Alle inzendingen van Adriaan+Worteldans

De gezichten in het glas waren ooit van vlees en bloed een jonge man met vrome ogen een moeder die zacht zong nu zijn ze opgelost in het kille kwikzilver van de tijd hij schraapt de achterkant van de spiegel kaal in de hoop een glimp van zijn eigen jeugd op te graven maar hij vindt slechts het stof van een mislukt bestaan zijn vingers…

Een eiland van aarde, van wortels en hout, verrees uit het water, mysterieus en oud. Het droeg groene bomen, een levend baken, alsof de natuur een nieuw land wilde maken. En net als de wind die het eiland bewoog, verdween het plots weer voor het menselijk oog. Nu rust het geheim in het diepe, blauwgroen, alsof het er simpelweg nooit heeft hoeven…

De intieme geur van vers gemaaid gras mengt zich met de geur van oud, opgeslagen hout. Steigerplanken, nat door de warme regen van de lange zomer die zich nu gelden laat. De avond zweet, de aarde dampt heel zacht, terwijl de druppels traag het hout doordringen. Er klinkt een fluistering in de zwoele duisternacht, waarin de herinneringen van…

De wereld noemt je arm en telt je centen, ze lopen haastig aan je houten bed voorbij, maar jij bezit de mooiste van de lentes, en deelt je bloemrijke ziel stilletjes. Zie je liggen op de houten bank, verloren in de grijze, harde stad, je wekt met jouw verschijning diepe dank, omdat je innerlijk iets groters bezit. Slaap zacht, dromer van…

Zij hoort de echo van de dweepzucht van een ongelukkige tante aan de rivier. Het water stroomt traag voorbij, net als de tijd van toen en hier. In de rimpeling van de IJssel glanst een weemoedig verleden, dromen in het gras aan de kade beneden. Zoete wind fluistert zacht de illustere namen die de stad al lang vergat, terwijl…

Het duister fluistert geheimen van de maan een zilveren sluier valt over de groene bomen de vrees voor de waarheid is nu heengegaan de dwaze mensendroom weeft draden van een oud vergeten mysterie geen mens die deze stille paden kent een nobele echo zweeft door de contreien de koude aarde wordt door licht verwarmt waar sterrenstof de diepe…

gekreukelde grauwwitte bladzijden uit onze vroegere correspondentie probeer ik vochtvrij te bewaren in een doos met andere brieven het zijn ongecontroleerde emoties verdwaald op zoek naar pure troost tijdens nachten van intieme waanzin samengevat in zoete ernst van liefde eenvoudige opgeschreven kale feiten over de kleuren van bloemen en…

De doos ging open, de tijd stond even stil bij het zien van die bladzijden, broos en grijs het was de liefde, intens en grillig in haar wil een herinnering aan onze gezamenlijke reis ik weet nog hoe de waanzin teder regeerde in nachten waarin de wereld om ons heen verdween hoe de zoete ernst ons telkens weer bezeerde maar we zochten troost,…

Alle breekbare bladzijden uit het boek der prille liefde leest hij voor in zijn gedachten het zijn eenvoudige feiten over bonte bloemen en het behang en het belang van aandacht geven hij vertelt het niet aan iedereen dat hij haar liefheeft met zijn stilte door een verlangen in de nacht hij legt zijn honger in de dakgoot bedekt de toekomst…

De winteravond valt nu vroeg en duister kan intieme angsten niet verhullen een moeder is gestorven en het gefluister in gedachten van het ontheemde kind is er weer een jaar verdwenen uit de strenge hand van vadersloon in een land met platte horizon waar inflatie boven gedachten zweeft en de zondaars plichtmatig zwijgen tot aan…

Liefde zal de kunst veroveren zeg je met een klassieke snik in jouw stem, die somber klinkt we laten niet veel tranen los in dit penibele land aan de Lijdensweg met de kerst in het vooruitzicht we gaan gebukt onder eenzaamheid alle vroegere welvaart lijkt verdwenen boodschappen zijn gewoon te duur je streept wat nieuwe vragen weg over…

De krant heeft positief nieuws nodig een universum vol kennis en kunde maar de wijn smaakt naar appelazijn en de natuur sterft door droeve zombies de gehaaide dief speelt op de tamboerijn je ziet hem nog altijd met zijn tentakels woorden en zinnen stelen van collegae alsof de wereld er iets door verandert hij met zijn drama, jij in jouw…

In de straal bezopen winternacht wanneer er niemand getuige is verzint hij zich een vriendelijke god die mag raden naar het geheim van dromen in gezamenlijk besef van stilte die strijdt naar erkenning op de paden die we zijn gegaan door diepere nuancering gegroeid nu het duister om bezinning vraagt voltooit hij zich de worteldans.…

Gekreukelde grauwwitte bladzijden uit onze vroegere correspondentie probeer ik vochtvrij te bewaren in een doos met andere brieven het zijn ongecontroleerde emoties verdwaald op zoek naar pure troost tijdens nachten van intieme waanzin samengevat in zoete ernst van liefde eenvoudige opgeschreven kale feiten over de kleuren van bloemen en…

Breekbare grauwwitte bladzijden uit onze voelbare correspondentie probeer ik kreukvrij te bewaren terwijl ik stille gordijnen sluit kom je terug in mijn herinnering met die ondeugende feiten het is zomer in jouw woordenwoud we dansen tot de zon verdrinkt in onze vijver van verlangen ik heb je lief met al mijn tranen we putten moed uit…

Vertel het niet aan iedereen er is geen noodzaak of urgentie om de twijfel te verdragen alsof ratio aan erosie onderhevig is de prille gedachten over liefde veranderen in intense emoties alleen in de nacht van het zwoele nachtwoud een nieuw hoofdstuk uit een oud verhaal redelijk verstand getrouwd met dwaalgeesten beschrijf me hoe de liefde…

Je hebt een smalle brug gemaakt tussen het landschap en jouw dromen en het landschap van jouw waanwereld toekomst scharniert met ruwe werkelijkheden machinerie van dolle economische welvaart welzijn van pure natuur in het nauw gedreven verleden rekent af met arme onschuld allemaal betalen we de hoge rekening zonder natuur is er nauwelijks…

Logica die je jarenlang had door ochtendregen verdwenen afgeschud jouw donkere jas jouw plastic glimlach weg met die stropdas en die aktetas je loopt op blote voeten over rivieroevers om wilde paarden te zien met eigen ogen dwaalgeest ben je geworden door leugens en bedrog. Niet langer jouw gezelschap vrijheid heeft een betere lach…

Wat zal er van ons bekomen in de tijd van wijn en dromen uit het oog en in de oorlog de oorlog met de veteranen door stilte van de dood verloren wat zal er van ons overblijven als onze overblijfselen zijn vergaan nog voor de vrede komt kloppen op de gesloten deuren misschien een liefdesaffaire uit wat vroege verliefde jaren een laatste…

We zijn hier om te schuilen voor de storm met wind en regen in de herberg onder het rieten dak liefde zal de kunst veroveren zeg je met een klassieke snik in jouw stem, die somber klinkt door de ernst van het moment nu we al drie jaar uit elkaar zijn even bij moeten praten we bestellen een kop koffie met appeltaart en slagroom tijd…

Nu de natuur naar de knoppen gaat terwijl de lente neigt naar bloeien wie kan het bloeden nog stoppen Moeder Aarde verdrinkt in tranen wat moeten we doen plantaardige kaas is niet echt lekker en de ouderwetse worst zorgt voor culinair plezier de koe overslaan is niet zo makkelijk maar met veel minder vlees moet er toch een hoop lukken…

Er klinkt een nobele echo van onbezonnen jeugdige adoratie het idool van de vitale liefde is als een oude totempaal verzadigd de zon daalt in mijmeringen over het idee van het diep verbinden van onze zielen en het bevredigen van onze menselijke verlangens veroorzaakt opwinding die moeilijk te beschrijven is omdat liefde ons…

Nog dwalen de gedachten in verdachte omstandigheden door de wellust van de nacht heksen vervullen nachtmerries met laakbaar amusement dichters vullen lege ruimtes honger dwingt de mens tot dwaze dadendrang ontlasting zorgt voor hoop en wie werkelijk waakzaam is ligt woelend wakker in het zweet ademhalend uit het dikke donker ontmaskering…

De eenzame winternachten keren terug naar oude waarden ware aard doorklieft het donker we ontdoen ons van textiel voelen op tast de verlegen huid gezichten vervagen door het duister het zaad gedijt in nauwe kieren in machteloze bekoring gesmoord in het abstractum van de nacht.…

Verdwaald zoek je naar troost in een kroeg in Amsterdam Oost eindelijk mag jij helemaal jezelf zijn je bent ver heen en nog niet terug je vindt geluk bij plastic bloemen en toch ben je waar je bent gebleven waar geen kleur het grijs verbreekt altijd vrolijk, je heft het glas loze woorden, je blijft een gast leeft jouw leven in een liefdesplan…

De donkere naakte uren zijn gekomen van waarheden en einde aan geruchten een sterrenlucht beschijnt de dromen over grote steden en in kleine gehuchten en met een zilverwitte baard bedeeld die ons even vergeten doet ons leed is er een man in rood kostuum gekleed op christelijke leer gestoeld en breed uitgemeten onder een versierde spar bedenken…

Bij nacht wanneer er niemand getuige is op het onvolprezen groene kerkhof van de eigentijdse melancholische narcist waar bomen simpel bomen zijn is de echo in haar oren te horen nymfomane van het woordgebied met beide voeten op de grond geworteld in het ruwe heden buigen de ontbladerde takken voor woedende wind, weerbarstige regen breken…

Wilde blauwe vlinders bespieden sluwe wolven op Russisch grondgebied waar de Veluwe veel groter is lenige wilgen deinen weemoedig met de wind mee in een strijdlied zie daar de wilde paardenbenen onder de heldere blauwlucht van bonte horizonnen uit de verstilde verte rivieren drinken bloeddoorlopen labiele emoties monsterkoppen…

Er is geen noodzakelijk verband tussen de eenzaamheid van nu en de eenzaamheid van vroeger. Je probeert de dagen te begrijpen tussen wat doorgaans gewoon was en tegenwoordig gebruikelijk geworden. De ultieme bezinning is niet ver weg ligt achter ieder boek te slapen je voelt de affiniteit van de vereniging. Aangetrokken door het groepsgevoel…

Het licht van rust scheen op gevallen herfstbladeren alsof ik iets wilde zeggen voordat je weg zou gaan te lang had ik gezwegen bij wijze van eerbied nieuwe verlangens kwamen naar het nachtwoud op het oeverland in mijn verbeelding was het anders in droeve herfstwind van toen vreemde geluiden hoorbaar kalme echo van de nacht er werd…