inloggen

Alle inzendingen van Ada Besselink

20 resultaten.
Sorteren op:

Intiem

netgedicht
4,0 met 2 stemmen 452
Wisselzang van longen doorklieft het ruime sop, een frons in het grensvlak van verbinding.…

op rose

netgedicht
4,5 met 2 stemmen 398
Als een rose, dat na een poos niet willen zeuren, toch om hoop roept en met uitgestrekte armen niet pakken kan wat uiteen wijkt aan de randen dan is dat zoals liefde is: warm, lokkend en te zacht omwege de houdbaarheid.…

Op geel

netgedicht
3,7 met 3 stemmen 344
Ach, die zelfvoldaanheid in het verbreiden van en geen begrenzing in het ver verschiet. Je was niet, kwam niet en nooit bleef je (ook niet in m’n dromen) In geel ben je ontegenzeggelijk bij me als een heldere gedachte, die mij steeds ontschiet.…

Bespiegeling

netgedicht
4,5 met 2 stemmen 319
In stille koude nachten reiken mijn verwarmende stuurloze gedachten naar je lief gezicht. En wieg in gulzend volle armen elk zacht toenemend licht. Verdrink in woorden die ten grondslag lagen aan wat op handen wil gedragen. Ga met je door zee. Omdat gevederd licht -mijn maan- niet gewogen mag kan ik vers en wee…

Uit het dagboek van een dwaas

netgedicht
4,0 met 2 stemmen 342
Een alles omarmende stem -omfloerste druppels zoete melk-, bereiken oren, longen, tenen. Ik antwoord gretig alsof mijn mok schaamteloos ophoudend totdat alle verlangen omhoog is geroepen en het diepste verloren is. Als ik dan alle uithoeken van de kosmos heb ervaren en tot het uiteinde ben gegaan vind ik slechts flarden van mezelf terug…

Veilig schuilen

hartenkreet
3,5 met 2 stemmen 736
Goedemorgen beste meneer is het bij jou daar ook zo nat? We zijn besloten door Hollands weer in uitgaan komt zo de klad. De wind die rukt mij aan de haren de hond zelfs houdt zich stil alsof we mijlen van elkander waren stroomt water dat niet over-bruggen wil. Ontmoeting per mail in het hier en nu? is mijn betrouwbaarste paraplu.…

Nachtelijke inkijk

hartenkreet
3,5 met 4 stemmen 908
Verschijn langs mijn maan. Deze onvatbare zich ondoorgrondelijk wegen banende in meerderen, minderen. Haar nooit benaderbare zwenkende illusie. Bezie de bloeiende weelde, haar zanikende nazaten van beneden vruchten afgeworpen tot weeromkeer waarmee mijn tijd wordt. De mijn verwelkende tijd vervaagt de wiegende bloem aan het span.…

Waar, wat en wie...

netgedicht
2,5 met 2 stemmen 282
Woede geeft paarse voetzolen spijkers. Drenzend verdriet dooradert de weg die om te gaan rivierend tussen straatstenen draalt en drupt. Huisbaans. Tegendraads. Voorts en zowaar dik voldaan. Uitwasemend de grimas van een geledigde pop. De papieren rolmaat uit verleden, tijd geleden. Getuigen die langzaam wegsterven in beelden…

Handwerkman 2

netgedicht
5,0 met 1 stemmen 194
In het holst van storm maak ik geen onderscheid tussen wat buiten woedt en binnenin. Zo ben ik van het zelf vervuld dat het verlangen geen afdruk duldt in taal en waar handen en tongen gekruisigd tot onaanspreekbaar…. Zo onbehept draag ik mij op, en werkt de handwerkman zich hoger meet verfijnd de breekbaarheid van harten, weeft dunnere…

Zie, ik ben

netgedicht
1,0 met 1 stemmen 253
Na het aanvankelijke beuken en breken, sloeg de deining van de angst steeds zachter tegen de mijn omhullende grenzen. Hoewel ik me steeds weer verkijk op eigen kracht, kom ik steeds weer rechtop. En meer is er niet over van storm of zee moe gezogen aan rondborstig strand zo dat alles in zinnen ontstoken was of ze laat zich zacht wiegen…

Veicolo dell anima

netgedicht
4,0 met 5 stemmen 422
Wat vraag je naar mijn breking, nu de naald het weke vlees doorboort, op golven van verzet laat ik rust groots voorbij drijven van een van gevoel verstorven hoofd. Gebeeldhouwde chaos aan wakkerheid voorbij. Ach dokter, spieren vol verlamming zijn mijn dromen, de snijzaal vol met het vers versneden hopen in gemeen operatiekamerlicht…

Uitstoot

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 258
Verstout dan mijn wil tot dragen, om zee behoudt water zijn horizon terwijl hij zijn hand uitsteekt, vuurvaste. De hemel vervloeide, al even staat het huis wijdbeens zo het verschonende licht mijn aarzeling al doorbreekt en glas breekbaarder laat wezen dan dat men kan meewegen, dat het zich gewoon niet dragen laat. Het vlees dikte…

Sla de steen rijp

netgedicht
3,0 met 1 stemmen 526
Sla de steen rijp vang zijn bloed en voed de roede met striem en twijg van bomen. Dat vliedend leven water beroepshalve openingen slijt in grot met doorzicht naar de waarde van zijn droom en dan dat inzicht hoe men zijn wanen reeds sinds lang heeft uitgewoond zonder zijn daken ooit tot dekken laten komen en breed het…

Morgen maak ik een blauw schilderij.

netgedicht
3,0 met 3 stemmen 391
Ik sluit de luiken van het huis en prompt zijn alle bedachte mogelijkheden de toegang geweigerd tot de geest en genen. Laten zoals altijd stukjes verlatenis achter en innerlijk gekunstel. Moeilijk. Vervreemd als de ziel is aan dwalen over de kaalslag van kerkhoven, geef ik het verzet op, lever de perfectie uit aan een dankbare…

helder

netgedicht
3,0 met 3 stemmen 268
Ik wou dat ik een lamp had in het trappenhuis van mijn ziel. Elke trede een tijdelijke verblijfplaats om even op verhaal te komen. Ik houd van de regelmaat van het opgaan en neerkomen ervan. Met berekening kunnen we de willekeur van ontwrichting temperen, terwijl mijn dakloosheid gewaarborgd blijft. Het bestaan neemt zo vorm…

En geen gemurmelde vertroosting maar een scheur licht

netgedicht
3,3 met 3 stemmen 174
Er valt weinig te rekenen aangaande het blote hart, opgestuwd in uitgestrektheid, daar in zo vrijelijk begaanbaar en de glazen vogel verbondenheid binnen dranghekken houden….. Het zou nog eens gaan zitten als een lang gedragen jas; bij voorbaat bezoedeld door zijn dingmatigheid. Op rukt het leven als de verstikkende wingerd…

Blauw blauw

hartenkreet
4,0 met 1 stemmen 910
Met ogen open met ogen dicht… De kleur blauw maakt me het meest verbonden met de innerlijke kern van het eigen bestaan. Peilend de diepten bij anderen ervaar ik nog andere kleurschakeringen. De grootste schok en tevens geluk is de herkenning van de eigen zielestemming in de ander blauw blauw ik hou van jou…

Smeltend oud geel,

netgedicht
1,0 met 1 stemmen 279
hernieuwde sneeuwval en licht, afscheid van een reeks vormen. En dan opstaan; wat je precies voortdrijft weet je niet. (W)interzicht? Het omstandig ramenlappen van het tot berstens toe zelfstenigend huis. De klok uit de toren jatten en vlug je tenen intrekken. De klos chaos wikkelt zich af.…

Handwerkman

netgedicht
4,0 met 5 stemmen 364
Help me zoeken, vader naar het ontoereikend gereedschap. Ontbied de bouwvakker uit de ivoren toren van het hospitaal, om dicht te maken wat ooit uit z’n voegen is gebarsten, te hakken met z’n houweel naar de oorsprong…. Stapel opnieuw met mij die stenen de ondersten bovenal en kijk hoe ik blijf graven, pa zolang er aarde is in mij;…

Hoe ik me verwerp

netgedicht
4,0 met 6 stemmen 385
Hoe ik me verwerp en terug wil komen door zo te blijven gaan. In concentrische kringen zoals het ik gewoon is en niet gaat staan. Juist dat is het daar buitenom zo snel denkend dat het liever wacht tot dat het de moeite loont en dan centreren tot abstractie taal. En is juist dat wat afkomstig uit het zelf niet van zich terug heeft…