Melkzuur en marmer

Driehonderdvijftig meter voor de finish
breekt hij met de logica van het peloton —
niet op kracht alleen, maar op een geheugen in de benen
dat teruggaat naar het slijk, het veld, de kou
waar dit soort waanzin wordt gesmeed.

Pogacar valt stil als een motor zonder vonk.
Achter hem de sprinters — hongerig, te laat,
rekenend op benen die nooit voor dít gebouwd zijn.
Voor hen: één man, alleen,
vechtend met zijn lijf
om nog niet, nog héél even niet,
te bezwijken.

Geen wind houdt hem tegen.
Geen stad haalt hem in.
Alleen het asfalt van de Rue de Rivoli
kijkt toe hoe een Nederlander
zijn eigen limiet herschrijft
op de drempel van het Louvre —

alsof lijden ook een vorm van kunst kan zijn,
alsof pijn, goed uitgevoerd,
recht heeft op een lijst.

Dan de streep.
Dan de val —
niet van genade, maar van iemand
die niets overhoudt
om nog rechtop te blijven.
Tegen het hek. In elkaar gevouwen.
Handen om een hoofd dat alles heeft gegeven.
Adem zoekend die er niet meer is.

Dit is geen overwinning.
Dit is een lichaam
dat zichzelf overleefde —
voor een paar tellen,
lang genoeg
om geschiedenis te worden.

wielrennen, strijd

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 36