inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Uitstoot

Verstout dan mijn wil tot dragen, om zee
behoudt water zijn horizon terwijl
hij zijn hand uitsteekt, vuurvaste.

De hemel vervloeide, al even staat
het huis wijdbeens zo het verschonende licht
mijn aarzeling al doorbreekt en glas
breekbaarder laat wezen dan dat men kan
meewegen, dat het zich gewoon
niet dragen laat.

Het vlees dikte zich reeds in tot heden
sindsdien tot voertuig waar men
levenslang uitsloop net nu de lente
zich afschreef, te warm voor dooien.
Als de moeder die het barende kind laat.

Geen drinkgelag blijkbaar
aan duurzaam verbeelden,
legt men de zilveren uitstoot van
nachten op tafel, in plaats.


Zie ook: http://www.variada.nl

Schrijver: Ada Besselink, 4 jan. 2007


Geplaatst in de categorie: psychologie

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 258

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)