inloggen
dichtwoordenboek

tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 3554):

Een veld vol papavers

Hoe hij zich ingroef.
Hoe hij dan lag te luisteren
tot de zon de nevel doorboorde
met licht.

Hoe het dan spatte
uit duizend geweren,
hoe de vogels verbloedden
in het klaprozenrood.

Papavers. Een veld vol papavers.
Zoveel schrijnende wonden.
Zoveel gloeiende ogen.
Zoveel aarde ontwricht.

Nooit sprak mijn vader van dood.
Jaren later werd hij begraven
met de schreeuw in zijn keel
die zijn leven zozeer had verkort.

Papavers. Zoveel papavers.
Mijn ogen verkennen de Westhoek
met de angst om mijn vader
in elk beetje rood.

----------------------------
uit: 'Amplitudes', 1992.

Schrijver: Iris Van de Casteele
Inzender: gdg, 9 Aug. 2011


Geplaatst in de categorie: landschap

3.7 met 7 stemmen 3.400

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Iris
Datum:28 Aug. 2012
Bericht:Hartelijk dank, beste George, voor de opbeurende woorden betreffende dit gedicht. Ik heb ze pas vandaag zien staan omdat iemand mij daaromtrent een bericht schreef.

Naam:George
Datum: 9 Aug. 2011
Bericht:Gevoel, schoonheid, kleur, angst, verlangen, verdriet. Het zit er allemaal in. Gelukkig dat er zulke gedichten zijn.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)