Alle inzendingen over xenofoob, onderbuik

De xenofoob is in een tophumeurtje, hij zonde in zijn zwaar omheinde tuin en werd in deze zomer poepiebruin, hij heeft zowaar een Marokkanenkleurtje. Alleen de plaats niet waar zijn zwembroek zit, hij houdt zijn onderbuik angstvallig wit.…

Ik heb angst. Angst voor Nederdiets brabbelende CDA’ers met een Franse voornaam, voor stroop om de mond smerende penningmeesters van de dorpsharmonie, voor middeleeuws denkende, angstvoedende engerds die zich Europeaan noemen, naar verre oorden op vakantie gaan en juichen als kleurrijk Nederland scoort tegen Duitsland. Ik heb angst voor…

Een ongewone dag in ’t plaatsje Urk… Ineens zie ik wat jonge Suri’s staan Ik schrik nog meer, er komen Mocro’s aan! en plots ontwaar ik zelfs een Nederturk! Verstijfd van angst zie ik, als dat niet gaar is een Engelsman, verdomd als het niet waar is!…

't Is moeilijk om neutraal en objectief Partijloos populisten voor te blijven Miljarden toe te zeggen zonder kijven Toch voelde Schoof zich van ons geld geen dief Zo bliezen Ot en Sien hun deuntje mee Vier handen op de buik van PVV…

Een kannibaal uit de Vogezen Die wilde geen xenofoob wezen Hij hield erg van Frans Maar kreeg hij de kans Dan ging ie ook lekker chinezen…

Na weken druk ging Faber overstag Met 'omvolking' bedoelde ze niet die Berucht van nazi-ideologie (Bang dat ze geen minister worden mag) Toch is omvolking stellig aan de hand Met steeds meer xenofoben in dit land…

Maar binnen wordt een bloot hoofd nagestreefd Omdat Verdonk geen hoge pet op heeft Van Marokkanen met een capuchon Is zo’n debat nou politiek gepruts Of horen wij een xenofobe muts?…

Ze willen wél dat men snel integreert, maar willen daarvoor niet te veel betalen; en onze christenen en liberalen gedogen machtsgeil xenofobe Geert… Ik vind dat dit zó onder elke maat is, dat ik graag uít wil burgeren. Zelfs grátis !…

De Telegraaf kopt heden xenofoob dat "onze" specht vecht voor zijn grondgebied tegen een Indiase soort parkiet die snel bezit neemt van zijn biotoop. Volgens Nieuw Rechts moet binnenkort - allicht - de grens voor deze vreemde vogels dicht.…

(een naamdicht) G oed, hij spreekt dan .. W el uit wat ... I n hem .... L eeft, .... D och ... E en kou .. R ilt in zijn S tem die angst zweet.…

Raadselachtig sleept hij zich er doorheen Eerst met een been daarna met het andere been Angst is het enige wat hem enigszins bedwingt Bang dat hij misschien wordt verlinkt Dan is het de telefoon die ringt Hij schrikt, adrenaline schiet door zijn bloed Hij gaat weer voort met een voet en daarna zijn andere voet Zodra hij zijn doel heeft bereikt…

Het slagveld na Obama overziend: De onderbuiken hebben nu gesproken, Men heeft zich op politici gewroken, Men krijgt de president die men verdient. Een nieuwe president, een nieuw geluid, En misschien maakt het ook geen donder uit.…

waar wij verbonden stootten zij af met ongehoorde kracht in botte interventie nog drong het niet op maar liet zich zien zonder raakpunt of emotie wij wisten van de hel maar dit ging ons verstand te boven in niet accepteren en geloven het was geen séance of buitengeestelijk scheuren het eilandje mens voelde een oceaan vol xenofoob…

mijn eerste gedicht verdwaalt op de achterkrant van de krant voor een manif opgesloten uit voorzorg voor een nacht een morgenster die door het labyrint gaat met kreatorius vroondienst der muzen bacchus steekt er een stokje voor dans met sint vitus de nachtwaker waakt over jolige nachtbrakers en hun drijfveren…

Wie niet goed communiceert met zijn lichaam die wordt geconfronteerd met dat lichaam wat aangeeft aangestuurd te willen worden niet door een ander maar door zichzelf door die hersenmassa boven en beneden dat is geen exacte wetenschap dat is geen onderbuik gevoel dat is gewoon gezond verstand!…

Geert twitterde: het is nu onze beurt Zo heeft ie weer een extra stemmentrekker De grenzen dicht, dat vindt ie ook zo lekker Het Poolse meldpunt: ook al mee geleurd Hij wakkert aan -met verve en altijd- DE ONDERBUIKSE ONTEVREDENHEID…

Ook in de Telegraaf is het weer bal; Een schoenenkastje, schuifdeur, extra kraantje De woningbouw meneer vreest voor zijn baantje Want xenofoben vinden dat Halal 'Waar blijft ons mooie Holland, beste mensen Wanneer we zwichten voor die moslimwensen.'…

Kiezer, dit vertolkt de onderbuik van ’t Volksempfinden, een kongsi zelfbenoemde vrienden: het kabinet wordt omgevolkt ……

Er zijn in Kenia condooms voor bokken De vorm: een onderbuiks gebonden schort Waarmee een geitenplaag voorkomen wordt Want tja, die bokken fokken onverschrokken Dus gaat, door zo'n condoom, de boel bedaren Zal dat veel kolen en veel geiten sparen…

balancerend op het randje van haar ooglid rolt de vraag naar beneden zomaar uit het niets alhoewel, het onderbuik- gevoel haar al had wakker gehouden nimmer wilde zij geloven dan dat wat in liefde samen was gekomen gebaseerd kon zijn op een flinterdun web als 't zijne…

Onder invloed van het beeldscherm besef ik zachtjes, luidkeels, gierend van de pijn in mijn hoofd in mijn lever in mijn maag dat het leven in mijn hoofd zich afspeelt in de onderbuik van dagen die veel te lang duurden. Ik besef in zestien miljoen kleuren dat ik niet leef, dat ik nooit geleefd heb.…

Even flakkert de emotie op zoals toen hij zich bemind voelde en niet zomaar een nummer op de lijst van de straatnamen dan ziet hij weer die schittering in de ogen van zijn huisgenoot altijd op weg naar zonneschijn maar met zijn onderbuik in de goot hopeloos op zoek naar een ander niemand die ik mag zijn.…

je ligt daar, zij aan zij her en der kauw je na wat je voorgeschoteld werd het rommelt in je onderbuik oprispingen zijn je deel je komt niet uit je woorden er gaat niets aan jou verloren in het voorjaar word je geschoren heb je niets meer te zeggen want je denkt dat je bent bevrijd van gedragen lasten schaapje in de wei wat ben je…

ze schatert en orakelt terug uit delphi’s put in schuine woorden die op borrelen uit aardes onderbuik die de scherpte van de huig hebben gevoeld met gespleten tong de kromme waarheid heeft gevloerd jouw vragen waren echt zij schatert en orakelt het klatergoud moet weg…

het dier in mij herleest de zin en voelt zichzelf bestaan zacht grommend vanuit de onderbuik wacht ik op volle maan... de roep in mij verstijft de prooi zij houdt zich angstig schuil diep snuivend herkent zij mijn gemoed en weet waarom ik huil……

Je wordt tot in je onderbuik bedonderd Zo krijgen wij weer, na verloop van tijd Een muntsoort met een schijn van eigenheid…

Kriebels in de onderbuik en een on- verdroten passie slaan hun vleugels uit. Onderwijl leggen woorden het af tegen driften die nauwelijks zijn te vermijden. Ongebreidelde transpiratie van warme lichamen tegen elkaar. En waar communicatie is gestoeld op een andere leest. Want onder de gordel telt het meest...…

handen klapten applaus tegen muren ze haalde nog eenmaal fel uit intieme suggestie van heupen borsten voluit schreeuwen werd stil staren indringend adem ging stotend hijgen werd dwingend ze keek in hun ogen lachte laatdunkend hun onderbuik uit…

met rommelende onderbuiken draaien wij ondersteboven In de maalstroom en terug verstrikt in het web van het zielloze zijn de altijd hongerende onrust schreeuwt naar alle moeders maar de borsten van de moeders zijn allang opgedroogd in de zo ontstane kraters verschuilt zich de valse slang vluchten kan niet meer en er is geen weg terug…

Toen warmte door mijn onderbuik kriebelde gedachten schreeuwden om jouw naam en jij mijn teksten kleurde, keerde ik naar achtergrondkoren droeg je dienbaar richting faam En nu mijn klanken tegengassen stop jij, nog voor de brug, enkel stilte dwaal je nog mijn richting in, zet jij je volgend nummer in, solo.…