Het stoffige zilverglas

De gezichten in het glas
waren ooit van vlees en bloed
een jonge man met vrome ogen

een moeder die zacht zong
nu zijn ze opgelost
in het kille kwikzilver van de tijd

hij schraapt de achterkant
van de spiegel kaal
in de hoop een glimp

van zijn eigen jeugd op te graven
maar hij vindt slechts
het stof van een mislukt bestaan

zijn vingers zijn
zwart van het oude zilver
alsof hij de nacht zelf
heeft geprobeerd vast te grijpen

het leven wacht morgen
maar de man die daar moet staan
is vannacht in de spiegel achtergebleven.

tijd vergankelijkheid spiegelbeeld

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 11