeelde krant. Kruitdamp glipte door de fijnste spleet En wij, dappere Belgen… Rillen met stompe vuisten in het zand “Waar is de overkant?” Jagers klieven de hoge, blauwe stilte. Lichtjaren later, nu we schijnbaar bedaren.…

Tussen stille duin blijft het laatste licht hangen wind zonder haast In de Westhoek, waar duinen zich in trage golven openen, voel ik hoe het prille licht mijn huid aftast, alsof het wil begrijpen wat in mij stil wordt wanneer het landschap niets van mij verlangt.…

Avond over riet een zang verdwijnt in de wind duinen ademen Onder een bleke lucht, waar vogels zich verliezen boven het gras, luister ik naar geluiden die niet haasten maar langzaam verdwijnen in de open ruimte tussen hemel en aarde. Langs de stille duinen, waar helmgras buigt in ademende wind voel ik hoe de drukte in mij zachter wordt…