inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 38.980):

terwijl ik gazonzaad strooi

en als we dood zijn
groeit er gras op onze buik!
hoorde ik als kind zingend brullen,
door lallende ,dronken
carnavalvierders in mijn geboortedorp
in de toen nog,
rotsvast gelovende kempen.

nu bedekt gras alles.
de slagvelden in de westhoek.
de tuinen in de wijde omgeving van tjernobyl,
de kerkhofgraven in de concentratiekampen van
breendonk tot buchenwald.

bloed en drek
kan je onder schoffelen.
leed blijft eeuwig invreten.
verdriet verstikt de hoop
dat liefde ooit nog wonderen kan doen.


Zie ook: http://zonnehart2008.skynetblogs.be/

Schrijver: joz. le bruyn, 24 Mar. 2011


Geplaatst in de categorie: filosofie

4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 121

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)