Nachtwoud aan het oeverland

Het matte licht der rust daalt neer
waar gouden bladeren zachtjes sterven
ik zocht jouw blik nog éénmaal weer
om milde troost voor ons te werven

te lang bewaarde ik het zwijgen
uit diepe eerbied voor de plicht
terwijl de nieuwe wensen stijgen
naar 't nachtwoud in het oeverlicht

In droeve herfstwind van weleer
klonk reeds de echo van de nacht
een foto bij de boom bracht weer
de stilte die ons samenbond

Nu treed jij in de duisternis
naar 't nachtwoud op het oeverland
waar slechts het woord van eenzaamheid
nog na klinkt in de stille nacht.

nachtwoud oeverland

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 11