Ghelucke

Somtijts neemt eene bliede verruckinge mi in hare macht,
als 't licht hem selve plotselinc openbaert.
Ic worde dan al te ras vermeten
ende raep oude letteren op, in swert ende wit,
die ic eerdens op een andre wijse hadde ghebaert.
.
Niets en is schoonder dan dat het herte sneller slaet
ende vergheten crachten wederom opstaen.
Dan en sta ic niet stille bi den ghedachte
dat ic mi lichte laet bedrieghen;
gheluckich sal de werckelijcheit haer op tijt doen kennen.
.
Enfin, 't is kennelic mine wijse van leven.
Niet dat ic „himmelhoch jauchzend, zu Tode betrübt“ aenbide,
maer als mijn herte open staet om te ontfanghen ende te gheven,
dan voelt het
alsof ic in een tomeloes oogenblick van ghelucke verkeere.
.
.
(Goethe: „himmelhoch jauchzend, zu Tode betrübt“)

Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 18 september 2026

julius.dreyfsandt.zu.schlammgmail.com

Biografie van deze schrijver

geluk

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 21