Alle inzendingen over wielrennen, strijd

Driehonderdvijftig meter voor de finish breekt hij met de logica van het peloton — niet op kracht alleen, maar op een geheugen in de benen dat teruggaat naar het slijk, het veld, de kou waar dit soort waanzin wordt gesmeed. Pogacar valt stil als een motor zonder vonk. Achter hem de sprinters — hongerig, te laat, rekenend op benen die nooit…

Ik vind combine en coalitie een essentieel en waardig onderdeel van wielrennen.…

Als gevolg van talrijke dopingaffaires bij het wielrennen wordt het gezegde 'als je wint heb je vrienden' in de volksmond vaak vertaald in 'als je wint heb je gebruikt'.…

Ik denk aan wielrennen.…

Zondagochtend, heel vroeg. Niet echt een tijd om in je stamkroeg te zitten. Überhaupt geen tijd om waar dan ook te zitten. Liggen zou beter zijn. Waar dan ook. Maar kroegbaas heeft mijn hulp ingeroepen. De laatste tijd krijgt hij op zondag wielrenners in zijn kroeg. Een man of veertig. Dat kan kroegbaas niet alleen af. Hij heeft mazzel. Ik moet tegenwoordig…

Het tegenkomen bij het koersen men merkt het nauwelijks naar beneden naar boven is een trager verhaal. En dan zo'n vraag of het een ietsje meer mag zijn het vleeslapje ziet er zo volmaakt uit zo zonde om het nog te versnijden. Het schikt zich graag naar uw smaak naar de texturen van uw tong en de geuren zij benevelen het brein en gaan verloren…

Als wielrijder reed hij snelle tijden, Door steeds maar op zijn hardst te rijden. Door steeds de race te winnen, Kwam hij als eerste binnen, Door nummer twee af te snijden. Maar ben je te benijden, Als je enkel hard kunt rijden ?…

de renners vliegen met adrenaline de kasseien over ’t is een hondenstiel, ganse dag kromgebogen aan oortjes liggen de Amstel Gold Race, valt dit jaar op paaszondag - geen zacht gekookt ei…

Nu de bom Gebarsten lijkt - Het peloton door Epo en ander spul Aan gort gereden - Lijkt het er op Dat de waaier vanaf nu Behoort tot het verleden --------------------------- inspiratie: Rabo-bank trekt zich terug uit de wereld van het professionele wielrennen door de vele dopingschandalen.…

Iets met nieuw wielrennen... Wisseling van decor... Iets met de rekening... Met terugbetaald... Elke rit weer worden Cyclotouristische Kreten als deze Als mantra's herhaald Wat de bedoeling is? Dat 't gemeengoed wordt? Laat me niet lachen, zeg! Heeft toch geen zin!…

Er staat voor vandaag een vlakke rit op het programma maar saai zal het zeker niet worden aldus Herbert drs. Ducrot is het roerend met hem eens dit is geen wedstrijd voor linkmichels en luileballen voor prutsers en pretrijders voor flapdrollen en flierefluiters neen bloed zweet en tranen zullen het asfalt bevlekken in deze helse rit en…

Zo kom ik je tegen, Fietspadgebruiker - Helm gevuld met Leegte, donkere Glazen die de persoon Verbergen die je bent, Blik op oneindig, Het asfalt opeisend Zonder bel, maar met Dwingende lichaamstaal En af en toe een schreeuw Want jij, ja jij, voelt je De wielrenner van de eeuw…

De zuurverdiende bergtrui van Voeckler Die hij bevechten zal op dood en leven Is hem zo graag gegund en graag gegeven Maar tot Parijs toe is een brug te ver Vertederend vergeefs kan heroïek zijn En zo moet ware wielerromantiek zijn…

Maar daardoor is 's mensen wezen ook strijd, Want 't voorwerp van zijn arbeid is natuur, En haar vermeestert slechts het sterkste vuur, Dus: strijd van allen zonder onderscheid.…

En van die levenden geweld'ge dood, Door strijd, van die doden het doden boet.…

En in bittre strijd Om de aarde vechten voor hunne arbeid. Over de ganse aard maken de naties Hun bonden, hun wereldorganisaties, Voor de gezaamlijke wereldarbeid, Maar die reusachtige bonden van naties, In hun vijandige organisaties, Drijft de arbeid tot nog hogere strijd.…

O overal is de goudene strijd Ontstaan uit de arbeid, sinds eeuwigheid.…

door het storten van het bloed, en strijd, Gloeit dus ook ander licht op uit d' arbeid, Dat is het gouden licht der geestesarbeid, De geestesarbeid zelf, de gouden waarheid.…

De bloed'ge strijd om het bezit Is ook een strijd om machtigste geest, Het bezit van het goud, het wit, Zweept óp de geest het allermeest. En 't storten van het mensenbloed, En 't willen winnen in de gloed Van staal en vuur, die moorden, doet De geest stijgen in 't Al, de sterren tegemoet.…

Er wordt een strijd gestreden en in m'n ziel getreurd om dingen uit 't verleden wordt er een strijd gestreden om dingen nog van lang geleden wat er toen eens is gebeurd wordt nu een strijd gestreden en in m'n ziel getreurd…

er woedt iets binnen in mij...... en ik kan het niet omschrijven geen brand, geen storm,'t lijkt een vechtpartij en ik kan er maar geen vat op krijgen er knaagt iets binnen in mij...... en ik zou niet weten wat het uitricht ja, de gevolgen zet je niet even opzij en blijven ook niet onderbelicht er bonkt iets binnen in mij...... een heel…

In sneeuw lacht koel de trots vlak door mij. Mijn schoenen markeren de macht, om wie stiert later bevriest een tijd, gevierd te weten, indien egaal het ligt onder voeten van krak, rozige toeten even leeft mijn baar. Het enig verweer hoort naar haar door haar verlaten. Voor het regionalisme dienen aan zij die stilstaan omkijken naar…

stil 't is rustig op de wegen Gedachten vullen mijn hoofd flarden hoop, maar ook vrees wisselen elkaar af Voor me doemen plots de felverlichtte ramen op Binnen vecht een mens voor haar leven Ze heeft zoveel gegeven en mooie herinneringen komen naar boven, maar terwijl mijn ogen zich met tranen vullen besef ik toch ook, dat dit een strijd…

ga ik de volgende keer de strijd weer aan…

in de kilte van haar hart woedt het vuur van blinde haat als zij compleet verward tegenover haar belager staat in de stilte van haar schreeuw woedt de woede in haar lijf duurt een seconde wel een eeuw voelt haar lichaam koud en stijf in de kilte van de nacht woedt de onrust in haar geest zoekt zij innerlijke kracht voor haar strijd…

de strijd is losgebrand tussen het gevoel en het verstand van rust is nu geen sprake meer hiertegen heb ik geen verweer. een weg door diepe afgronden, die als ze praten konden hun inhoud zouden prijsgeven van dit bewogen leven.…

Mijn liefde voor jou, Een strijd tussen hart en geweten, Jouw liefde voor mij, Een strijd tussen hart en geweten?…

Maar waarom dan die gedachtes van een leven zonder haar Ik kan toch niet zonder je wat is dit toch raar Als ik je zie, dan weet ik schat je hoort aan mij zij Een strijd van gevoelens diep binnen in mij…

Toch kun je dit niet winnen, De strijd is te zwaar. Je weet nu diep van binnen Het einde is daar.…

Onder d'uitgeholde oever van een trage moddersloot, zat een waterrat te kluiven aan een stukje tarwebrood. Maar daarboven, in de weelde van een groene netelvracht, lag een oude, bonte kater op zijn eerste ochtendwacht. D'een nog onbewust van d'ander knabbelde aan zijn stukje brood. D'ander spiedde, bukte, en likte even aan zijn achterpoot…