Alle inzendingen van Adriaan

Er is geen noodzaak of urgentie om de twijfel te verdragen, gevangen in een innerlijke angst van onuitgesproken vragen. Iedere jij-bak is er een te veel voor de veeleisende narcist die de dominee niet laat uitpraten Laten we proberen te communiceren, met dezelfde toekomst in het verschiet, zonder de filters van gisteren, nee, we projecteren…

Herfst in het woonoord. Triestigheid. Statige huizen? Blokken steen. We loeren door het glas. De lucht is grijs. Peilloos laag. Het behang verkleurt. Alles wordt somber. Dromen achter glas. Breekbaar gewicht. Meer niet. We bewaren ze braaf. Dan de avond. Zwart. Vretend aan de ramen. Het duister regeert. Onder de grond. Stilte. Ik weet…

Het oude schrift verdringt het slapend land, in droomgebieden waar de nevels branden; de denker tast met alcohol in de hand, en wankelt door hallucinante landen. Daar slaat de rauwe lelijkheid haar klauw, zij spuugt haar gal op doctrines en wetten; de dode ernst verandert snel in stille rouw, geen wijsgeer kan zijn broze logica redden. Zij…

Wij wonen hier in de statige huizen en kijken door de ruiten naar de lucht die grijs is en zo peilloos laag hangt, dat het behang er somber van verkleurt. Het is het breekbare gewicht van dromen die we hier achter glas bewaren, terwijl de avond zwart de ramen binnentreedt. Maar onder de grond, ik weet het, wachten de wortels heel stil.…

O broze mens, wat zal ons lot gaan weven, in deze nacht van wijn en schone dromen? wanneer het zwaard de stilte heeft genomen en veteranen strijden om het leven. Slechts een herinnering aan vroege minne, een laatste hoofdstuk uit vervlogen tijden; een schrift waarin de pen de ziel wou bevrijden, waar de taal verstomde om de geest te winnen.…

Het matte licht der rust daalt neer waar gouden bladeren zachtjes sterven ik zocht jouw blik nog éénmaal weer om milde troost voor ons te werven te lang bewaarde ik het zwijgen uit diepe eerbied voor de plicht terwijl de nieuwe wensen stijgen naar 't nachtwoud in het oeverlicht In droeve herfstwind van weleer klonk reeds de echo van de…

De gezichten in het glas waren ooit van vlees en bloed een jonge man met vrome ogen een moeder die zacht zong nu zijn ze opgelost in het kille kwikzilver van de tijd hij schraapt de achterkant van de spiegel kaal in de hoop een glimp van zijn eigen jeugd op te graven maar hij vindt slechts het stof van een mislukt bestaan zijn vingers…

Een eiland van aarde, van wortels en hout, verrees uit het water, mysterieus en oud. Het droeg groene bomen, een levend baken, alsof de natuur een nieuw land wilde maken. En net als de wind die het eiland bewoog, verdween het plots weer voor het menselijk oog. Nu rust het geheim in het diepe, blauwgroen, alsof het er simpelweg nooit heeft hoeven…

De intieme geur van vers gemaaid gras mengt zich met de geur van oud, opgeslagen hout. Steigerplanken, nat door de warme regen van de lange zomer die zich nu gelden laat. De avond zweet, de aarde dampt heel zacht, terwijl de druppels traag het hout doordringen. Er klinkt een fluistering in de zwoele duisternacht, waarin de herinneringen van…

De wereld noemt je arm en telt je centen, ze lopen haastig aan je houten bed voorbij, maar jij bezit de mooiste van de lentes, en deelt je bloemrijke ziel stilletjes. Zie je liggen op de houten bank, verloren in de grijze, harde stad, je wekt met jouw verschijning diepe dank, omdat je innerlijk iets groters bezit. Slaap zacht, dromer van…

Wijs: Hoe lang zal ik bedroefde minnaar blijven. Wel daar ben ik recht pover afgekomen, Wat was die meid een sier en spijtig ding, Ja zij scheen zelf mijn dreigen niet te schromen. Omdat ik maar een kleinigheid beging, Heeft zij terstond een talhout opgenomen, ‘Acht gij mij dan, dus sprak zij, zo gering. Wel snode vent! ik voel mijn…

De maan als een uit mij gevallen oog, een iris die te groot was voor mijn kassen. Het heeft nooit in mijn voorhoofd willen passen. Ik kon er niets door zien, het leek te hoog. Nu kijk ik achter sterren en moerassen. Alles wordt klein en zeeën stromen droog tot op een traan, om engelen te verrassen, verdwalend in 't gezichtsveld van mijn oog…

Zij hoort de echo van de dweepzucht van een ongelukkige tante aan de rivier. Het water stroomt traag voorbij, net als de tijd van toen en hier. In de rimpeling van de IJssel glanst een weemoedig verleden, dromen in het gras aan de kade beneden. Zoete wind fluistert zacht de illustere namen die de stad al lang vergat, terwijl…

Het duister fluistert geheimen van de maan een zilveren sluier valt over de groene bomen de vrees voor de waarheid is nu heengegaan de dwaze mensendroom weeft draden van een oud vergeten mysterie geen mens die deze stille paden kent een nobele echo zweeft door de contreien de koude aarde wordt door licht verwarmt waar sterrenstof de diepe…

gekreukelde grauwwitte bladzijden uit onze vroegere correspondentie probeer ik vochtvrij te bewaren in een doos met andere brieven het zijn ongecontroleerde emoties verdwaald op zoek naar pure troost tijdens nachten van intieme waanzin samengevat in zoete ernst van liefde eenvoudige opgeschreven kale feiten over de kleuren van bloemen en…

De doos ging open, de tijd stond even stil bij het zien van die bladzijden, broos en grijs het was de liefde, intens en grillig in haar wil een herinnering aan onze gezamenlijke reis ik weet nog hoe de waanzin teder regeerde in nachten waarin de wereld om ons heen verdween hoe de zoete ernst ons telkens weer bezeerde maar we zochten troost,…

Alle breekbare bladzijden uit het boek der prille liefde leest hij voor in zijn gedachten het zijn eenvoudige feiten over bonte bloemen en het behang en het belang van aandacht geven hij vertelt het niet aan iedereen dat hij haar liefheeft met zijn stilte door een verlangen in de nacht hij legt zijn honger in de dakgoot bedekt de toekomst…

tors rotsen sleep koffers vaten touwen de trog we schepen haar in scheef net schelpdieren rukken de matrozen op versnellen hun pas langs het want de trotse trossen gaan uit hun bol en nergens is olie en alles is vol alleen mijn snelle handen rijmen nog met de zeilen de doden de winden het zog ------------------------------------…

Jachtsneeuw De winterlucht spant zich samen, donker aangeslagen. Zij draagt het weten met zich mee van een bui die nadert en niets vragen zal. Zelfs de laatste bladeren, schraal vastgehouden door takken zijn in spanning, ritselen niet, maar trillen, vóór wat komen gaat voortgedreven door een jachtig wit.…

De winteravond valt nu vroeg en duister kan intieme angsten niet verhullen een moeder is gestorven en het gefluister in gedachten van het ontheemde kind is er weer een jaar verdwenen uit de strenge hand van vadersloon in een land met platte horizon waar inflatie boven gedachten zweeft en de zondaars plichtmatig zwijgen tot aan…

Liefde zal de kunst veroveren zeg je met een klassieke snik in jouw stem, die somber klinkt we laten niet veel tranen los in dit penibele land aan de Lijdensweg met de kerst in het vooruitzicht we gaan gebukt onder eenzaamheid alle vroegere welvaart lijkt verdwenen boodschappen zijn gewoon te duur je streept wat nieuwe vragen weg over…

De krant heeft positief nieuws nodig een universum vol kennis en kunde maar de wijn smaakt naar appelazijn en de natuur sterft door droeve zombies de gehaaide dief speelt op de tamboerijn je ziet hem nog altijd met zijn tentakels woorden en zinnen stelen van collegae alsof de wereld er iets door verandert hij met zijn drama, jij in jouw…

In de straal bezopen winternacht wanneer er niemand getuige is verzint hij zich een vriendelijke god die mag raden naar het geheim van dromen in gezamenlijk besef van stilte die strijdt naar erkenning op de paden die we zijn gegaan door diepere nuancering gegroeid nu het duister om bezinning vraagt voltooit hij zich de worteldans.…

Gekreukelde grauwwitte bladzijden uit onze vroegere correspondentie probeer ik vochtvrij te bewaren in een doos met andere brieven het zijn ongecontroleerde emoties verdwaald op zoek naar pure troost tijdens nachten van intieme waanzin samengevat in zoete ernst van liefde eenvoudige opgeschreven kale feiten over de kleuren van bloemen en…

Een wolk schoof voor de maan, en de verlorene gleed tevoorschijn tot aan de tafel bij het bed. Ik twijfelde: ziet zij mij, of lijdt zij nog maar het bestaan van blinde mijmerij om alles wat is vergaan? Toen de maan weer inscheen was zij er niet meer. Wij zijn al zo lang alleen, al sinds jaren her. ---------------------------- uit…

De kamer was donker; het raam alleen hield nog een licht, dat te sterven scheen. Zij sprak uit het bed: hoe zijt gij zo laat, en uw haar zo wild om uw gelaat? Toen sprak hij met een dode stem, (de blaren ritselden achter hem): Ik kom u zeggen dat ik ga - Nooit keer ik weer waar ik nu sta - Hij zweeg; achter zijn duistere wil viel de…

Breekbare grauwwitte bladzijden uit onze voelbare correspondentie probeer ik kreukvrij te bewaren terwijl ik stille gordijnen sluit kom je terug in mijn herinnering met die ondeugende feiten het is zomer in jouw woordenwoud we dansen tot de zon verdrinkt in onze vijver van verlangen ik heb je lief met al mijn tranen we putten moed uit…

Twee paarden bij een hek, terwijl het avond wordt. De zware koppen naast elkaar, de schouders elkaar strelend, een liefde even smekend als bevelend, in een tevreden stilstand uitgestort. Zo te beminnen met een lange hals vol manen, een brede borst die op voorpoten rust, terwijl het hele lichaam kust en wordt gekust en 't zonlicht valt…

Vertel het niet aan iedereen er is geen noodzaak of urgentie om de twijfel te verdragen alsof ratio aan erosie onderhevig is de prille gedachten over liefde veranderen in intense emoties alleen in de nacht van het zwoele nachtwoud een nieuw hoofdstuk uit een oud verhaal redelijk verstand getrouwd met dwaalgeesten beschrijf me hoe de liefde…

Van de taal werd spaarzaam gebruik gemaakt: liefkozingen moesten worden ontvreemd. Als mijn moeder mij streelde schaamde zij zich en ik schaamde mij - onze schaamte was nog gescheiden. Ik hield van de schaar waarmee zij knipte, haar vingerhoed, de draad die zij bevochtigde, het gesnor van de naaimachine en de stilte wanneer de machine zweeg…